sebol-is-droppin-leftovers

Late Bloomers - Communicating without conversation

2012-01-30T18:25:00.000+01:00

ENGLISH: Late Bloomers are at this stage of their career when they are still honestly excited that theyare able to connect musically with their listeners on a personal level. The fact that they like toimagine their fans as 18-24 year old Filipino girls with a secret thing for Tyrese and old Dillatapes, certainly does not make it less cool. Judging by their “no bullshit” attitude, they will stayforever inspiringly fresh. And that is why it is so easy to treat them just like you ‘ol good peeps.Tho' not the ones that get high and start yapping but those who get high and get the beats,rhymes and even hooks done!Inspired, more or less consciously, by everything from Sa Ra to Shania Twain (yeah, guessit might have been the Sa Ra bit rather than Shania that caught our attention...) but also theCalifornia’s finest blend of weather, beautiful women, fashion, Mary Jane & food, Late Bloomersknow that they are often labelled as a “Sa-Ra and Tribe Called Quest Hybrid”. Which actuallymight be considered by many as compliment rather than just another label. Although theyrevolve in the close proximity of the epicentre of the LA sound, they simply claim that theyare from “the scene where we create something that will change lives and last forever”. Wellif you're reading this than chances are that you already know the sound of that "scene" verywell. And if you happen to know what Sour Diesel, Triple X Afghani, Bull Rider, Headband, &LA Confidential are then yeah, consider yourself fucking blessed and read on the interview withtotally open minded and extraterrestially gifted NON-STOP, F.OLK & REALLY NATHAN.

Late Bloomers - "Never Don't Grow"

Late Bloomers - Communicating without conversation

POLISH: Late Bloomers są na takim etapie swojej kariery, że nadal szczerze jarają się tym, że mogądzięki muzyce łączyć się ze swoimi słuchaczami. To, że lubią myśleć o swoich fanach jako osekretnie zafascynowanych Tyrese i starymi taśmami J Dilli Filipinkach, w przedziale wiekowym18-24, na pewno w niczym nie umniejsza tej “extra kul” postawie. Sądząc po ich “no bullshit”podejściu do życia i twórczości, na zawsze zostaną inspirująco “na czasie”. I to właśnie sprawia,że tak łatwo traktować ich jak swoich dobrych ziomków. Ale nie takich, którzy spalą wąsa imęczą bzdurami, tylko takich, którzy spalą wąsa i wysmażą mega bity, rymy, a nawet refreny!Mniej lub bardziej świadomie inspirowani wszystkim od Sa Ra po Shania Twain (taaa, naschyba raczej zainteresowali odniesieniami do Sa Ra, niż do Shania...), ale także kalifornijskimmixem pogody, pięknych kobiet, mody, Marii Janiny i jedzenia. Late Bloomers zdają sobiesprawę, że często przykleja się im łatę “hybrydy Sa Ra i Tribe Called Quest”, co w zasadziewielu uznałoby za komplement, a nie stygmat. Mimo że orbitują bardzo blisko epicentrumbrzmienia LA, sami twierdzą, że reprezentują scenę “na której tworzymy coś co odmieni ludziomżycie i będzie trwać na zawsze”. No cóż, jeśli czytacie to teraz, to znaczy, że bardzo dobrzeznacie już brzmienie tej “sceny”. A jeśli jeszcze do tego wiecie, czym są Sour Diesel, Triple XAfghani, Bull Rider, Headband, & LA Confidential to możecie zacząć mówić o sobie “szczęśliweskurwysyny” i sprawdzić wywiad z pozaziemsko utalentowanymi i kolesiami o mega otwartychgłowach: NON-STOP, F.OLK & REALLY NATHAN.

Late Bloomers - "Money Maker"

Design/Creation: RSO196
Revision: Magda Marcinkowska

Jeśli nie słyszałeś/aś Night Marks Electric Trio na żywo, to nie słyszałeś/aś ich wcale!

2012-01-27T14:45:00.000+01:00

Night Marks Electric Trio... Zdaje się, że są małe szanse że o nich jeszcze nie słyszeliście. Zwłaszcza po rewelacyjnym remiksie "Love Theories" dla Envee'go, który ukazał się jakieś dwa tygodnie temu i udostępnił go chyba każdy mój znajomy na fejsie. To było w istocie mocne... Chłopaki nie czekali długo i kilka dni później wrzucili zapis sesji z wrocławskich Puzzli, gdzie zagrali klasyk od Fat Joe "Shit Is Real" w wersji jazzowej, będącym w zasadzie hołdem w stronę żyjącego jeszcze geniusza Ahmada Jamala. Jest to idealny przykład koncepcji nad którą filozofuję i roboczo nazwałem ją "rekonstrukcją dekonstrukcji". Co to takiego, postaram się wyjaśnić niebawem, odnosząc się do pewnych francuskich koncepcji z połowy ubiegłego wieku. W każdym razie, w związku ze zbliżającymi się koncertami Nocnych Marków w Poznaniu i Warszawie, postanowiłem wyjaśnić Wam nieco czym właściwie są projekty NMET oraz Electro-Acoustic Beat Session. Zapraszam do sprawdzenia rozmowy z Piotrkiem Skorupskim, oraz wysłuchania ekskluzywnego nagrania, które zostało udostępnione na potrzeby tego wywiadu. Słychać w nim echa utworu Kelis, a być może to bardziej nawiązania do "CMYK" - Jamesa Blake'a? Oprócz tego, wpleciony jest też "Feel Like Making Love" - Boba Jamesa, albo bardziej "Serve With Love" Black Spade'a, który po wysłaniu tego numeru, napisał mi tylko, że to jest "Dope!".

Seb♥: No siema Piotrek. Trochę czasu minęło odkąd się widzieliśmy i w zasadziepoznaliśmy... Jak dobrze pamiętam w dość nietypowy sposób, bo przy Gorzkiej Żołądkowejna koncercie Roberta Glaspera w Kaliszu. Opowiadałeś mi wtedy o Night Marks ElectricTrio... Czy możesz powiedzieć szerzej o tym projekcie? Kto jest zaangażowany, od kiedygracie, skąd wpływy żeby grać właśnie tak a nie inaczej?

Piotr Skorupski (NMET): Tak, tamta sobota była pamiętna, nie mogłem zasnąć po tymkoncercie. Pierwsze spotkanie NMET w styczniu 2011 roku zdefiniowało nasz sound.Zabrałem swoje szkice, luźne bity i pokazałem chłopakom. Żarło od samego początku idało nam poczucie, że robimy coś wyjątkowego. Adam Kabaciński jest utalentowanymbasistą oraz producentem. Dla potrzeb projektu kupił syntezator Mooga i wydaje misię, że gra na nim sprawia mu teraz więcej przyjemności niż na gitarze basowej. MarekPędziwiatr jest wszechstronnym pianistą studiującym obecnie na wydziale Jazzu wKatowicach, udzielającym się również wokalnie. Od kiedy miał 16 lat, pod wpływemamerykańskiego hiphopu z kaset sam pisał i nagrywał rapy po angielsku. Ja wnoszę dozespołu całą bitową otoczkę. Wcześniej robiłem hiphopowe bity jako Screeptum, następniemoja fascynacja jazzem przeobraziła się w projekt Spisek angażujący żywe instrumenty.Obecnie zgromadziliśmy hardware, który pozwala nam na żywo tworzyć nu-beatowe, nu-soulowe numery. I właśnie to nas odróżnia od reszty "laptopowych producentów". Grająclive bardzo często improwizujemy, a słuchacz ma okazję zobaczyć proces "tworzenia". Niema puszczania loopów z komputera. Oprócz tego pojawił się także cykl Electro-AcousticBeat Sessions na którym mamy możliwość wyżyć się muzycznie. Remiksujemy na żywohiphopowe numery, które mają jazzowy potencjał.

Seb♥: Zdajesz sobie sprawę że to chyba najbardziej nowatorski sposób grania jazzu naświecie? Roboczo nazywam to "rekonstrukcją dekonstrukcji" - póki co reprezentuje tonp. wspomniany wcześniej Glasper, ale też kanadyjskie Badbadnotgood i kilka innychzespołów które z zapałem śledzę. W Polsce chyba jesteście pierwsi…

P.S: Wcześniej byli też Visioneers czy projekt Dj Cam Quartet. Porówniania z Glasperem sąnieuniknione. Bardzo się nim inspirujemy. Tak samo Chrisem Dave’em i jego innowacyjnymiteksturami rytmicznymi. Jednak nie zaczęliśmy tak grać pod ich wpływem. To zaczęło sięo wiele wcześniej. Dzięki Glasperowi i tym, że stoi nad nim Blue Note Records, ten sposóbgrania został zauważony jako nurt. Na początku producenci cięli nagrania jazzowe tworzącbeaty pod numery hiphopowe. Następnie zespoły takie jak wyżej wymienieni Visioneers czyDj Cam grali te numery na żywo, odtwarzając numery stworzone za pomocą beat maszyn.Glasper poszedł o krok dalej. Gra jazz mając za bazę numery hiphopowe, które samplują zjazzu. Wariactwo? Jeśli to wariactwo, to brzmi przepięknie.

Seb♥: Początki sposobu grania o którym myślimy, ja dopatruję się od 2001 i od pierwszychYNQ, chociaż wtedy Madlib radził sobie sam... Dopiero zdaje się w 2005, albo trochęwcześniej narodziły się jazdy na bardziej kolektywne granie, takie jak projekt SoundDirections... ale wtedy również symultanicznie zaczynał Glasper. Odpowiadając na mojepytanie, zarysowałeś właśnie "rekonstrukcję dekonstrukcji" - no i podoba mi się Waszafilozofia, mówisz o tworzeniu jazzu, jakbyś robił beaty. Wykorzystujesz tylko teorię i językdo wypowiadania się, dalej jest porzucenie kwestii wywodzących się z jakichś akademii –jak myślisz co jeszcze można z tym zrobić?

P.S: Eksperymentowałem z samplowaniem na żywo i skreczowaniem dopiero co zagranymisolówkami, wokalami, ale to już był odpał zupełny...

Seb♥: Hmm… Czyli wasz skład właśnie skończył rok. Gratulacje! Co macie zamiar ztym zrobić? Zdaje się że wasze granie rozwija się organicznie, a to co trafia do szerszejpubliczności w internecie, to za każdym razem to, co zagracie live, gdzieś w określonymmiejscu i czasie. Kiedy zatem ukaże się coś co zbierze Waszą twórczość i czy w ogóle macie zamiar wydać jakiś wspólny materiał?

P.S: Zdecydowanie. Problem polega na tym, że chyba najbardziej nas cieszy sam procestwórczy, granie koncertów. Najmniej chyba studyjna praca i ślęczenie nad szczegółami.Najbliższym celem jest płyta, są już szczegóły i opcja wydania tego w znanej i lubianejwytwórni. Całej trójce bardzo zależy na jakości i nie chcemy nic robić w pośpiechu. Na pewnona albumie pojawią się zaskakujący goście z zagranicy.

Seb♥: Nie będę zatem pytał o zagranicznych gości, będzie lepiej się czekało… A proposwydawnictw, studio studiem - ale dużo rzeczy dzieje się organicznie. Skoro tak dużowaszej muzyki rejestrujecie live, to nie lepiej podobnie do wspomnianego wcześniejBadbadnotgood, wydać mixtejp jazzowy, taki który uchwyci duszę klubu? Nieoficjalniemówiłeś o większej trasie z większą ilością muzyków, może to będzie ten moment?

P.S: To prawda, chcemy z Beat Sessions wyruszyć poza Wrocław. Jest masa świetnychmuzyków w innych miastach, z których chętnie zobaczylibyśmy na jednej scenie. Tenbeattape to jest dobry pomysł! Nie myślałem o tym wcześniej.

Seb♥: Zdaje się, że pierwszą osobą która pokazała Was szerzej był Druh Sławek... czy przedwystępem w jego audycji, było Was można spotkać gdzieś wcześniej jako NMET?

P.S: Pierwszy koncert zagraliśmy pod Zieloną Górą zaproszeni przez znajomego, który jestlokalnym promotorem, animatorem sceny muzycznej. Bardzo dużo zawdzięczamy En2akowi.W czerwcu zaprosił nas na release party swojej pierwszej płyty wydanej w U Know MeRecords. Na imprezie grał też Bontone, Envee oraz Maceo. Od tej imprezy chyba wszystkosię zaczęło, zostaliśmy zauważeni. En2ak żartuje, że jak kogoś zaprosi na release party toten ktoś zaraz potem zaczyna być znany. Tak też było z MNSL podczas wydawania płytyPrzaśników. Ciekawy był też koncert w ramach wrocławskiego festiwalu filmowego w maju.Graliśmy na nim elektroniczne przeróbki akustycznych wersji mojego poprzedniego projektuSpisek, które oryginalnie były samplowane. Pasuje to do Twojej teorii.

Seb♥: Od niedawna zbieracie też same pochlebne recenzje, a grubsza fala pozytywnychkomentarzy zaczęła się od fenomenalnego remiksu dla Envee'go - jak doszło do tejkolaboracji?

P.S: Spotkaliśmy się parę razy, kiedy Envee grał we Wrocławiu. Dłużej mieliśmy okazjęporozmawiać właśnie po imprezie promocyjnej en2aka. Przy tatarze, wódeczce i porannychpromieniach słońca. Kali zamówiłem na wosku w preorderze i „Love Theories„ od razuwpadło mi w ucho. Wpadłem na pomysł, żeby zrobić remiks do tego. Przy innej okazji, innymtatarze i innej wódeczce zapytałem Enveego, czy może nam udostępnić tylko wokale. Takto poszło. Sam numer robiliśmy dosyć długo, bo długo szukaliśmy właściwego wajbu. Mamynawet wersję koncertową inspirowaną Rustiem w 130bpm z podpitchowanymi wokalamiNatu.

Envee - Love Theories (NMET remix)

Seb♥: Natu ala Rustie? Hehe, chętnie bym to sprawdził… Jak jeszcze daleko odjeżdżacie, coWas inspiruje jak omawiacie pracę w studio?

P.S: W studio zaczynamy zawsze od bębnów, sampli. Czasem nie mamy nic, czasem parędźwięków określających harmonię. Czyli to ja przynoszę punkt wyjścia stylistyczny. To codalej się dzieje, to jest dla mnie magia. Adam i Marek zaczynają jammować, kręcić gałamiszukając brzmienia i po chwili przechodzą mnie ciarki bo krystalizuje się numer. Tak teżpowstał "Trust Bust" dla en2aka. Czy wiesz, że zarejestrowaliśmy ten numer grając go drugiraz na próbie i w takiej postaci wchodzi też na wosk? Uznaliśmy, że lepiej go już nie zagramy.Marek nagrał wokal na balkonie, śpiewając w kierunku podwórka o godzinie 23. W tensposób chcieliśmy uniknąć denerwującego pogłosu słabego studia.

Seb♥: Wow, niezła historia! A czym w takim razie jest Electro-Acoustic Beat Session?

P.S: Trzy lata temu po raz pierwszy przyniosłem gramofony do nieistniejącego już,legendarnego jazzowego klubu Rura. Samo słuchanie jazzu nie wystarczyło, chciałem teżimprowizować. Zresztą w tym czasie byłem pod dużym wpływem dja Krime’a, który takierzeczy robił w Krakowie. Po przeniesieniu się jamów do klubu Lulu Belle (niestety równieżjuż nieistniejącego) grałem prawie co tydzień. Poznałem masę utalentowanych muzyków,rozwinąłem wyobraźnię muzyczną. Tam poznałem Adama i Marka. Ze względu na to, żegrało się tam głównie piosenki, to momentów kiedy graliśmy hiphopowe, improwizowaneod zera rzeczy, z charakterystyczną J Dillową perkusją było jak na lekarstwo. Stąd pomysłna własny cykl. Wybór muzyków ze składu podstawowego był prosty, czyli Adam na gitarzebasowej, Marek na klawiszach oraz świetny drummer Marcin Rak. Ja za gramofonami. Marekstworzył zeszyt, który ja nazywam "śpiewnikiem", gdzie spisał podstawowe akordy wieluhiphopowych klasyków. Tego się trzymamy. Formuła zawsze jest otwarta. Na Beat Sessionprzychodzą nasi znajomi muzycy, soliści, raperzy. Największą radość sprawia mi to, kiedy nascenie dzieją się muzyczne cuda, powstają blendy, takie jak w numerze który Ci podesłałemna potrzeby wywiadu. Grał z nami Piotr Szwec, laureat Jazzu nad Odrą oraz Jazz Juniors,perkusista Manolo, Adam Bałdych a nawet sam Dave Liebman, który przyszedł po swoimkoncercie w ramach Jazztopadu.

Electro-Acoustic Beat Session vol. 8 - Medley

Seb♥: Kto zatem grał na saksie i trąbce w numerze który mi podesłałeś? Towłaśnie Dave Liebman?!

P.S: Na trąbce gra mój człowiek Janek Michalec, na saksofonie Piotr Szwec oraz saksofonista,którego imienia nie znam. Wiesz, bywały sytuacje, kiedy za mikrofonem stawali fenomenalniraperzy/wokaliści, których imienia nawet nikt nie znał. Potem się okazywało np. że gośćprzyjechał z Bydgoszczy i jest na delegacji z pracy. Przychodził 3 sesje z rzędu. Big up to KresMan!

Seb♥: W tym samym numerze nawiązujecie do Black Spade'a - "To Serve With Love..."chyba będę musiał mu podesłać ten numer… Zrobiliście też "Shit is Real", co jeszczegracie?

P.S: Gramy “Carmel City” Pete Rocka, oczywiście „Stake is High”, dużo z ATCQ. Gramy teżjazzowe standardy i wplatamy w to hiphopowe acapelle, w środku tego robi się zupełnie innynumer. Graliśmy nawet “Keep Their Heads Ringin” Dr. Dre z dęciakami.

Electro-Acoustic Beat Session vol. 8 (Shit Is Real)

Seb♥: Jaka jest różnica między tym projektem EABS a Night Marks Electric Trio?

P.S: To wzięło się z naszych potrzeb. Night Marks to autorski projekt, nasze dziecko. Electro-Acoustic Beat Session to bardziej ruch. Idea. Emocje grania na żywo oraz improwizowania.To również hołd dla Ahmada Jamala, J Dilli, Pete Rocka oraz wielu innych. Z tego urodził sięteż projekt Originals, który powstał spontanicznie na potrzeby plenerowego cyklu Rap Szalet,o którym pewnie słyszałeś.

Seb♥: No jasne że słyszałem, żałuję tylko że nigdy nie dojechałem… Ok, to może na koniecostatnie słowa zachęcające do sprawdzenia Was na żywo?

P.S: Jeśli nie słyszałeś NMET na żywo to nie słyszałeś nas w ogóle (śmiech).

Seb♥: Dzięki wielkie za wywiad!

Wpadajcie na R&S showcase, będzie James Blake

2012-01-17T16:13:00.000+01:00

O tym co działo się podczas festiwalu Unsound w 2010 krążą miejskie legendy. Znam ludzi, którzy mogli by opowiadać o baletach i afterparty z udziałem Jamesa Blake'a godzinami, jak to miałem okazję wysłuchiwać kilka razy w pociągach, gdzieś w trasie na inne wydarzenia - od dziewcząt którym ten rudawy gostek zawrócił w głowie. Niestety mnie impreza z tym artystą ominie po raz trzeci. Już wszystko było klepnięte, prawie byłem zdecydowany na porządny wir - ale przyszło mi świętować moje urodziny w Poznaniu, o czym już wiecie, a związane z tym ogarnianie nie wypuści mnie z miasta. I tutaj pojawiacie się Wy! Jeżeli doczytacie do końca te kilka zdań o tym, dlaczego warto zjawić się w 1500m2, pojawi się przed Wami pytanie, a potem rozlosuję jedną podwójną wlotkę na tę imprezę, a oprócz tego, jeszcze dwie pojedyncze - chyba zwariowałem!

Wielu z Was powie: "Aaa pierdole, nie idę na Jamesa Blake'a bo widziałem/am go na Open'erze". Ja nie widziałem, podobno zagrał genialnie z całym bandem i było całkiem spoko - o czym pewnie sami wiecie lepiej... Ale wtedy słuchali go wszyscy, bo zdaje się, że debiutancki album już się ukazał i każdy dzielił się "The Wilhelm Scream" czy "Limit To Your Love" na swojej ścianie - niczym Gotye. Czy wiele osób wtedy pomyślało o nim, wspominając czasy gdy pojawiał się na rotacji w audycjach u Benjiego B i Gillesa Petersona, wydając min. "CMYK" czy "I'll Stay", w legendarnym R&S Records jakoś w 2009 roku? Raczej nie. Trochę lepiej było nieco później, gdy ukazała się EPka pt. "Klavierwerke", która stała się (o ile dobrze pamiętam) jednym z undergroundowych bestsellerów w Side One. Sam byłem świadkiem, jak niektórzy wynosili od Wojtka po dwie kopie. Jak śmiem twierdzić, zbyt wiele osób nie śledziło wcześniej jego kariery, dlatego nie koniecznie mieli okazję spotkać się z jego inspiracjami wplecionymi w dj sety. Jak już wspominałem, kto był w Krakowie dwa lata temu, to wie. Kto nie był, niech jedzie do Warszawy. Żeby bardziej Was przekonać co do tego, że balanga będzie gruba, a James przygotuje sety tłuste, odsyłam do miksu w Boiler Room. Jest petarda, od przeróbki Joy Orbisonowskiego hymnu kokainowego, przez autorski (jako Harmonimix) remiks "Ms. Jackson" Outkastu, po przeloty z Beyonce, zaczepiając o dubstepowego Loefah, kończąc na D'Angelo. Tak. Tak Blake wymiesza Wam wieczór. Żeby nie powtarzać się zbytnio z innymi portalami, które na pewno napiszą o tej imprezie, zwrócę Wam uwagę na wspomniany wcześniej "projekt" Harmonimix, który zakłada remiksowanie ulubionych hip-hopowych numerów Blake'a:

Lil Wayne - A Milli (Harmonimix)

Quasimoto - Broad Factor (Harmonimix)

Big Boi - Back Up Plan (Harmonimix)

Sto lat temu, mój serdeczny współwirownik Jonkpa (Koh-I-Noor/U Know Me) przygotował fajny mix, prezentujący przekrój twórczości Jamesa w pigułce. Niestety link już nie działa, ale ołner wytwórni z diamentem, już naprawił ten kłopot na potrzeby tego wpisu:

Innych streamów już nie znalazłem żeby zrobić Wam słuchowisko pod moje pytanie, więc musi Wam to wystarczyć. Lecimy:

Jaka artystka ostatnio obchodziłaby 33 urodziny i z jakiego jej utworu samplował James Blake produkując wspominany wcześniej "CMYK"?

ODPOWIEDŹ: Pytanie było lekko podchwytliwe, wiele odpowiedzi zakładało że pytam o Kelis i utwór "Caught Out There", co również poniekąd jest prawdą, bo to główny motyw wysamplowany dla potrzeb "CMYK", a ponadto Kelis w tym roku też skończy 33 lata. Pytanie brzmiało "ostatnio obchodziłaby", stąd od razu rysuje się tylko jedna poprawna odpowiedź:

Aaliyah - Are You That Somebody

Zwycięzców poinformowałem mailowo. Dzięki wielkie za udział w zabawie.

Odpowiedzi o temacie "James Blake" przysyłajcie na adres jozwiak.sebastian@gmail.com. Z poprawnych odpowiedzi wylosuję trzech szczęśliwców, którzy nie będą musieli płacić za wjazd (30/40 PLN w przedsprzedaży) do 1500m2. Wyniki podam 31 stycznia. Do boju, bo już jest prawie 1000 chętnych.

DDC Takeover #1 - Ment XXL, Osses, Icek (Urodziny Seb♡)

2012-01-11T11:03:00.002+01:00

Zawsze brakowało mi siły przebicia i odwagi jeśli chodzi o działalność promotorską w Poznaniu. O małe przedsięwzięcia (chyba) z lenistwa nie chciało mi się starać, a o wysokobudżetowych wydarzeniach nigdy nawet nie myślałem, żeby czasem nie stracić. Trochę mnie to bolało. Cieszyłem się, gdy Benda znalazł budżet i zaprosił chłopaków z Electric Wire Hustle na Maltańską Scenę Muzyczną i mogłem w tym pomóc. Później sprawiliśmy, że udało się do Opcji ściągnąć Erica Lau i Andrew Mezę z czego wyszedł całkiem sympatyczny „Warsoul on Tour”.

No… ale niestety to by było na tyle. Zawsze natomiast podziwiałem Tasa i Filipa Andrysa (Propocja.com), za to, że budują scenę w Poznaniu na bazie muzyki, którą o wiele trudniej jest w Wielkopolsce sprzedać, niż to, co zazwyczaj dzieje się w mainstreamie. Z imprezy na imprezę kibicowałem im bardziej i widziałem coraz większe tłumy. Podczas ostatniego Beat Battle nie tyle zrozumiałem, co empirycznie przekonałem się, że jest dla kogo robić wydarzenia w Poznaniu. W dodatku, takie, które związane są już nie tyle stricte z hip-hopem, co z muzyką którą kocham w ogóle. Rozmawiałem później z chłopakami i powstały wstępne projekty zrobienia czegoś wspólnie, na zasadzie połączenia doświadczenia czy też połączenia sił w promocji, na rzecz tego co może się w przyszłości stać w Poznaniu. Nie będę tutaj pisał o rzeczach, których jeszcze do końca nie omówiliśmy, ale zdradzę co będzie się działo na pewno.

Na pewno odbędzie się cykl imprez pod szyldem DDC Takeover w poznańskiej Czytelni, chociaż nie był to do końca mój autorski pomysł, a raczej luźna propozycja Tasa. Ta idea od razu mi się spodobała. Ustaliliśmy, że wybiorę sobie jeden piątek w miesiącu i będę zapraszał ciekawych gości, którzy zrobią z ludźmi dobry rozpiździaj na parkiecie. Szczytny to cel, bo na legendarne imprezy DDC u Icka w chacie, mogło wchodzić maksymalnie 50 osób za jednym zamachem. Czytelnia jest kameralnym miejscem, w pewnych kręgach równie legendarnym i z pewnością zaspokajającym potrzeby wielu słuchaczy muzyki w Poznaniu. Pierwsza data została ustalona na piątek 03.02.2012. Piękny jest to czas na imprezę otwarcia. Dlaczego?! Ano dlatego, że dwa dni wcześniej obchodzę urodziny i można połączyć przyjemne z pożytecznym. Po pierwsze na imprezie będzie mogło być więcej niż 50 osób – a to ważne. Po drugie zrobimy wjazd za darmo - żebyście wypili za moje zdrowie. No, a po trzecie zagrają dla Was moi przyjaciele, których twórczość znacie, lubicie i nie koniecznie możecie posłuchać codziennie w mieście. Kto to będzie?

Ment XXL – Wersja dj’ska. Chociaż Ras i DBT pewnie też wlecą flaszkę zrobić - na co bardzo liczę. Bardzo cieszy mnie fakt, że to właśnie Ment otworzy cykl imprez, bo jako jeden z niewielu gra balangi opierając się głównie na nowo-rapowym brzmieniu, którym strasznie się jaram. Zresztą wiecie to chociażby stąd. Jeśli zatem mixcloudowe statystyki nie są kłamstwem i lubicie tak samo mocno Curren$y'ego, Kendricka Lamara czy Pac Div, a także muzykę dla kochanków tworzoną w latach 80-tych, tak jak my… to nie może Was zabraknąć.

Osses – Rick Ross polskiej sceny disco i fascynat groźnych beemerów. Znany wszem i wobec jako Król Disco, zawsze wyszykowany z przygotowanym pudełkiem cygar z wyższej półki - nie dla biedaków. Podejrzewam że zabawi Was genialnie wyselekcjonowaną klasyką R&B, rapowymi sztosami z lat 90-tych, a także wyedukuje Was samplami z najwyższej półki disco. Od bitów Premiera, przez Brandy, Tweet i TLC po piosenki o anielskim pyle Gila Scotta Herona i erotyczne wycieczki Cerrone. Żal przegapić.

Icek – Członek legendarnej poznańskiej grupy Jazz Fuzz.
Jazz Fuzz - My Jesteśmy Tu (Radio Afera, '97)

Jest bezpośrednio związany z tym, że dziś czytacie te słowa, bo to on skłonił mnie do założenia bloga, po rozpadzie serwisu wersalka.com. Kiedyś można było przeczytać tak: „Głównym celem założenia grupy (Jazz Fuzz), była chęć zdobycia dużej ilości fanek. Wynikało to z gwiazdorskich aspiracji członków i ich niepohamowanej skłonności do młodych dziewcząt. Zdaniem raperów z Jazz Fuzz najważniejszą cechą potrzebną w nawiązywaniu znajomości z dziewczynami jest aktywność hiphopowa. Grzegorz Michlicki zmienił nawet swoją rolę w zespole z MC na DJ po usłyszeniu utworu Yvette Michelle pt. "Everyday, Everynight", gdzie pojawia się linijka: "I'm crazy for you mr DJ”.” Ostatnio powiedział mi: „Kto by pomyślał że jeszcze kiedyś pogram publicznie na jakiejś imprezie?” Co zagra?! Ciężko przewidzieć. Od Movado przez Artful Dodger po Wu Tang Clan.

Wpadajcie, bo będzie też raper Prof, obiecał mi że pojawi się jako wodzirej wydarzenia, a czasami w takich chwilach niespodziewanie rapuje. Nic nie chcę obiecywać, ale może coś w tym kierunku będzie się działo… Zróbcie mi tę przyjemność i przyprowadźcie swoich znajomych, chciałbym żeby na tej imprezie zjawiło się mnóstwo ludzi. Pamiętajcie, że za klimat odpowiadacie Wy, wirownicy! A ja pomyślę o marcowej odsłonie… DDC Takeover! Zapisujcie się tutaj.

Wolne myśli na temat purpurowego projetku The Internet

2012-01-06T17:02:00.001+01:00

Odd Future. Hete it or love it. Tendencja niezmienna. Z mojej strony zawsze była fascynacja, wielokrotnie broniona i argumentowana. Szczególnie w tej ekipie zawsze zadziwiał mnie fakt skupienia w jednym kręgu tak dużej ilości uzdolnionych ludzi. W dodatku utalentowanych na tak rozstrzelonych płaszczyznach.

Na początku sam myślałem że to mocno hip-hopowy ruch. Gdy doszedł do głosu Frank, pomyślałem: Ok, pewnie potrzebowali kogoś, kto by potrafił dogrywać te chwytliwe elementy. Potem wpadłem na The Jet Age Of Tomorrow i wszystko zaczęło mi się rozmywać. Zrozumiałem ogromną fascynację muzyką i chęć eksperymentów tej grupy – i już wiedziałem że to coś więcej niż rap. Sesje Tylera z Toro Y Moi czy z kanadyjskim jazzowym trio Bad Bad Not Good. Remixy Syd Tha Kid dla Little Dragon czy dla zaraz-ogromnej-gwiazdy Lany Del Rey. Bardzo mało jest grup, mogących pochwalić się taką działalnością. A to tylko część i najpewniej dopiero początek.

Kiedy przygotowaliśmy miks dla Radia Rewers o OFWGKTA, staraliśmy się nie skupiać na najbardziej znanych utworach tej ekipy. Chociaż jak przeczytałem poprzednie zdanie, to aż zaśmiałem się na głos. O jakich najbardziej znanych utworach w kontekście Polski mógłbym wtedy mówić? O „Yonkers” i „She” Tylera? Chyba tylko, bo odbiór naszej selekcji był nie tyle marny, co bardzo hejterski. „Co za pedały to układały?!”; „To ma być Odd Future?”; „Gdzie jest Tyler?!”. No właśnie… Tyler był, ale raczej taki, jakim ludzie go nie znają albo nie chcą go znać. Stawaliśmy za Mellow Hype, za The Jet Age Of Tomorrow, za Mike’em G, Domo Genesisem, Earlem, Frankiem Oceanem i… za Syd. Pokazaliśmy też wpływ tych małolatów na innych muzyków.

No właśnie, strasznie mocno szukałem wtedy twórczości Sydney… Nie mogłem po prostu uwierzyć że ona kompletnie nic nie robi. W końcu, przez jakiś blog wspierający twórczość kobiet wpadłem na utwór „Flashlight” z gościnnym udziałem Lux’a.

Syd Tha Kid - Flashlight ft. Lux

Po odsłuchu byłem w szoku, dokładnie jak ten gość co doznawał pierwszego wrażenia na ostatniej części The Weeknd na jutube. Syd śpiewa?! Miałem nadzieję na bity, a tutaj minimalistyczne R&B. Od tego czasu nie wiem ile razy słuchałem tego space-jamu. Krótko potem zaczęło się robić głośno wokół Sydney. Nie była już to tylko dj’ka Odd Future. Wszystko poszło do przodu. Narodził się The Internet, duet Syd Tha Kid i Matt Martians (1/2 The Jet Age Of Tomorrow). Na blogu Odd Future pojawił się klip do utworu „Cocaine”. Następnie wpadłem na wyżej wspominany remix dla Little Dragon, a dzięki Joy Orbisonowi, który fantastycznie przerobił „Video Games” Lany Del Rey, poznałem fantastyczną wersję „Blue Jeans” .

The Internet - Cocaine

Little Dragon - Seconds (Syd Tha Kyd Remix)

Lana Del Rey - Blue Jeans (The Internet Remix)

Kilka miesięcy później, Little Dragon odwdzięczyli się tym samym, dostarczając swoją interpretację „Cocaine”. Na jesieni Tyler zapowiedział, że 20 grudnia pojawi się cały album duetu pt. „Purple Naked Ladies” – i będzie to pierwsza pozycja w katalogu wytwórni Odd Future. Nie mogłem się doczekać, a apetyt był skutecznie podsycany kolejnymi częściami zwiastującymi to, czego będziemy mogli spodziewać się po całości. „Love Song-1”, „They Say” i „Visions”, utwierdziły mnie w przekonaniu o tym, czego będę słuchał w 2012.

Zanim jednak przejdę to samego krążka, poznajcie kilka ciekawostek na temat The Internet. Syd jak zapewne wiecie, wcześniej była znana z tego, że była dj’ką i dźwiękowcem Odd Future, Natomiast Matt Martians wywodzi się z mniej znanego tworu z galaktyki twórców podpisujących się OF – The Jet Age Of Tomorrow. Ta dwójka to współlokatorzy i przyjaciele. Już od dłuższego czasu bujali się wspólnie po ulicach Los Angeles zabijając czas, jak to zawsze się robi z ekipą gdy jest ciepło, ogólnie spoko i ma się niecałe dwadzieścia lat. Christian Clancy, manager Odd Future pewnego razu powiedział: „Dlaczego nie zaczniecie razem robić muzyki, skoro i tak cały czas jesteście razem?”. To był chyba moment przełomowy. Oto jak wspomina ten okres Matt: „Zamknęliśmy się w moim pokoju na tydzień i stworzyliśmy pierwsze szkice krążka. Ten album można podzielić na dwie części. Pierwszą część zrobiliśmy jeszcze w starym domu, kiedy byliśmy strasznie spłukani. Drugą część stworzyliśmy, gdy się przeprowadziliśmy i mieliśmy już trochę kasy.”. Matt w tym roku skończy 24 lata, a muzykę zaczął robić gdy miał 18. Jego brat Mitch bardzo mocno go inspirował dostarczając mu tony nowej muzyki, której nikt nie znał, ponieważ był w A&R związanym z OutKast (Jest to dział artystyczny firmy fonograficznej, który zajmuje się odnajdowaniem artystów i ich rozwojem. Jest ogniwem łączącym artystę z firmą fonograficzną). Matt zrozumiał, że szkoła to nie jest temat dla niego… więc pieniądze zainwestował w sprzęt. Zaprzyjaźnił się z Tylerem na myspace, którego znał z forum Neptunes i wysyłał swoje beaty jemu i Hodgy’emu. Jego brzmienie zawsze oscylowało wokół Neptunes, Sa-Ra i Timberlanda… w tej bajkowo-halucynogenno-kosmicznej sferze czuł się najlepiej. Pracując z Syd, starali się zrobić muzykę, która opowiada o sytuacjach bardzo życiowych, o takich, które przebyli już w młodym wieku. Takich, które towarzyszą nam w relacjach między ludzkich – głównie uczuciowych, codziennie. Zgodnie twierdzą, że ich muzyka: „Nie jest tyle jest emocjonalna, co terapeutyczna”. Syd również dorastała otoczona muzyką. Jak powiedziała w wywiadzie dla Spin: „Cała rodzina mojego ojca siedzi głęboko w muzie, dlatego że jego brat, jest całkiem znanym producentem na Jamajce, to Mikey Bennett, który był współtwórcą „Mr. Loverman” Shabba Ranksa. Dorastałam chodząc na wiele koncertów reggae. Moja mama też była w szkole dla dj’i inżynierów dźwiękowych, ale rzuciła to, bo scena była zdominowana przez facetów, co ją bardzo zniechęciło.”.

Oprócz tego, w tym samym wywiadzie znalazło się całkiem ciekawe oświadczenie Sydney: „Nie jestem wokalistką. Śpiewam, ale nią nie jestem. Jestem tylko producentką, która śpiewa na swoich własnych kompozycjach, ponieważ nie mogę znaleźć nikogo, kto śpiewał by tak jak ja. Kto może lepiej używać mojego własnego głosu? Nie znalazłam, więc jestem zmuszona robić to sama. Nie widzę siebie jako wokalistki, dlatego nie spodziewajcie się żadnych koncertów.”.

Wróćmy do krążka. „Purple Naked Ladies” to album opowiadający o związkach z perspektywy świata przejaskrawionego oparami purpury. Tak. Purpury, bardzo charakterystycznego jarania, które inspiruje cały nurt weed-rapu – jak to ładnie nazwał Dworak. Stąd świat opowieści Syd i Matta jest halucynogenny, toksyczny i narkotyczny. Oderwany od ziemi, ale paradoksalnie nadal skąpany w gąszczu emocjonalnych problemów związanych z miłością. Syd i Matt komentują swoje relacje bardzo subiektywnie, nie starają się szukać uniwersalnych historii, no i co ważne skupiają się tylko na kobietach. Tak, nie przewidzieliście się o kobietach, również z perspektywy kobiety. Syd jest lesbijką. Omija ten temat w mediach, ale opowiada o swoich fascynacjach na płycie. Nikt nie robi tutaj z siebie kozła ofiarnego w uczuciach. Autorzy zdają sobie sprawę, że sami krzywdzą bliskie im osoby, a ból i wyzwolenie z problemów uśmierza najlepszej jakości zielsko. Do współpracy zostali zaproszeni też mniej mi znani Tay Walker, Kilo Kish i Pyramid Vritra, jest też szajbus Left Brain i kolejny współlokator Matta i Syd – Mike G. Największym zdziwieniem było dostrzeżenie Coco z duńskiego Quadronu. Mimo wielu ksywek, nikt tutaj nie odbiera hegemonii The Internet, goście tylko uzupełniają rozwiązania duetu. Świetny lot, psychodeliczna halucynacja, którą ma się ochotę powtarzać – to właśnie „Purple Naked Ladies”. Wersja fizyczna pojawi się 31 stycznia. Będzie zawierała również dokument o The Internet. Zwiastun chyba zakłada szerszą kolaboracje z Quadronem. Odd Future znowu na mnie zarobią. Ja już odkładam siano.

Ailo - Ja tu tylko śpiewam

2011-12-28T15:04:00.000+01:00

Wigilijny wieczór okazał się emocjonujący za sprawą Ailo. Mailingi promocyjne zazwyczaj są nudne jak flaki z olejem i nie chce mi się ich nawet sprawdzać. Natomiast wiadomość od Ilony, mimo iż (prawdopodobnie) podobnej treści była wysyłana nie tylko do prywaciarzy takich jak ja, ale też do innych redakcji - okazała mi się interesująca. Sprawdziłem singiel "Serce" i postanowiłem dowiedzieć się czegoś więcej na temat twórczyni i jej kolegów, bo to co usłyszałem przywróciło moją wiarę w muzykę nie tyle polską, co polskojęzyczną. Poza tym, zazwyczaj instynkt mnie nie myli w tych kwestiach i coś mi się zdaje, że o Ailo będzie niebawem bardzo głośno.

Seb♥: Huh, właśnie zerknąłem na profil Ailo InHead i nawet Om’mas Keith z Sa-Ra Was lubi, nieźle, nieźle… Starałaś się może oRed Bull Music Academy w tym roku?

Ailo: Jeśli chodzi o Red Bull Music Academy toprzyznam, że nie interesowałam się tym - może przez to, że teraz jestemskupiona głównie na tym solowym materiale i jego realizacji do końca (śmiech).

Seb♥:Nie sądzisz, że po takdobrym przyjęciu anglojęzycznej Alio, gdzie jak powiedziałaś, miałaś pozytywneopinie od Om'masa, trochę zamykasz się na resztę świata? Nie sądzisz, że przyTwoich skillsach, lepiej zrobić coś językowo bardziej uniwersalnego? Stąd mojepytanie o RBMA, mogła byś zrobić karierę jak Jamie Woon albo Fatima.

Ailo: Co doOm’masa to rozmawiałam też z nim na temat „Serca”. Spodobało mu się. Mimowszystko nie robię tego materiału po to żeby się podobało. To jest coś coczuję. Moje życie wypełnia pasja. Dzięki temu czuję się sobą i każdemużyczę odnaleźć w sobie to, co go wartościuje i wypełnia. Nieważne czym to jest,czy fotografią, projektowaniem ubioru/ogrodów, czegokolwiek czy zbieraniemmotyli, a może wychowywanie swoich dzieci na dobrych ludzi. Ważne, żeby robićto z miłością wypełniając swoje życie pasją. Moich skillsach? (śmiech) Nie lubię się wypowiadać na tematumiejętności, bo nadal się uczę i rozwijam. Nie czuje żeby język jakkolwiekmnie zamykał na ludzi. Wręcz przeciwnie. Właśnie teraz czuje, że zaczęłam sięna wszystko m.in. ludzi otwierać. Myślę, że będą kawałki też po angielsku, alewiększość na pewno po polsku. Tworząc ten materiał nie zastanawiam się nad tym- „co zrobić lepiej, tak żeby się z tym wypromować”. Jeśli oglądałabymsię na to, co ma się podobać wszystkim i odpowiadać wszystkim - nie zrobiłabymnic. Bo nigdy nie dogodzę wszystkim, ale wiem co chce przekazać i to po prosturobię. Jak to zostanie odebrane, to już kwestia czegoś zupełnie innego i czy wogóle zostanie odebrane.

Seb♥:Jeśli chodzi o odbiórjęzyka, to bardziej miałem na myśli zamykanie się na zachodni rynek, gdziepolski język będzie dużo mniej atrakcyjny, stąd moje porównania do Fatimy, tysobie świetnie radzisz z angielskim, a ona też przecież nie jest Brytyjką.

Ailo: Przyznam,że myślę o tym, żeby stworzyć ten krążek w „dwustronnej formie”, również wwersji angielskiej. Zobaczymy. Chce na pewno dotrzeć do odbiorców z Polski.Myślę, że najpierw lepiej obrać małe kroczki, żeby się nie przewrócić i niespaść z tych schodów po których schodzimy podejmując za duże kroki , którewydają się mało realne.

Seb♥:A dlaczego niepracujesz już z Michałem Kush'em i czym się różni Ailo solo od Ailo in Head?

Ailo: Nienazywajmy tego tak, że z nim nie "pracuję". Na razie jest jak jest.Szanuję to do czego dąży Michał i życzę mu jak najlepiej, chyba tak samo jak onmi. Na razie każde chce się rozwijać, a współpraca z innymi też daje takąmożliwość. Ailo solo różni się przede wszystkim tym, że jest po polsku. Przezten rok też wiele się wydarzyło w moim życiu. Bywało bardzo ciężko. Jakczłowiek w pewnym momencie swojego krótkiego życia trafia w róg i gubi się,ciężko jest mu stanąć na nogi po tym jak były stopniowo łamane również przezsamego siebie. Przeszłam swojego rodzaju odnowę wewnętrzną, zrozumiałam wiele imam nadzieję, że będę mogła odkrywać jeszcze więcej z biegiem lat. Troszkę odcinam się od tego co było. „Mimika” będzie inna. Bardzoosobista. Zdejmuję maskę. Nie mam już nic do ukrycia i nie chce się ukrywać.Jestem na to gotowa i obecnie na tyle silna, żeby to zrobić. Może to pewnegorodzaju ekshibicjonizm, ale wydaje mi się, że każdy kto wychodzi z czymś corobi do innych ma poniekąd to w sobie. Nie czekam na blichtr i szał. Ta muzykanawet taka nie jest. W końcu zdecydowałam się pisać po polsku. Czuje się na togotowa. Czuję, że tam na górze jest ktoś kto nade mną czuwa, wspiera mnie iwierzy w to tak samo jak ja. W tym co robię głównie chodzi mi o muzykę, prawdęi przekaz. Jestem zwykłą dziewczyną, która po prostu robi to co kocha i brnie wto. Gdybym nie szła dalej z tym pod pachą, czułabym się pusta jak bańka. Niemusi to być hitem. Nie muszę być na okładkach. Nie czuję takiego ciśnienia. Nieto jest moim celem. Ja tu tylko śpiewam.

Seb♥:Na czym polegała wtakim razie ta przemiana pomiędzy projektami i czym konkretnie jest Twojedojrzewanie, możesz coś więcej o tym powiedzieć? Chodzi o sferę uczuciową,koncepcję miłości w ogóle, czy bardziej chodzi Ci o (b)Boga, który w zasadzie wmyśli Johna Coltrane'a też był miłością...

Ailo: To nieprzemiana między projektami. Chodzi tu głównie o to co zachodzi we mnie samej ,w mojej głowie i pojmowaniu tego gdzie jestem, w jakim punkcie życia sięznajduję i co mnie otacza. Zdanie sobie sprawy z wielu rzeczy, nad którymiwcześniej nawet się nie zastanawiałam. Nie znam jeszcze wszystkich odpowiedzi iprawdopodobnie ich nie poznam. Dojrzewanie emocjonalne, dorastanie - nie wiemjak to nazwać inaczej. Życie - nie z dnia na dzień czy "oby dopiątku", jak to było do niedawna. Trzeba dostać niezłego kopa , żeby zdaćsobie sprawę z wartości, które chce przekazywać i które każdy ma w sobie, amusi je tylko odkryć. Te przemiany nadal we mnie zachodzą i trwają. Niedoszłam jeszcze do poziomu, do którego chciałabym dojść. Dążę w tym kierunku,ale nie mam pojęcia czy kiedykolwiek go osiągnę. Nie czuje się kreatorem wżadnym wypadku. Wszystko to i wszyscy Ci, których napotykam na swojej drodze tokształtują. Nadal czuje się bardzo dziecinna i nieświadoma tego, co może sięstać za jakiś i co uda mi się jeszcze odkryć. To jest w życiu właśniefascynujące. To długi proces, którego jestem świadoma. Dojrzewanie dotego, że czasami warto pójść pod prąd i nie patrzeć na to jak żyją inni, tylkozacząć po prostu żyć. W tym co robie teraz liczy się najbardziej muzyka. To co pomaga mi dojrzeć do dostrzegania tego, co daje mi doświadczenie,które nabywam cały czas. Jak każdy zresztą. Tak, chodzi o wiarę i kwestiewiary, która była nadszarpnięta. Miotały mną wątpliwości, jak każdym.Niekoniecznie musimy to nazywać Bogiem. Bo ludzie wierzą w różne siły wyższe.Wiara jest ważna i istotne jest to, że w ogóle w coś się wierzy, a nie tylko wsiebie. Jesteśmy tylko ludźmi. Chodzi też o miłość i inne uczucia,których ludzie się tak boją. Też się bałam, ale teraz uważam że nie ma czego. Dobrze jest w końcu zrozumieć niektóre kwestie, o których nie miałamwcześniej pojęcia. Mam nadzieję, że kiedyś odkryje jeszcze więcej.

Seb♥:Sorry za zwrot, aletak wyczytałem w twoim bio… Jak na rocznik ‘89 przedstawiasz bardzo głębokieegzystencjalne rozkminy, zdaje się że w tej chwili "wątpisz" w wielekwestii, co cię pchnęło w te, jakby nie patrzeć - filozoficzne rozważania?

Ailo: Mała poprawka, reprezentuję rocznik '90(śmiech). Nie wiem czy mogę je nazwać głębokimi filozoficznymirozważaniami. Taka po prostu jestem - lubię wiedzieć - co? skąd? i dlaczego?Już taką mam naturę. Myślę, że każdy świadomy człowiek zastanawia się czasaminad tego typu kwestiami , o których wspomniałam wcześniej. Myślę, że nie jesttak, że wątpię. Bardziej skłoniłabym się w stronę, że zaczynam wierzyć i chceuwierzyć. Co prawda jest jeszcze kilka tematów, które są dla mnie wątpliwe ibardzo bym chciała je wyjaśnić - ale wszystko ma swoje miejsce i czas. Możekiedyś to nastąpi, a może nie. Na razie z tą wiedzą którą mam, staram sięprzemykać sobie przez życie i mieć swój na nie sposób. Zobaczę za kilka latgdzie mnie to zaprowadzi, bo powiem szczerze, że nie wiem - mogę sie tylkodomyślać.

Seb♥:Skąd znasz się zSzattem i Nowokiem oraz z Teielte?

Ailo: Szatt,Nowok i Teielte - Z nimi wszystkimi poznałam się drogą internetową. Z tego copamiętam, a pamiętam to jak przez mgłę… Szatt odezwał się do mnie, a potemnawiązała się miedzy nami mini-współpraca przy płycie Tusza na Rękach (raper zKielc) i później zaproponował mi całkiem spontanicznie żebym dograła się dojego projektu z Nowokiem (i tu poznałam Nowoka) Nocne Nagrania – „Linia 00:14”.Odpowiedziałam, że chętnie nią z Nimi będę podróżować. O Teielte słyszałam jużwcześniej. Poszukiwałam niekonwencjonalnego producenta na płytę i znalazłam(śmiech).

Seb♥:Czyli że do tej porywszystkie Wasze relacje były czysto wirtualne i nigdy się nie spotkaliście,tak?

Ailo: Do tej porytak. Wirtualny świat daje nam możliwości do nawiązywania kontaktów naodległość. Daje możliwość do nawiązywania kontaktów z ludźmi, z którymi pewniedużo ciężej byłoby mi go nawiązać tradycyjną metodą. Niedługo będziemy mieliokazję się spotkać, więc znajomość wirtualna zmieni swój charakter.

Seb♥:Kto wyprodukował Twójnadchodzący krążek?

Ailo: Produkcjąsingla „Serce”, który jest już dostępny w sieci zajął się młody producent zTorunia - Oliwa Damian. Bardzo mu dziękuję za tą produkcję - bardzo pozytywniewpłynęła na mnie (jeśli tak w ogóle mogłabym to nazwać). To pierwszy kawałek ,który napisałam po polsku. Zainspirowało mnie to do dalszego działania.Produkuje też dwa inne numery na "Mimice". Znajduje się tam teżprodukcja Stendeka, który robi rzeczy połamane i niekonwencjonalne - lubię to.Resztą razem ze mną zajmuje się Teielte - producent, który wydaje aktualnie podszyldem U Know Me Records. Łączy czarne brzmienia z muzyką elektroniczną iniebanalnymi dźwiękami , którymi aktualnie jestem zauroczona. Cieszę się, że naniego trafiłam bo odpowiada mojej koncepcji na ten album, będzie również graćze mną koncerty więc można powiedzieć , że czynnie współtworzy ten projekt.

Ailo - Serce

Seb♥:Oliwa to ten gość? Pamiętam go z Beat Battle w 2010 roku, widzę że w takim układzie zaTwoją muzyką będzie stało dużo młodych beatmakerów (Szatt/Nowok też), których wzasadzie ja i kilku moich znajomych - śledzimy od dawna. Jak się poznaliście?

Ailo: Tak, todokładnie ta osoba. Jest kilka osób, ale najważniejsi tu są na pewnoOliwa (ze względu na singiel i to, że aktualnie ta piosenka ma dla mnie dużąwartość sentymentalną) oraz Teielte, który będzie mnie wspomagać nie tylkoprodukcyjnie , ale też na koncertach. Co do Szatta i Nowoka udzieliłam się naich Nocnych Nagraniach w jednym kawałku, ale na mój album nie wrzucą swoichprodukcji. Poznaliśmy się przez Internet.

Nocne Nagrania - Night Before Day ft Ailo

Seb♥:Jeśli mówimy już okoneksjach internetowych... słyszałaś może duet The Internet i ich krążek„Purple Naked Ladies”? Jestem ciekawy jak odbierasz takie brzmienie...

Ailo: Słuchałam,będę jednak mówić tylko o singlach. To na pewno blisko moich klimatów, choć tojeszcze nie to w co uderzam sama. Ich singiel, zdaje się pierwszy „They Say”,jest przyjemny - choć średnio do mnie przemawia. Bardziej podoba mi się „LoveSong” – jest o wiele bardziej klimatyczny. Natomiast najbardziej przypadł mi dogustu numer „Cocaine”, klip też jest przyjemny dla oka. Co do samegoutworu już wracając, to takie muśnięcie trip-hopu elektroniką. Nie jest tojeszcze klimat, który mam w głowie sama. Przyjemna muzyka - przyznam.

Seb♥:Jaki jest koncept"Mimiki"?

Ailo: Koncept?Hmm… Neo-soulowo, czyli uczuciowo i emocjonalnie, rapowo czyli przekaz i treść, chilloutowo - żeby można było usiąść i się zastanowić, elektronicznieczyli świeżość połamanych dźwięków które uwielbiam. Nu-beatsowo, czyli pomojemu. Oto koncept jeśli w ogóle można to tak nazwać.

Seb♥:Widziałem Cię też nabackstage'u na koncercie Marka Ronsona, gdzie masz fotkę z Boy'em George'm,występowałaś tam wtedy, czy też współpracowałaś ze Smolikiem który tam grał?

Ailo: Koncert naRoxy Festivalu przed Markiem Ronsonem, jaki zagraliśmy razem z Ailo in Headzaliczam do najfajniejszych doświadczeń w życiu. Było bardzo pozytywniezwłaszcza na backstage'u. Co do Smolika to bardzo go szanuje. Pamiętam, żejeszcze w liceum słuchałam jego muzyki. Czasami odpalam jego kawałki z ipoda,kiedy podróżuje sobie komunikacją miejską (bo głównie tak podróżuje). Nigdyjednak z nim nie współpracowałam i nie rozmawiałam. Nawet wtedy na backstage'u.Nie wiem jakim jest człowiekiem, ale artystą w moim mniemaniu bardzo dobrym.

Seb♥: Czy ktoś już próbował porównywać Cię doBrodki?

Ailo: O ,dlaczego o to pytasz? Porównania są zawsze. Słyszałam już wiele. Ludzie wPolsce mają do tego szczególną tendencję zauważyłam. Najczęściej powtarza sięporównanie do Erykah, co jest wielkim komplementem, ale osobiście nie lubięporównań. Nie lubię szufladkować polskich wykonawców jako „polski JustinTimberlake, polski ktoś tam”. Każdy się kimś inspiruje - to żadna tajemnica. Codo Brodki... Hmmm, tylko moja znajoma ostatnio coś takiego mi powiedziała, żeoscyluje wokół podobnej stylistyki - może lirycznie się tak kojarzyć, jednakstaram się po prostu być sobą (śmiech). Jej płyta „Granda” jest świetna, bardzoją lubię i słuchałam wielokrotnie jednak nie wzoruję się na niej. Mimo to,szanuję ją za najnowszy krążek, bo to kawał dobrej roboty i moim zdaniem najfajniejszykierunek w jaki Brodka mogła pójść. Fajnie, że pokazała na co ją stać.

Seb♥:Zapytałem o Brodkę, bogdzieś tam daleko widzę analogię, być może przez to, że śpiewacie po Polsku jaknie po polsku, z tym że ona jest bardziej folkowa, a Ty jak to w zasadziedobrze określiłaś – nowo bitowa, a co za tym idzie, dla mnie jest to o wielebardziej fascynujące. Prawdopodobnie, zrobisz w Polsce jako wokalistka coś,czego nikt wcześniej nie zrobił, dlatego jeszcze przed wydaniem płyty wyczuwamniezły hajp.

Ailo: Niezauważyłam jakiegoś wielkiego hajpu. Mimo wszystko bardzo mi miło widząc, żeludzie odbierają pozytywnie to co mam do przekazania. Nie wiem czy zrobię coś,czego nikt wcześniej w Polsce nie zrobił. Nie chce tak tego określać. Czujeprzez to na swoich barkach ciężar tego, że ludzie będą tego oczekiwać, a niechce żeby ktokolwiek słuchając już albumu się rozczarował. Jestem po prostuposzukiwaczem. Ciągle szukam czegoś nowego żeby móc sprawdzić się w czymśniekonwencjonalnym. Myślę, że to bardziej kwestia charakteru niż chęci mówieniao tym, że „robię coś, czego nikt jeszcze nie zrobił”. Posłuchamy,zobaczymy (śmiech).

Seb♥:A jak wyszłakolaboracja z Uhm.Anyway i dlaczego akurat ta marka?

Ailo: Trafiłam naAdę przypadkowo dzięki temu, że moja koleżanka udostępniła na swojej tablicy nafacebooku jej bluzę. Od razu mi się spodobało i pomyślałam, że mogłybyśmynawiązać współpracę, ponieważ jej ciuchy odpowiadają mojemu stylowi orazstylistyce mojej muzyki, która jest dosyć streetowa, zahacza o muzykę, sztukę imodę uliczną. Dlaczego właśnie Uhm.Anyway? Bo jest świeżo i ciekawie. Bo to cośnowego. Bo jest z zajawką.

Seb♥:Kto będzie wydawcą?

Ailo: O wydawcyna razie nie mówię. Muszę stworzyć materiał. Na razie konkretnego wydawcy niema.

Seb♥:Nie myślałaś, żebypogadać z prezesem Grohem i wydać materiał np. nakładem JuNouMi?

Ailo: Nie bo niemam do niego kontaktu, poza tym nie mam jeszcze całego materiału - a nie wiemczy uwierzyłby w moją muzykę na tyle, że warto w jego wytwórni wrzucać mojerzeczy. Nie mam pojęcia.

Seb♥:Wszystkookaże się niebawem, jestem przekonany że trafi na ten wywiad. Groh nie śpi,jeśli chodzi o dobre rzeczy. Dzięki za wywiad!

*fot. Zuzanna Urban & Elektromechanika

Stalley - Słyszałem tyle zajebistych rzeczy o Warszawie, i wiecie co? Wszystkie okazały się prawdą!

2011-12-20T20:45:00.000+01:00

Kiedy wyjeżdżałem z Warszawy po koncercie Taylora McFerrina, już w głowach dzwonił pomysł dotyczący Stalleya, powiedziałem wtedy Maceo, że to będzie hit. Mówiłem, że żyjemy teraz w czasach renesansu hip-hopu i to najlepszy moment żeby wchodzić w takie akcje. Byłem wprost przekonany, że impreza odniesie sukces.

Z wielką przyjemnością oglądałem wzrastające słupki statystyk, które tylko potwierdzały moją wiarę w ludzi i ich ciekawość w stosunku do nowego rapu. Owszem, impreza w ramach festiwalu re:wizje i wjazd za free robił swoje, ale przecież koncerty Black Milka, Hawthorne Headhunters czy Sa-Ra również generowały duże zainteresowanie. Oczywiście tamte imprezy odbyły się w innym klubie, w zasadzie zapewniającym intymniejszą atmosferę i bliższy kontakt z artystami, ale fakt był faktem - ludzie kupowali wejściówki i zjawiali się tłumnie. Z Kulturalną pod tym względem zawsze bywało różnie. Duży hol, potęga Pałacu Kultury, dość jasne pomieszczenia, przez które wdzierają się zawsze światła miasta i przestrzeń, która zamiast gromadzić ludzi, raczej ich rozpraszała. Marzyła mi się w tym klubie impreza, która przejdzie do historii, o której będzie się mówiło przez jakiś czas, której będzie się żałowało gdyby się ją ominęło. I wiecie co? Udało się.

Połączone siły, a być może zjednane publiki Club Collab i Warsoul (chociaż to drugie raczej można włożyć między bajki) wygenerowały taki tłum, że przy rozmowach po koncercie, ludzie sami proponowali zrobić płatny wstęp, bo było aż za dużo chętnych! Oczywiście to niezły paradoks, z perspektywy promotora widzieć minusy w liczebności przybyłych zainteresowanych, ale to w tym wypadku było to jak najbardziej zrozumiałe. Mimo tego, ten widok stawia perspektywy na przyszłość i pokazuje że jest dla kogo to wszystko robić.

Do Warszawy w ogóle to się spóźniłem. Chciałem odebrać Stalleya i Dana z lotniska razem z Maceo, ale afterparty po poznańskim Beat Battle, totalnie zatarło ideę wstania na poranny pociąg. Dzięki temu, udało mi się ustawić z Danielem i Mikołajem (Noonem), z którymi sędziowaliśmy zawody. Anegdoty, historie z tras i fakt że nie umiem opowiadać kawałów sprawiły, że podróż minęła szybko, lekko i przyjemnie. Po zalogowaniu w Maceo’s Crib, nie było już dużo czasu na opierdalanie się, więc ogarnęliśmy niezbędne tematy i pojechaliśmy na kolację z naszymi gośćmi. Już od początku okazało się, że Stalley i Dan to świetni kolesie. Bardzo otwarci, mili, skromni i szczerzy ludzie. Aż do tego stopnia, że nie mogli uwierzyć w to, że publika w Polsce tak pozytywnie reaguje na Ricka Rossa i Maybach Music. Trochę jakby nie mogli uwierzyć, że jest to człowiek instytucja o globalnej sławie. Dlatego chętnie nagrywali na kamerę opinie ludzi o Maybach Music Group i swoim wielkim szefie. Przy kolacji dostaliśmy dobry flow do rozmowy i zdziwili się, że słyszeliśmy o wielu, można powiedzieć bardziej undergroundowych twórcach, czy o ludziach których gościliśmy wcześniej. Przypomniałem Stalleyowi, że w jednym z wywiadów powiedział, że kilku ciekawych twórców dokonało remiksów, jego drugiego mikstejpu „MadStalley: The Autobiography” – okazało się, że zupełnie o tym projekcie zapomniał.

Dziś pisząc te słowa mogę już kilka słów o tym powiedzieć, ponieważ prawdopodobnie materiał zostanie niedługo udostępniony, a my dostaliśmy go do oceny trochę wcześniej. „The Autobiography Remixed” to zlepek nieco bardziej nowoczesnych, wręcz nowo-bitowych reinterpretacji. Trzeba przyznać, że tacy ludzie jak: Marc Mac (4Hero), K Murdock (Panacea), Joe Respite (Lucky Me), Von Pea (Tanya Morgan), Suzi Analogue (Klipmode), Mike Cash (Cloudkicker), Rashad (The 3rd), Hasaan Insane, 2Fresh, Joe Beats (Non-Prophets), Ava Luna, the Apple Juice Kid oraz Primus Luta, zrobili kawał dobrej roboty i diametralnie innej, od tej którą znamy z tego, co do tej pory ukazało się w katalogu twórczości Stalleya. Zresztą, to nie powinno nikogo dziwić, Stalley jest bardzo wkręcony w muzykę, zna i śledzi trendy, przy czym również trzyma kontakty z najciekawszymi muzykami gatunku. Podobno, na projekt z remiksami przygotował też coś Shafiq, ale jego praca nie została jeszcze dokończona, więc nie słyszeliśmy jeszcze efektu ostatecznego. Ukończona też jest wspólna płyta z Sa-Ra, jednak chłopaki czekają na lepszy czas z jej premierą, gdyż w tej chwili zarówno „Kreatywni Partnerzy” jak i Stalley skupieni są na swoich solowych projektach.

Przed wieczornymi koncertami W.E.N.Y i Rasmentalism, a później gwiazdą wieczoru Stalley’em, publikę skutecznie rozgrzewał Ment, zaczął blisko godziny dziesiątej, repertuarem głównie nowo-rapowym. Jak zwykle uważam, że to strzał w dziesiątkę. Melodyjne podejście do tematu młodych zawodników, z chwytliwymi refrenami pobudzą każdego entuzjastę tego gatunku, niezależnie od tego, który dystrykt stanów reprezentują. Ponadto liczby nie kłamią, wysoka popularność cyklicznych mixów Mentosa, świadczy o tym, że zainteresowanie nowym, przypominającym o renesansie hip-hopu brzmieniem interesuje coraz więcej ludzi. W czasie setu, publika coraz gęściej gromadziła się pod sceną. Nie da się ukryć, że też zapotrzebowanie na koncerty duetu Ras/W.E.N.A, w Warszawie zdaje być jeszcze nie wyczerpane – być może przegląd Form Muzycznych Kwadrat to było za mało? Ja zbyt wiele o ich występie nie jestem w stanie powiedzieć, jak zwykle w takich momentach imprezy jestem zajęty ogarnianiem i bardziej życiem towarzyskim niż uczuciowym. Udało mi się jedynie posłuchać zapisu ostatnich trzech numerów z koncertu. Jestem pod wrażeniem crowd controla, świetnej współpracy między MC’s i zabawnej konferansjerki Rasa, wyraźnie inspirowanej (mam wrażenie) starym polskim kinem/książką. W zasadzie to pod scenę nie było szans się dostać już na supporcie. Zresztą, umówmy się, że nie ma sensu mówić o supporcie, skoro wiele osób przyszło specjalnie na Michałów, Kamila i Arka. Po ich koncercie wszystkie gardła zebrane w Kulturalnej skandowały: „Stalley, Stalley, Stalley”, przy czym Ras, żartował sobie zachęcając ludzi do jeszcze większego wysiłku w celu wywołania głównego bohatera. Po przepięciu sprzętu, na scenę wybiegł Kyle, wykrzykując „Whats happenin’ Warsaw, whats happenin’ Warsaw, put your hands up!”, bez zastanowienia rapując zwrotkę z utworu pt. „The Tune Up”, po tym krótkim przywitaniu, Stalley zapytał jak wiele osób słyszało „Lincoln Way Nights”, po czym rozległ się ogromny hałas fanów tej fenomenalnej płyty i nastąpiło płynne przejście w otwierający mixtejp „See The Milq in My Chevy”. Kyle pod koniec utworu angażował publiczność do powtarzania za nim „La la la”. Po wytłumaczeniu znaczenia numeru „330”, Stalley od razu przeszedł do tematu, cały tłum w Kulturalnej wydzierał się za brodaczem, wykrzykując „three, three, ooooooooooł”. Po tym Stalley postanowił zabrać słuchaczy głębiej w brzmienie Ohio, grając numer w którym mówi o tym, że lubi gdy bass jest gruby. Zebrani w PKiN czuli bass utworu „Pound”, co udowodnili entuzjastycznym krzykiem. Stalley poprosił o hałas zgromadzone Panie, które robiły dla niskiego dźwięku zdecydowanie większy aplauz od facetów. Kyle aż nie mógł się powstrzymać, żeby po tym zabiegu nie zagrać „She Hates The Bass”. Ten fragment uchwycił Maceo, więc możecie zobaczyć jak to wyglądało:

Stalley - "She Hates the Bass" LIVE @ Cafe Kulturalna, WARSAW 03.12.11

Po tym numerze, Stalley zdawał się czuć coraz lepiej na koncercie w Warszawie, być może to właśnie ten moment zaważył na tym, że był to najlepszy występ na trasie koncertowej. Raper powiedział do publiczności: „Dobrze się bawicie? Zróbcie dla siebie hałas! Słyszałem tyle zajebistych rzeczy o Warszawie, i wiecie co? Wszystkie okazały się prawdą!”. Po czym wszedł z numerem „Hard”. W następnym utworze, Stalley poprosił o pomoc publiki w odśpiewaniu refrenu Rashada, bowiem zabrakło go na trasie w Europie przez jakieś problemy rodzinne, mimo tego, publiczność świetnie znająca materiał z „Lincoln Way Nights” genialnie poradziła sobie ze „Slapp”. Nie muszę chyba pisać jaki aplauz pojawił się po tym numerze? Kyle poprosił publikę o to, żeby podnieśli ręcę w górę i machali z boku na bok, kiedy pierdolnie beat. Chwiłe później rozbrzmiał „Address” znany z kolaboracji z Curren$ym, by po nim wrócić do swojego mikstejpu z utworem o Chevroletach w przestrzeni kosmicznej. Później usłyszeliśmy „Monkey Ish”, czyli numer powstały w hołdzie legendzie południa - Pimp C. W końcu przyszedł też czas na „Herculesa”. Po tym utworze, Stalley powiedział coś, co dobrze sparafrazował po koncercie Mateusz Natali: „Jestem z takiego zadupia, gdzie mieszka chyba mniej osób niż jest was tu teraz w klubie, a mimo tego gram dla was w Polsce ,w co parę lat temu nikt by nie uwierzył. Dlatego trzeba robić swoje, nie mówiąc z góry, że coś jest niemożliwe, olewając lekceważące uśmieszki pochodzące gdzieś z boku, a efekty w końcu przyjdą". Trzeba przyznać że ten statement, był całkiem refleksyjny i podkręcony utworem tytułowym „Lincoln Way Nights (Shop)”, zamykającym płytę – robił świetne wrażenie. Po tym zakończyła się główna część koncertu, za mikrofon znowu chwycił Ras by zachęcić publiczność do wywołania Stalleya na bis. Oczywiście raper z Ohio nie dał się długo namawiać i wrócił z numerem „S.T.A.L.L.E.Y.”. Końca nie było widać, zaraz po tym zabrzmiał kawałek „The Night”, po czym wrócił do utworów znanych z „MadStalley: The Autobiography” min. do „Babblin”. Ostatnim utworem było premierowe wykonaniu kawałka z nadchodzącego mixtepu, który ukaże się niebawem pt. „Savage Journey to the American Dream”. Po teaserze zapowiada się doprawdy obiecująco! Stalley na żywo pokazał energię której wielu może mu tylko pozazdrościć, przy konfiguracji dj + MC. Świetnie wyczute momenty z synchronizacją z wieloma elementami chopped n screwed, genialny crowd control, o którym wielu przybyszów zza granicy może tylko pomarzyć. Tym większe słowa uznania dla publiki, która tego wieczora przeszła samą siebie. Chcielibyśmy gościć tylko tak ogarniętych słuchaczy, dzięki którym nasi goście wyjeżdżają z uśmiechem na twarzy, z przeogromną chęcią powrotu. Być może z live-bandem? Wszystko możliwe, podobno Stalley już ćwiczy z żywym składem, a wśród muzyków jest znany niektórym z koncertu Black Milka – Daru Jones.

Stalley @ Cafe Kulturalna 3.12.2011

Po koncercie już tylko chill, zabawa i z przyjaciółmi wir nie lada. Za deckami stanął Maceo a wraz z nim na bassie improwizował Bartozzi. Mam nadzieję że te mutanty rapowe Maćka kiedyś spotkają się w secie z Mentosem, gdzie będziemy mieli totalnie kosmiczny-nowo-rapowy spektakl B2B. Myślę, że taki balet, to by było coś. Po secie Maćka za rozpalanie parkietu wzięli się Janek Porębski i Rafał Grobel – dużo niestety z tego już nie rejestrowałem, bo piłem „na zespół”, potem piłem z Danielem i z Krimem, a potem robiłem inne rzeczy, które wpisywałby by mnie doskonale w pojęcie Tyrmandowskiego bon-vivanta. Kto był, ten wie.

Fotografie autorstwa Macieja Jakobczyka, a ostatnie zrobił prezes Groh.

Wolne myśli o bitach i beatmakerach na Beat Battle 4

2011-12-17T13:23:00.003+01:00

Przez nawał obowiązków grudniowych, jakoś mniej regularnie idzie mi pisanie, ale to pewnie dlatego, że to okres podsumowań i kilka innych tekstów rozlało się po zaprzyjaźnionych portalach. W każdym razie pomyślałem, że warto wrzucić relacjo-rozmowę, którą przeprowadził z nami Filip Andrys, host Beat Battle 4 i współorganizator eventu (Proporcja.com), potrafiący nawinąć wiele zwrotek Grubego - czego doświadczyliśmy po konkursie. Tyle słowem wstępu, zapraszam na kolejne odsłony tej coraz ciekawszej kompetycji.

Przy okazji czwartej edycji Mistrzostw Polski Beatmakerów, które odbyły się 2 grudnia w poznańskim klubie „Pod Minogą” poprosiliśmy jurorów o kilka zdań komentarza zarówno do przebiegu samego turnieju jak i do ogólnej kondycji sceny producenckiej w Polsce. Na pytania odpowiadali Noon, Daniel Drumz oraz Sebol:

Proporcja: Na wstępie chciałbym zapytać o ocenę poziomu wszystkich zgłoszeń, które mieliście okazję przesłuchać. Zaskoczył Was w jakiś sposób poziom nadesłanych próbek oraz ich różnorodność?

Daniel Drumz: Kilka zgłoszeń bardzo mnie zaskoczyło - poza tym były tam dwa lub trzy bity na takim poziomie, że w zasadzie mógłbym je od razu wrzucić do Serato i grać na niektórych imprezach - a tego chyba się nawet nie spodziewałem. Dużo jednak było bitów bardzo podobnych do siebie i spóźnionych o kilka lat.

Seb♥: Jeśli rozchodzi się o ocenę wszystkich zgłoszeń, to często była to droga przez mękę. Przynajmniej dla mnie. Trochę mnie martwi, że każdy stara się brzmieć jak ktoś inny, nie szukając swojego stylu. Słuchając nadesłanych bitów, odnosiłem wrażenie, że jestem w stanie z nich odczytać to, czego prywatnie z pasją słuchają twórcy. Zdecydowana większość z nich, to fani polskiego hip-hopu, stąd dużo drugich Kixnare'ów z czasów, gdy był bardziej kojarzony z polskim rapem. Oprócz tego, trochę Noonów z początkowej fazy jego twórczości. Jednak prawdziwy renesans przeżywa Ment XXL, który zdaje się miał najwięcej followerów w tym konkursie. Oczywiście próby podrabiania innych polskich producentów były oceniane przeze mnie bardzo nisko... Oczekiwałem od twórców poszukiwania swojego brzmienia i progresywnego podejścia do tematu. Różnorodność dało się wyczuć tylko u finalistów, stąd zapewne właśnie taki ostatecznie był kształt bitwy. Były i bardziej klasyczne beaty hip-hopowe, były też bardziej nowoczesne tematy nowo-bitowe, jakieś wycieczki w dubstep, a nawet jakieś elementy house'u czy drum'n'bassu.

NOON: Zaskoczyło mnie przede wszystkim to, że z ośmiu wytypowanych przeze mnie finalistów tylko dwóch przeszło wspólną selekcję. Co prawda moje typy to dwie osoby, które znalazły się w finale ale z tego co pamiętam przynajmniej kilka osób, które odpadły mogły spokojnie powalczyć o tytuł. Niestety zgodzę się, że w nadesłanych próbkach słychać mało świeżości i oryginalności. Do tego stopnia mało, że wyraźnie odstający od hip-hopowego szablonu Wasiu M.Brion wydawał mi się klasycznym rodzynkiem w cieście. Na plus mogę powiedzieć, że średni poziom produkcji jest znacznie wyższy niż kilka lat temu i jakichś źle poklejonych, rażących amatorką produkcji było bardzo mało.

Proporcja: Nadesłano ponad pięćdziesiąt zgłoszeń - może to świadczyć o dobrej kondycji sceny producenckiej w kraju czy wręcz odwrotnie?

NOON: Nie mam doświadczenia w tej kwestii. Na imprezę rangi mistrzostwa kraju to wynik słaby, na bitwę regionalną bardzo dobry.

DD: Ilość zgłoszeń świadczy o zainteresowaniu ale jakość wielu bitów była na pewno dyskusyjna.

Seb♥: Chyba nie koniecznie może to świadczyć o dobrej kondycji sceny producenckiej, co o dobrych chęciach. Ewidentnie widać, że ludzie kombinują w domach i chcą się pokazać. O dobrej kondycji sceny w ogóle, mogą świadczyć coraz lepsze wydawnictwa w katalogu U Know Me i nie tylko. Warto, gdyby najlepsi twórcy wyłonieni w takich konkursach, trafiali pod skrzydła różnych labeli, żeby zyskali większy rozgłos w kontekście całego kraju. Tacy ludzie jak Nowok, czy BeJotKa na pewno na to zasługują.

Proporcja: Noon, przy podaniu ostatecznego werdyktu w kategorii "beat show" wspomniałeś o tym, że ważne jest by odpowiednio dobierać kolejność bitów w takim turnieju. Czy mielibyście jakieś inne wskazówki dla młodych producentów, które będą mogli w przyszłości wykorzystać czyniąc takie zawody jeszcze bardziej emocjonującymi?

NOON: Według mnie wygrał producent, który na pewno zasłużył na miejsce w finale ale gdyby BeJotKa lepiej rozplanował swój występ to trudno powiedzieć co by się wydarzyło. Ta edycja pokazała, że jest to bardzo ważny element. Najlepiej było by robić same genialne bity i się tym nie przejmować. Natomiast w przypadku kategorii Live warto zauważyć, że jury opowiedziało się po stronie Nativizma, który nie przygotował szalonych bangerów, ale jego występ był np. klimatyczny co się nam spodobało. Poziom emocji i tak był bardzo fajny choć z dwie bitwy wspominam jako mecz do jednej bramki.

Seb♥: To na pewno ma znaczenie. Nie warto od razu odkrywać wszystkich kart, chociaż oczywiście dobrze by było żeby wszystkie beaty tak miażdżyły, że pokonywałyby za każdym razem przeciwnika. Wychodzi na to, że BeJotKa, zbyt wcześnie wystrzelał naboje doom-doom.

DD: Kolejność prezentowania bitów jest rzeczywiście bardzo istotna. Warto jest się również zastanowić nad tym jak wejść w większą interakcję z publiką - i nie mam tu na myśli swojej pozy scenicznej <śmiech> - ale odpowiednim aranżem i samplami można osiągnąć ciekawe efekty.

Proporcja: Wielu producentów szuka i eksperymentuje z nowymi gatunkami wplatając je w hip-hopowe brzmienie i zdaje się, że jest to coraz popularniejszy kierunek. Tu przypomina mi się wypowiedź Druha Sławka w wywiadzie udzielonym przy okazji poprzedniej edycji naszej imprezy, który powiedział wtedy, że "w Hip-Hopie samplowano już wszystko co można było samplować". Czy zatem jedyną drogą do uniknięcia wtórności jest pójście w kierunku nowych brzmień?

Seb♥: Druh ma sporo racji. Zresztą dlaczego z takim zdaniem mielibyśmy polemizować. W każdym razie sampling cały czas daje dużo radości słuchaczom. Madlib wydał teraz kilka nowych rzeczy i ten gość chyba nigdy nie przestanie mnie zadziwiać. Z drugiej strony poszukiwanie nowych brzmień, nie jest tak ważne jak odnalezienie swojego brzmienia. Kiedy Miles gra na trąbce - ja wiem że to Miles. Kiedy Moodymann zrobi numer, ja nawet nie muszę nazywać tego housem, bo wiem że jego muzyka to Moodymann - jest nie do podrobienia. Kiedy do robienia beatów podchodzi np. młody Tyler - też wyczuje jego styl na sto kilometrów. Trzeba grać tak, żeby słuchając od razu stwierdzić kto jest autorem. Przede wszystkim nie należy kopiować, czyjegoś stylu.

NOON: Przykład finalistów pokazuje, że tak. Etap świeżości w samplowaniu mamy już dawno za sobą.

DD: Czasem ważniejsze jest to co robisz z samplem niż to za jaki sampel się zabierasz. Sporo „nowych brzmień” jest cały czas opartych na samplach. samplery mają dziś spore możliwości.

Proporcja: Dziękuję za rozmowę Panowie. Chcielibyście coś dodać, jakieś dodatkowe komentarze odnośnie Beat Battle 4?

DD: Dzięki.

NOON: Dzięki za fajny wieczór, tylko to palenie papierosów mnie wykończyło.

Seb♥: Tak, ja chcę dodać, że było zajebiście i bardzo dobrze się bawiłem. Wpadłem w #wodoworok (wir) i zaspałem na pociąg do Warszawy. Ale dzięki temu dowiedziałem się o sobie, że nie umiem opowiadać kawałów i pierwszy raz podróżowałem pierwszą klasą. Fajnie to wszystko zrobiliście.

Z naszej strony chcielibyśmy raz jeszcze pogratulować zwycięzcom, podziękować wszystkim uczestnikom oraz dbającym o atmosferę pod sceną kibicom. Dziękujemy też jurorom za przybycie i konstruktywne komentarze. Z pewnością powyższe wskazówki mogą wpłynąć na poziom kolejnych edycji naszej imprezy, na które już teraz serdecznie Was wszystkich zapraszamy!

Rozmawiał: Filip Andrys

Podsumowanie 2011 - Seb♥ x Diggin.pl

2011-12-14T09:32:00.000+01:00

Kliknij w grafikę, aby przejść do podsumowania na Diggin.pl

"HARDWORK...&...DEDICAtION" - R.I.P. J-1

2011-12-07T12:13:00.000+01:00

Dosłownie kilka dni temu odpaliłem twitter i dowiedziałem się że J-1 miał wypadek w Szwecji. Pisałem o nim i o jego projektach na tym blogu wielokrotnie i wciąż nie mogę uwierzyć, że post który publikuję dziś powstaje przez tak tragiczną okoliczność. Poznaliśmy się na legendarnym wydarzeniu w warszawskim Powiększeniu. J-1 i ja od razu znaleźliśmy sporo wspólnych tematów, które doprowadziły nas do późniejszych korespondencji mailowych i przesyłkowych. Umówiliśmy się, że zrobimy w Polsce jeszcze wspólnie rzeczy, nie koniecznie związane z całym projektem Damona. Chcieliśmy doprowadzić do tego, żeby Jovan zagrał trochę imprez z których był doskonale kojarzony w Los Angeles. Z tym większym smutkiem informuję, że odszedł świetny perkusista, muzyk związany z Master Blazter, entuzjasta i producent nowych bitów, dj - a przede wszystkim bardzo miły człowiek. Jeśli jesteście w stanie, wejdźcie na tę stronę i wpłaćcie kilka dolców aby pomóc rodzinie i przyjaciołom J-1'a w sprowadzeniu go do domu w Cleveland, Ohio. J-1 aka The Deer. R.I.P.

J-1 RECORBREAKIN PROMO MIX 4 "THE YELLOW EP"

Stalley pojawia się tam, gdzie bass brzmi grubiej!

2011-11-28T19:02:00.001+01:00

Zastanawialiście się kiedyś jak brzmi i wygląda Bruce Springsteen rapu? Pewnie nie… bo skąd w ogóle miałaby urodzić się taka myśl?! W każdym razie tak mówi o sobie Kyle Myricks, znany bardziej jako Stalley – raper z Massilion w stanie Ohio. Dziś jest jednym z najbardziej obiecujących nawijaczy nowej fali, a jego ostatni mixtape „Lincoln Way Nights” został zremasterowany i wydany nakładem Maybach Music Group należący do najgrubszego gracza w rap biznesie – Ricka Rossa.

W historii jego rodziny nikt nie był muzykiem – jak to zwykle bywa w biografiach artystów. Ludzie wywodzący się z Massilion zazwyczaj zyskiwali rozgłos dzięki footballowi. Mimo tego, drogę do progów drzwi muzycznego mainstreamu wywalczył sobie w trybie ekspresowym. Jednak zanim chwycił za mikrofon, był obiecującym koszykarzem na zapleczu NBA, grając w drużynie Long Island University. Niestety seria kontuzji przekreśliła jego marzenia o grze, dlatego skupił się na pisaniu i rapowaniu. W czasach, kiedy Kyle grał jeszcze w kosza, nie poznalibyście go na ulicach. Wtedy nie nosił jeszcze brody. Wielu pytało go o jej genezę, domyślając się tylko, że jest to rodzaj rywalizacji z Rickiem Rossem. Oczywiście nie jest to prawdą, kwestia jego „znaku firmowego” związana jest z religią – Stalley jest Muzułmaninem. Jak twierdzi, broda jest związana z siłą, a dokładniej z siłą bycia gotowym do jej posiadania i noszenia – to wymaga pewnej dojrzałości.

Stalley - Babblin

Jako raper debiutował w 2008 roku, wydając własnym sumptem mixtape „Going Ape”. Stalley swoje nagrania zaniósł do jednego ze sklepów muzycznych, którego właścicielem był Mos Def. Podczas prezentowania swojej twórczości, akurat w sklepie był Mos i dość mocno zajarał się tym co usłyszał. W tamtym okresie Yassin Bey (tak, tak – to nowy pseudonim gwiazdy Black Star) pracował w studiu Dame’a Dasha, nad wspólnym projektem z Currensy’m i Jay’em Electronic’ą, nazwanym Center Edge Territory. Stalley został zaproszony do tego projektu, jednak nie wiadomo na jakim etapie dziś stoją pracę nad tym krążkiem. Zresztą nie tylko ten projekt jest owiany tajemnicą. W jednym z wywiadów Stalley przyznał, że pracuje nad krążkiem z Sa-Ra, zaznaczając, że w zasadzie będzie to pierwszy pełnowymiarowy projekt rapera, który od początku do końca będzie wypełniony beatami od Kratywnych Partnerów.

Stalley ft. Rashad - Slapp

W 2009 roku Stalley wydał drugi mixtape „MadStalley: The Autobiography”. Ten projekt powstał ponieważ Kyle jest wielkim fanem Madliba, a w tamtym czasie potrzebował solidnego podkładu muzycznego, by opowiedzieć historię jego przenosin z Ohio do Nowego Jorku. Czuł, że muzyka Otisa Jacksona Jr’a będzie brzmiała do tego idealnie. Podobno wielu producentów pracowało też nad remiksami utworów z tego mixtape’u, Stalley wymieniał takie ksywki jak: Shafiq, J-Rawls, Moonbug z Jurassic 5, Muhsinah czy Suzi Analogue. Niestety również i te utwory nie ujrzały jeszcze światła dziennego.

Stalley - Pound

Współpraca z Nike, ESPN, 10Deep, Dame’m Dashem, Currensy’m i Ski Beatz’em doprowadziły go do wydania najlepszego jak dotąd krążka i kontraktu ze wspomnianym już wcześniej Maybach Music Group. „Lincoln Way Nights” to tribute dla Massilion i innych podobnych do niego małych miasteczek rozlokowanych pomiędzy kilometrami autostrad prowadzących do wielkich aglomeracji z perspektywy szyb wyszykowanego Chevroleta. Stalley stał się głosem dumnej klasy robotniczej, prowadzącej swoje rodzinne biznesy, zjednanej w pasji do akademickiego sportu. Pewnie stąd aluzje do Bruce’a Springsteena. Nie można pominąć tutaj talentu Rashada, który odpowiedzialny jest za powolne, głębokie i nowoczesne brzmienie krążka, jak i chwytliwe refreny.

Currensy ft Stalley - Address

Jak największy talent z Maybach Music Ricka Rossa zaprezentuje się w klubie, dowiecie się niebawem. Już wkrótce Stalley nadjedzie swoim Lincolnem do Warszawy za sprawą Club Collab i Warsoul, w ramach afterparty po festiwalu re:wizje. Café Kulturalna może pomieścić maksymalnie 500 osób, już dziś do eventu zapisało się ponad 400! Zapotrzebowanie zdaje się być ogromne na nowy rap! Upewnijcie się że Was tam nie zabraknie, tym bardziej że wjazd jest za friko.

Rob G eksperymentem miażdży w Kaliszu

2011-11-27T20:16:00.001+01:00

Nie mogę wyjść z podziwu jak Kalisz dobrze sobie radzi. Niby małe, niepozorne miasteczko z całkiem sympatyczną starówką, a mają taki festiwal, że taki Poznań zostaje daleko w tyle. Nie żebym się czepiał bookingom w Blue Note, ale dawno nic nie przyciągnęło mnie do tego klubu. Nieważne. Wróćmy do Kalisza.

Centrum Kultury i Sztuki w tym mieście to idealna miejscówka na tego typu eventy. Ładnie, schludnie z nutką nowoczesnych elementów, przy tym cały czas minimalistycznie. Ściany były przyozdobione wystawą towarzyszącą festiwalowi autorstwa Lechosława Cornelliego. Bardzo przykuwająca uwagę rzecz, czarno-białe fotki – w zasadzie portrety muzyków, przedstawiające emocje przy ich pierwszym kontakcie z publicznością – jak zaznacza autor, zawsze powstawały w pierwszych trzech minutach koncertu. Oprócz tego, można było zjeść i wypić. Kulturalnie, ale z możliwością melanżu i lekkiej stoczni, a przecież to lubię najbardziej.

Na koncert kwartetu Filipa Wojciechowskiego niestety się spóźniliśmy. Użyłem słowa niestety, dlatego, że gdy rozmawiałem o festiwalu z dj’em Tortem, który też z ekipą nawiedził Kalisz, stwierdził iż był to jeden z trzech najlepszych koncertów do końca drugiego dnia. Ponadto, podobno warto zwrócić uwagę na perkusistę z tego zespołu – Cezarego Konrada. Podobno niezły z niego wymiatacz. Chwilę później zaczął się występ duetu z Włoch – Danilo Rea i Flavio Boltro. Nazwali swój projekt „Opera”. Jeśli nie chciałbym być hejterem, to nie powinny się ze mnie wylewać kolejne zdania na temat tego koncertu. Niestety trochę jestem, więc jedziemy: Na początku byłem ciekawy co ta dwójka ma do zaoferowania. Oczywiście bałem się Włochów, starających się przetłumaczyć na język jazzowy utwory operowe. Dla tych co jazzu słuchają do kolacji i myślą że są dzięki temu bardziej wysublimowani, musiała to być nie lada uczta. Jednak dla kogoś, kto szuka w jazzie jego pierwotnych, miejskich instynktów – to jest to muzyka nie do przyjęcia. Brak w niej wolności, a całość jest spętana szkolną formą wyniesioną z lekcji muzyki. Nie chciałem psuć sobie nastroju przed jednym z najważniejszych koncertów tego roku, więc wyszedłem pogadać ze znajomymi którzy zjawili się dość sporą grupą. Oprócz tego, zawsze miło obalić browara w jakimś ładnym miejscu. Nie wiem czy to był efekt Warsoulowego pospolitego ruszenia, które namawiało do pojawienia się w Kaliszu, czy to zwykły przypadek, ale cieszył fakt obecności wielu znajomych twarzy w tak egzotycznym dla mnie rejonie Polski. Byłem tam pierwszy raz.

Przed występem Eksperymentu Roba G, coraz więcej osób zbierało się na schodach przed salą główną. Gadaliśmy o muzie i o jakiś bzdurach i nagle - nie wiem kiedy, a wypaliłem jakąś myśl na temat tego, jak to bardzo nie potrafię poczuć muzyki Leszka Możdżera. Obok nas akurat przechodził starszy Pan, stały bywalec Kaliskiego Festiwalu Pianistów Jazzowych. Gdy usłyszał moje oskarżenia wobec brzmienia Możdżera zatrzymał się i zaczął wypytywać dlaczego tak myślę, po czym zadawał kolejne pytania, przez które odnosiłem wrażenie, że sprawdza moją wiedzę i drogę argumentacji myśli. Rozmowa przemieniła się w światopoglądową wymianę zdań na temat historii jazzu jak i jego przyszłości. On wspominał mi o roku 86’ gdy w Kaliszu wylądował Sun Ra i o tym jak bardzo zachwycił go koncert pewnego włoskiego muzyka którego nazwiska teraz nie przytoczę. Powiedziałem mu o Footprints i o tym jak dziś młodzi wkręcają się w jazz. Odnoszę wrażenie że był zachwycony, to było ciekawe doświadczenie, a w zasadzie konfrontacja różnych generacji. Okazało się, że rozmawiałem z Dariuszem Natkowskim, właścicielem najstarszej szkoły językowej w Kaliszu – wielkim fascynatem tego gatunku. Zwróciłem mu uwagę na co szczególnie powinien uważać na koncercie Glaspera i przestrzegłem go przed tym, że to prawdopodobnie najważniejsze wydarzenie całego festiwalu.

Robert Glasper Experiment spowodował duże zainteresowanie. Wszystkie miejsca siedzące były zapełnione (starsza publika), a małolaci tacy jak my, wypełnialiśmy schody. Już podczas zapowiedzi koncertu, której dokonał bodajże Pan Paweł Brodowski, ze strony młodszej części publiczności leciały spontaniczne okrzyki, kiedy wymieniał ksywki muzyków, czy nazwiska i zespoły z którymi Robert współpracował. Ciekawe co myślała sobie starsza część publiki, kiedy na nazwę A Tribe Called Quest rozległ się gorący aplauz. Sam konferansjer, tym bardziej entuzjastycznie podszedł do tego co miało za chwilę się wydarzyć. Przeczuwał ogień i interakcję, nawet z siedzącą publiką.
Band w składzie Rob G (piano i Korg), Casey Benjamin (saksofon altowy i spopranowy, vocoder i jakieś wykręcone synthy), Earl Travis (bass) i Mark Colenburg (perkusja), rozpoczął od kosmicznej reinterpretacji „A Love Supreme” – Johna Coltrane’a. To jak oni mają już ograny ten numer, przechodzi ludzkie pojęcie. Zabrali kompozycje Johna w inną galaktykę. Żaden zapis nie oddaje siły tego utworu na żywo. Później zespół zafundował nam przelot przez eksperymentalną część „Double Bookied”, wykonując między innymi utwór „For You”. Oprócz tego, z pewnością pojawiło się dużo materiału, którego nie umiem nazwać, gdyż pojawi się on zapewne w lutym wraz z kolejną płytą Glaspera „Black Radio”.

W międzyczasie band czarował długimi solówkami i tutaj absolutnie każdy z muzyków zasługuje na wyróżnienie. Świetnie wyszedł cover Nirvany „Smells Like Teen Spirit”. Jeden z największych rozpierdoli tego wieczoru, był (chyba można tak powiedzieć?!) jazzowy mashup melodii z „You Know What Love Is” – Slum Village z tekstem z „The Light” Commona.

Ci co wiedzieli o co chodzi, w takich momentach się wzruszali. Robert, po zagraniu tego numeru wyjaśnił starszej publiczności kim był Jay Dee i co dla niego znaczy. My byliśmy w siódmym niebie. Zespół schodził przy bardzo głośnym aplauzie. Oczywiście nie daliśmy za wygraną, skandując „Rob G, Rob G”. Dzięki czemu band wrócił na bis by zagrać „Fall In Love” i „All Matter”. W takich sytuacjach zawszę myślę, że pewnych motywów nie da się zrobić bez pewnych osób i tutaj vocoderowa wersja tekstu Bilala być może nie urywała dupska, tak jakby to zrobił wymieniony wyżej wokalista, ale tutaj mówimy o osobie nie do zastąpienia. Jedno jest za to ciekawe! To czego Casey Benjamin nie mógł zaśpiewać, wygrał na saksie sopranowym. Co to była za interpretacja, co tam były za solówki! Koniec świata! Dla nas fantastyczne, ale znaleźli się i tacy, co wychodzili. Czyżby momentami zbyt awangardowo? Czy część publiczności woli coś na styl nudnej do szpiku kości muzyki dużo bliższej operze, niż jazzowi? Trudno w tej chwili odgadnąć. Trzeba by popytać wśród przybyłych.

Podobno set trwał ponad półtorej – do dwóch godzin. Ja nie jestem w stanie potwierdzić tego info, bo byłem tak zaaferowany całym wydarzeniem, że straciłem poczucie czasu. Jeśli będziecie mieli kiedyś okazje posłuchać tego składu live, nie wahajcie się ani razu. Ja będę nawet na 10-tym i 11-tym koncercie z rzędu, a za 20 lat będziemy wspominać pierwszy Polski występ w Kaliszu, przyzna to nawet Pan Natkowski, który po krótkiej rozmowie po koncercie powiedział mi „że to rzeczywiście było niesamowite”.
Robert dowiedział się wcześniej, że w pobliskim klubie Beka, będzie afterparty, dlatego zaprosił tam wszystkich zainteresowanych – dając do zrozumienia że ma ochotę na jam session. Poszliśmy we wskazane miejsce wpaść w mały wir. Był Dj Tort ze znajomymi, Paweł Skorupski (Spisek Jednego) z ekipą z Wrocławia, widziałem też Wojtka Mazolewskiego z Joanną Dudą, no i byliśmy też my, legendary DDC crew. Po chwili wpadł Casey Benjamin i Earl Travis z dwoma kumplami których skądś znałem, ale nie mogłem odgadnąć kto to. Usiedli spontanicznie między posiłkiem do pianina i perkusji i zagrali to:

ODB - Shimmy Shimmy Ya

Byłem przynajmniej po szóstym browarze i znałem pierwszą zwrotkę na pamięć, więc wywrzeszczałem to gdy oni grali. Wyszło mi chyba dosyć nieźle, bo dostałem propsy. Niestety to był jedyny highlight z jammu, gdyż niedługo później muzycy się zmyli bo nikt nie jammował i nie mogli włączyć się do zabawy.
Był to genialny wieczór. Jeden z najważniejszych w tym roku. Dostałem to czego chciałem i jestem zachwycony. Mam nadzieję, że w przyszłym roku Kalisz znowu zaskoczy kimś ciekawym. Chętnie wybrałbym się tam jeszcze raz, a do impulsu potrzeba mi jest tylko jedna konkretna gwiazda formatu Roberta Glaspera, jednak w tej chwili jestem daleki od zdradzania, na co czekam w 2012 roku.

Mam też mały tip dla podróżujących, chcących zobaczyć coś pięknego w niedzielne popołudnia. Wpadliśmy na to miejsce przez przypadek, słuchając płyty Al’ Tariq’a – „God Connections”. Napiszę krótko, odwiedźcie Muzeum Leśnictwa w Gołuchowie. Jest tam przynajmniej trzydzieści pięć miejsc, w których spalicie kenta. Sprawdźcie to:

Soul, nowy rap i Brainfeeder podbijają Polskę!

2011-11-24T18:41:00.001+01:00

Kasia: “Jestem hardcorem i potem przegrywam z melanżem”. Klasyk. Musicie zatem pozwolić by mój klasyk uzupełniał co jakiś czas zapis tej relacji, gdyż z przyczyn po części tylko ode mnie zależnych, mój koncert Aloe Blacca rozpoczął się krótko po 21, niech będzie, że krótko, żeby nie było, że byłam raptem na 3 piosenkach. Bo nie byłam! Realnie koncert rozpoczął się punkt 20, supportem w postaci Exile’a. Realnie podobno występował pół godziny, wspaniałomyślnie oddając scenę naszemu bohaterowi, dla mnie, było to już nie tak po mojej myśli, bo ja rzeczywiście sądziłam, że jak to na koncertach obsuwa musi być. Życie płata figle. Obsuwy też. My Bad. Bije się w pierś. Obiecuję poprawę. 10 pompek Kasia!

Seb♥: Hmmm. Rzeczywiście, potrzebujesz jakiegoś szkolenia z kreatywnego melanżu w takim układzie. Póki co 10 pompek. Chociaż jeżeli chodzi o punktualność, to rzeczywiście należy pochwalić organizatorów, że dbali o Tych, którzy jednak w czwartek do pracy wstawali. Myśmy się kolektywnie ustawili pod Palladium punkt 20-sta, czekając jeszcze za Rafałem Groblem, który opiekował się TOKiMONSTA już od środy. Tym sposobem doprowadziliśmy do małego LA connection. Gdy oddawaliśmy kurtki do szatni, już było słychać rutyny Exile’a… i wiesz co? Dużo nie straciłaś, że Cię nie było. Mało tego Exile’a w Exile’u. Może dlatego, że to tylko support? Pamiętasz jego występ na Warsoul? Mimo iż nie był zbyt długi, to jednak dało się wyczuć, kto jest gwiazdą wieczoru. Alex starał się nie odkrywać wszystkich kart supportując Aloe, trochę poklikał w MPC, zrobił swój trademark z ciosami karate, ale to w większości był dj-set rozgrzewający piosenkami przed piosenkami na żywo, niż full live-act rozpierdalający system… Także, jeśli byłaś w WWA kiedy Exile grał z House Shoes’em, to znaczy, że wtedy słyszałaś go w pełnej okazałości. Jedno natomiast co się zmieniło, to to, że jest go o połowę mniej! Nie wiem. Moda jakaś – wszyscy się odchudzają.

Kasia: Jak wspomniałam, do Palladium trafiłam na 21. Aloe już zdążył rozgrzać publiczność, a publiczność zdążyła się już zorientować, że “Good Things” to nie tylko osławiony do granic wytrzymałości “I Need A Dollar”, ale także inne miłe piosenki, bo tupali nogami, kiwali z boku na bok, falowali, falowali? Tak robili dokładnie wszystko to, co robią zadowoleni fani muzyki podczas udanych koncertów. Aloe na scenie świecił, błyszczał, tańczył, ruszał się jak przykładny tancerz, swing, lewo, prawo, biodra, ręce, wymach, wdech, soul, piosenka za piosenką, pogaduszki z publiką, trzeba było się przytulać, uśmiechać, przytulaliśmy się, uśmiechaliśmy. Usłyszeliśmy głównie utwory z drugiego albumu artysty. Bis natomiast upłynął pod hasłem Michaela Jacksona. “Billie Jean”. Slow Motion. Solówka saksofonisty, przygaszone światła. KLIMAT. To było totalnie TO. Szczerze? Jeśli doszłoby do sytuacji, oczywiście tylko po części ode mnie zależnej, że moje spóźnienie przeciągnęłoby się do momentu bisu, ja ten bis przyjęłabym jak za cały koncert. Cudo.

Seb♥: Nie widziałaś wejścia? Ah! Żałuj. Ten koncert był zajebisty od początku do końca! Też odnoszę wrażenie, że tego wieczoru publika nie tylko przyszła posłuchać przeboju „I Need A Dollar”. Zdaje mi się, że publiczność wcześniej sprawdziła cały krążek „Good Things”. Klimat był fajny. Taki nie dla singli. Bardziej dla parek, czy świeżo zakochanych. Gdybym był Warszawiakiem i świeżo, bądź ze stażem – spotykałbym się z panną, wydałbym hajs na dwa bilety i z pewnością bym na tym nie stracił. Jest tak jak mówisz, kto mógł to się przytulał. Zwłaszcza na tych romantycznych utworach, niekoniecznie zabarwionych politycznie. Zresztą „Good Things” to w większości pozytywna płyta, nastrajająca do optymizmu, nasuwająca fajne momenty w życiu. Ciężko było się nie uśmiechać. „Make Me Smile”, „Green Lights” czy utwór tytułowy brzmiały cudnie na żywo. No i ta gadka z programem Soul Train, że publiczność ma zrobić tunel i kto ma ochotę do niego wskoczyć potańczyć – może czuć się do tego zaproszony! Kapitalny pomysł. Zresztą odniosłem wrażenie, że Aloe rośnie na pozytywnego showmana, którego nie da się nie lubić. Zespół towarzyszący na trasie Aloe – The Grand Scheme robił kapitalne wrażenie, zwłaszcza saksofonista Randal Fisher i gitarzysta Joel Van Dijk. Ich solówki były naprawdę imponujące. Maceo za bębnami wypatrzył jeszcze Te’Amira, którego w pierwszej chwili nie skleiłem, ale jak dał nam naklejki LA Soul, to wszystko zaczęło robić się jasne. Jeśli chodzi o bis, to nie mam komentarza. Ten cover zabijał na You Tube, a na żywo nie pozostawiał jeńców. Jeśli miałbym się przyczepić, czy szukać dziury w całym, to napisałbym, że szkoda, że Aloe nie gra na koncertach starych piosenek, zwłaszcza jeśli na widowni trafią się fani „Shine Through”, ale na tym koncercie nawet nie miałem czasu myśleć czy męczy mnie moda na retro. Fajnie gdyby Nathaniel kiedyś jeszcze wrócił na ścieżki poszukiwania nowoczesnego brzmienia, tak czy siak było git. Sprawdźcie ten filmik:

Kasia: Najbardziej jednak czekałam na czwartek. Od kilku ładnych tygodni czekałam na czwartek i Przegląd Form Muzycznych “Kwadrat“. Dobry wieczór TOKiMONSTA! Tak! Gdy był ten szalony czas ogłaszania gwiazd i organizatorzy powiedzieli: “A teraz przed Wami TOKiMONSTA“, pomyślałam: “serio?”. W takich momentach z wrażenia, spada się z krzeseł, wypluwa płyny z ust, jeśli akurat coś pijesz, a nie jesz, przypala ubrania żelazkiem, co kto lubi, wedle uznania. Ja byłam bliska płaczu, płacz szczęścia proszę bardzo! Takiej rangi była dla mnie ta wiadomość! Ten rok to taki muzyczny rok-niespodzianka, z tą różnicą, że w jajku nie zawsze trafisz na figurkę czy upragnioną koparkę, a tutaj masz jak w banku, że obiecana niespodzianka, naprawdę spełni Twoje oczekiwania i wbije się w 100 % w kryteria wymarzonej niespodzianki. Niespodzianka to ładne słowo. Dobrze, ale zostawmy na razie Toki i zacznijmy od początku.

Seb♥: To musisz kontynuować, bo ja straciłem początek. Wiesz. Melanże, a potem jeszcze oddelegowaliśmy się z Maceo na wywiad z Oddisee i TOKi. Myślałem, że załatwimy to w 15 minut, a tutaj uciekł cały koncert. Zresztą pewnie coś będzie w necie w bliższej lub dalszej przyszłości.

Kasia: Wieczór zaczął Rasmentalism. Nie ma co ukrywać, spora liczba osób przyszła głównie na nich. Było dużo dziewczyn i chłopaków. Oni znali teksty i podnosili ręce w górę, gdy właśnie był na to czas. Obie strony były zadowolone. Uśmiechy na twarzach, wspólne śpiewanie refrenów, brakowało zapalniczek. Zespół występował w powiększonym składzie ku nieokiełznanej radości fanów bo mikrofony wzięli także W.E.N.A. i Małpa, a i swoim głosem nie omieszkał czarować również Eugene Scott. Koncert zaliczony do tak zwanych udanych. Sympatyczna atmosfera, zaangażowanie chłopaków, zaangażowanie publiki, sielanka, polski hip hop w cenie, warunek “dobra muzyka, ładne życie” plus ładny koncert spełniony, zaliczony.

Gdy skończył Lublin, na scenę wszedł Washington D.C. baby! Obama? Nie. To to nie ten dom. Na marginesie warto zauważyć, że odstępy pomiędzy występami, były krótkie. Krótkie czyli starczyło czasu na załatwienie spraw przy barze, obejście klubu wzdłuż i wszerz, pozdrowienie znajomych, których jeszcze nie pozdrowiłeś i powrót pod scenę, bo artysta właśnie zaczynał. To było fajne, bo jak mówię, można było złapać oddech, koleżankę, kolegę i w międzyczasie inne rzeczy i nawet nie zauważyłeś, że już czas! Więc Washington D.C. - Oddisee! Gdy się pojawił, słyszę głosy: “Taki trochę hipsterek!”. No i? Nie ważne. Zaczyna się rap! Rewelacyjny rap. Oddisee pokazał, że jest jednym z tych artystów, którzy kochają to co robią, zbierają za to dolary, ale ciągle robią to z miłością i pasją, humorem i znowu z pasją, bo interakcja z publicznością była godna podziwu, a ekspresyjność samego Oddisee ponad przeciętna, wysoko ponad. Matko. To rzeczywiście było tak dobre! Publika, nawet jeśli wśród niej znaleźli się tacy, którzy może niekoniecznie byli zaznajomieni z jego osobą, przyszli na wcześniejszy Rasmentalism, ale jednak zostali bo nie dopili piwa, to zostali, poczuli energię od tego sympatycznego rapera, producenta i człowieka, który chyba nigdy nie śpi (jest miesiąc kiedy nic od niego nie dostajemy?) i wszyscy bawili się pierwszorzędnie. Oddisee zaprezentował materiał z ostatniego wydawnictwa “Rock Creek Park” i pozostałe produkcje stworzone podczas tych bezsennych nocy. Jedno jest pewne podczas występu na pewno nie był senny i jego pierwszy (daj Bóg więcej!) występ w naszym kraju wypadł wzorowo. Medal, kotylion, cokolwiek dla niego i dla publiczności. Zresztą. Na co odznaki? Na nowy rap czy jesteście gotowi? Jesteśmy gotowi! Mhhm są gotowi!

Seb♥: Nic dodać, nic ująć.

Kasia: I nareszcie TOKIMONSTA. Dobry wieczór TOKIMONSTA! Nie ukrywam, że na nią czekałam najbardziej. Zdążyliście zorientować się już na wstępie. Bingo! Jest kobietą. Jest piękna. Robi muzykę, którą niejednemu facetowi “gra na nosie”. Proste, że ją uwielbiam. Rozpoczęła „Breath On My Contacts”, i tak! Szczerze przyznaję, wolę jej wersję niż oryginał. Później skutecznie przeplatała swoje utwory, z utworami kolegów po fachu czy to z Brainfeeder czy inne melodie. Jej prezencja, sposób grania, subtelność, a jednocześnie charyzma i taka jakaś drapieżność (grająca kobieta? Nie kręci Cię to?), w ogóle całokształt. Była uśmiechnięta, co chwilę zerkała na publiczność, znowu się uśmiechała, a ja? Byłam w niebie. Czarująca. Miałam ten komfort, że mogłam siedzieć bezpośrednio przed nią i przysięgam na kolanach, jej live act, mimo głosów, że nie wniósł nic nowego, czego nie moglibyśmy zobaczyć na youtube, dla mnie był po prostu rewelacyjny. Jej muzyka działa na mnie jak afrodyzjak i możliwość zobaczenia oraz usłyszenia jej na żywo, to była jedna z lepszych rzeczy jakie mnie ostatnio spotkały. Chwilami było spokojnie, za moment przyspieszała, a gdy poleciał “Simon Says” przyspieszyła i publiczność. Sebol do Kasi: “Nie wierzę, że kobieta gra coś takiego“. Sebol z Mentem: “Get the fuck up” i taniec. Kobieta gra rap ha?. Nie pamiętam dokładnie ile trwał jej set, standardowo - szczęśliwi czasu nie liczą, wtedy byłam najszczęśliwszą osobą w Europie Środkowej, jedno jest pewne, mój wilczy apetyt na piękną muzykę został zaspokojony do syta. 100% satysfakcji.

Seb♥: Hehe. Nie koniecznie miałem na myśli to, że kobieta gra rap, tylko to, że gra kawałek, w którym Pharoahe nawija o tym, że laski mają się łapać za cycki! Fajnie to skomentowałaś. Więcej nie dodam, bo i po co, jeśli można posłuchać tego tutaj:

W każdym razie, należy zwrócić uwagę na fakt, że po wywiadzie jeszcze trochę pogadaliśmy z TOKi o rzeczach bardziej światopoglądowych, pijąc do tego wódę. Byłem w szoku jakim jest koneserem czystej, za co dostała moje wyrazy uszanowania, bo nie jestem w stanie pić na strzały. A do tego, tak dobrze ogarnęła granie! Szatan dziewucha!

Kasia: Ostatnim z wykonawców był Małpa. Jak Małpa to Toruń. Mój lokalny patriotyzm szeptał mi do ucha: “Kasia musisz zostać. Toruń Cię wzywa. Kasia impreza!”. Stawiłam się zaledwie na 2 utwory. Było już późno. Ja byłam w późnej fazie zmęczenia (to, że piszę razem z Sebolem, nie jest równoznaczne, z tym, że moje zmęczenie jest równoznaczne z jego zmęczeniem) plus inne przyczyny techniczne spowodowały, że na dwóch utworach się skończyło. Co nie zmienia faktu, że brawo Małpa!

Seb♥: Moje zmęczenie nie miało miejsca. Jakoś mnie nie pociąga polski rap, więc poszedłem za życiem towarzyskim i… Hmmm uduchowionym?! Tak! Jah mnie wzywał i mój tribe z którym miałem odbyć obrzędy. Ale zdaje się, że chciałaś podsumować całość?

Kasia: Przegląd Form Muzycznych “Kwadrat” dobiegł końca. Impreza, która w „cyklicznych odsłonach kilka razy w roku, prezentuje wykonawców z kraju i ze świata wyznaczających kierunki rozwoju współczesnej muzyki miejskiej w duchu tradycji i nawiązań do klasyki gatunków” dostarczyła mi potężny ładunek muzycznych doznań, pozytywnych emocji i wrażeń. Organizatorzy bez zażenowania mogą przybić sobie piątkę. Udało się. Polska publiczność nie boi się nowości. Nowości lubią polską publiczność. Wywiązała się chemia. Rachunek jest prosty - opłaca się ryzykować i inwestować w mniej niż komercyjne pewniaki. Oddisee i TOKiMONSTA dziś może jeszcze nie błyszczą na światową skalę, ale idę o zakład, że prędzej czy później to nastąpi i wszyscy, którzy byli wtedy w Skwerze powiedzą z nostalgią, nutą rozmarzenia w głosie do swoich wnuków, no dobra dzieci: “Pamiętam jak w 2011...” Na naszych oczach rodzą się gwiazdy. Warto w tym uczestniczyć, jak nadarza się okazja, a przecież okazje są stworzone po to, by z nich korzystać. Bierzcie to! Polecam na przyszłość. Będę w przyszłości.

Seb♥: Pięknie napisane. Pozostaje mi się pod tym podpisać. Całe swoje uznanie kieruję do Rafała Grobla i Janka Porębskiego. Kawał dobrej roboty do kwadratu.

RBMA NIGHT: MACHINEDRUM, FULL CRATE&MAR, KRIME, MENT XXL, MNSL

2011-11-21T21:57:00.001+01:00

Red Bull Music Academy znowu robi przyjemność wszystkim entuzjastom porządnego brzmienia. W piątek, 25-go listopada w Warszawie będziemy mieli okazję posłuchać całkiem szerokiego spektrum gatunków muzycznych: od ciepłego, europejskiego R&B, przez przegląd polskiej sceny związanej z absolwentami Akademii (i nie tylko), aż po potężną dawkę muzyki stricte elektronicznej, podrywającej do tańca rodzimą publiczność nie po raz pierwszy.

Tej nocy w Cafe Kulturalna zjawi się duet obserwowany przez Warsoul od samego początku ich zaistnienia w mediach, nie tyle na arenie międzynarodowej – co w Internecie, dzięki któremu głównie zawdzięczają swoją popularność. Mowa oczywiście o producencie ukrywającym się pod pseudonimem Full Crate i wokaliście znanym bliżej jako Mar. Znają się już od szkoły średniej, obydwoje pochodzą z Amsterdamu i zrzesza ich zasłużony label Melting Pot. Pierwszą wspólną 12” wydali w 2010 roku. Jest to solidna, krótka i bardzo treściwa płytka. Zaledwie 5 kawałków, które sprawiły że na tych dwóch trzeba było koniecznie uważać. Seksowne wokale i nowoczesne, minimalistyczne beaty, czyli pościelówy młodej generacji twórców, zwiastujące nadejście nowego „romantycznego movementu” - jak to lubi określać inny przedstawiciel tego gatunku – Jesse Boykins III. Po świetnie przyjętym „Conversations With Her”, artyści zajęli się osobnymi projektami starając się nie zapominać o sobie nawzajem. Tym sposobem Mar zaczął wypuszczać do netu kolejno, coraz to nowsze urywki projektu „Mar Variations”, które zwieńczyła 7” pt. „1+2” dla Melting Pot. Szczególnie na uwagę zasługuje tutaj cover utworu Lil Wayne’a pt. „I’m Single”:

Mar Variation - Single

Można odnieść wrażenie że przeróbka jest ciekawsza od pierwotnej wersji, prawda? Innym coverem, który nie wszedł na wosk „1+2”, a z pewnością powinien zostać wyróżniony – jest akustyczny „Last Christmas”, towarzyszący nam od lat w święta Bożego Narodzenia. Mar odwrócił przebój Wham o 180*, dzięki czemu tej piosenki znowu da się słuchać.

Mar Variation - Last Christmas

W tym samym czasie Full Crate nie próżnował, bowiem wraz z FS Greenem wydał piątą część, dość popularnej beatowej serii „Hi-Hat Club” - pt. „Eggs and Pancakes”. Mało tego! Pod koniec ubiegłego roku, Full Crate zdążył wydać jeszcze dwu numerową 7-kę nakładem Kilawatt Music, którą wyróżnia świetny, dość house’owy kawałek „Let's Funk This Motherf*cker” z gościnnym udziałem Mara. Zresztą sprawdźcie sami:

Full Crate - The Barb

Teoretyczne ta dwójka, plus Mr. Krime, MNSL i bodajże pierwszy solowy live-act Menta XXL załatwił by sprawę na cały wieczór i wyglądało by to tak:

Full Crate & Mar - "We're So Broken"

...ale oczywiście to nie wszystko, wspominaliśmy przecież o potężnej dawce muzyki klubowej. Dla wielu Travis Stewart znany bardziej jako Machinedrum większą niespodzianką nie będzie. Jest to headliner tegorocznych festiwali Unsound (jako duet Sepalcure) i Tauron Nowa Muzyka. Po wizycie w Krakowie i w Katowicach wystąpi po raz pierwszy w Warszawie z pełnym pulsującej energii, tanecznym live-actem łączącym wpływy klasyki brytyjskiej elektroniki (uk garage, 2step, funky) z dziedzictwem sceny Chicago (od house’u po juke). Na pierwszy rzut oka wydawałoby się że między nim, a resztą artystów nie ma bezpośredniego linku. Jednak, jakby przyjrzeć się dokładniej… to w 2008 roku producent z Brooklynu dostarczał już remiksy dla wspomnianego wcześniej Jesse’go Boykinsa III czy Melo-X, by później wyprodukować dla nich więcej utworów, tym samym wpisał się w historię „New Romantic Process”.

Jesse Boykins III & Machinedrum B4 The Night Is Thru (Hotel Bathroom Performance)

Ciekawe czy Machinedrum będzie starał się wpisać w bardziej soulową atmosferę tego wieczoru, po EPkach Sepalcure, wydanych wraz z Praveenem Sharmą – wiemy że potrafi. Chociaż, jeśli zafunduje zebranym wspólne wycieranie parkietu Kulturalnej, to też będzie świetnie. To tylko 15 PLN, a jeśli wyposażycie się w karnet „Europejskich Targów Muzycznych Co Jest Grane”, to wlecicie za free. Czy może być lepiej? Raczej nie, dlatego podpisujemy się pod tym wydarzeniem całą ekipą Warsoul.

Robert Glasper Experiment, odpowiedzią na pytanie: Dokąd zmierza jazz?

2011-11-16T18:18:00.001+01:00

„Jazz jest jedynym gatunkiem muzycznym, który utkwił w swojej historii. Ugrzązł w swojej przeszłości. Kiedy myślisz o jazzie, automatycznie zaczynasz wracać do przeszłości. Nie znam drugiego takiego gatunku. Kiedy myślisz o jazzie, myślisz o latach 40-tych, 50-tych czy 60-tych - dosłownie. Nie myślisz już o latach 90-tych czy 80-tych, a już na pewno nie pomyślisz o nowym millenium. To jest do bani. Myślę że ludzie powinni się obudzić i porzucić to bezsensowne myślenie. To zupełnie nie jest jazzowe podejście. Nie jesteś w stanie poznać prawdziwej istoty jazzu jeśli nie chcesz kolaborować z innymi gatunkami muzycznymi. Jazz jest miksturą wszystkiego, dlatego tak bardzo się zmienił. To żyjąca i oddychająca istota. Zmienia się co pięć czy dziesięć lat.” – powiedział Robert Glasper w wywiadzie dla Okayplayer. Trudno się z nim nie zgodzić. W zasadzie, czytając kolejne odpowiedzi na zadawane pytania w omawianym wywiadzie, czułem się jakby Robert wyjmował myśli z mojej głowy. Czy ktoś w Polsce zastanawia się jeszcze czym jest jazz i dokąd on zmierza?

Z pewnością można powiedzieć to o Wojtku Mazolewskim i o ludziach z jego kręgów, a co dalej? Oglądając „urodzinowy tribute” dla Milesa Davisa w TVP Kultura, czterech zasłużonych ekspertów ze świata jazzu uznało, że od 20-stu lat nic rewolucyjnego w jazzie się nie stało. Pamiętam, że ta hipoteza raziła mnie jak piorun. Z całym szacunkiem, jak najbardziej powinniśmy patrzeć na przeszłość jako na skarbnicę kultury, która jest pewnym punktem odniesienia… ale nie możemy zapominać o przyszłości, a tym bardziej jej ignorować. Jest tylu młodych, utalentowanych artystów którzy mają wielki respekt dla historii muzyki, ale idą w przyszłość z duchem Coltrane’a czy Milesa właśnie, oni zawsze wiedzieli że cały ten jazz musi iść do przodu. Pierwsze skojarzenia w związku z nowoczesnym jazzem nadbiegają z Kalifornii. Najpierw Madlib i jego jednoosobowe wariacje, potem Sa-Ra, Flying Lotus czy cały Brainfeeder. Nieustanne jam sessions w różnych konfiguracjach z Shafiqiem Husaynem na czele. Love Supreme Jam Crew, czy Fly Lo Infinity, gdzie najnowocześniejsze pomysły wykluwające się z elektroniki spotykają się z brzmieniem Raviego Coltrane’a… Wreszcie bardzo młody Austin Peralta ze swoim Endless Planets, nie wspominając już o potencjale Miguela Atwooda Fergusona czy fenomenalnym Thundercat'cie, który mimo młodego wieku udowodnił już swój geniusz. Te kilka nazw i ksywek to tylko cząstka wszystkich projektów które rodzą się w głowach wirtuozów młodego pokolenia z Los Angeles. W każdym razie to rewolucja. Inna dopiero raczkuje za sprawą kanadyjskiego trio Badbadnotgood. W Nowym Orleanie o coraz silniejszą pozycję walczy Christian Scott, a w Nowym Jorku eksperymentuje Robert Glasper. Być może wielu krytyków starszego pokolenia zignorowało tych „małolatów”, bo przecież większość z nich wyszła z hip-hopu… a jeżeli jazz umarł dla nich wraz z Davisem, to jakim cudem mieli oni zafascynować się A Tribe Called Quest, De La Soul czy innymi zespołami które dekonstruowały ich ukochany gatunek? Pewnie nie mogli, bo przecież rap, to taka trochę uboga forma artystycznej ekspresji. Co innego myślały dzieciaki, których dziś ja jestem reprezentantem i krzyczę głośno – przespaliście rewolucję!

Wróćmy zatem do Nowego Jorku, bowiem tam od kilku ładnych lat pracuje jeden z najciekawszych pianistów jazzowych młodej generacji, wspomniany wcześniej Robert Glasper, który niebawem wraz ze swoim „eksperymentalnym” zespołem pojawi się na 38 Międzynarodowym Festiwalu Pianistów Jazzowych w Kaliszu. Pianista urodził się w 1978 roku w Houston w Teksasie. Od najmłodszych lat czerpał inspiracje od swojej matki – Kim Yvette Glasper, która była wokalistką jazzową i bluesową. Zamiast zostawiać małego Roberta z opiekunkami, zabierała go na swoje koncerty. Oprócz tego, występowała w kościele, więc również tam uczęszczał z nią syn. Robert Glasper nauczył się grać na pianinie grając w kościołach: Babtystycznych, Katolickich czy Adwentystów Dnia Siódmego. Robert twierdzi, że to właśnie dzięki takiemu graniu wyszlifował swoje brzmienie, miksując harmonie wywodzące się z jazzu i gospel. Kiedy Glasper ukończył szkoły w Houston, postanowił przenieść się do New School for Jazz and Contemporarty Music w Nowym Jorku. To właśnie tam Robert Glasper poznał Bilala: „Pierwszego dnia w szkole, nauczyciele chcieli żeby wszyscy nowi studenci trochę pograli. Wywoływali imiona i tworzyli małe grupy na poczekaniu, a my mieliśmy po prostu grać. Nie pamiętam już czy Bilal i ja byliśmy wtedy razem na scenie, ale pod koniec dnia trzymaliśmy już sztamę. Zaprzyjaźniliśmy się. […] Zanim Bilal wydał pierwszą płytę, łaziliśmy razem po mieście i graliśmy wspólnie koncerty, to właśnie dzięki niemu zacząłem poznawać ludzi związanych z soulem i z hip-hopem. Bilal miał na płycie Commona i Mos Defa. Potem zaczęły się trasy koncertowe. Common skumał się jeszcze z Eryką Badu i pojechaliśmy razem w trasę. Potem znało się już wszystkich… Rootsi, Q-Tip czy Talib Kweli.” Wszystkie te znajomości pozwoliły nawiązać współpracę z takimi muzykami jak: Kanye West, Meshel Ndegocello, Jay Dee, Jay-Z czy Slum Village i Maxwell.

Glasper wydał pierwszy album sygnowany swoim nazwiskiem dopiero w 2004 roku. Krążek nosi nazwę „Mood” i został wydany przez Fresh Sounds New Talent. Zanim jednak doczekał się debiutanckiej płyty, grał z takimi tuzami jak Terence Blanchard czy Roy Hargrove. „Mood” zawiera głównie własne kompozycje Roberta, ale wśród nich znajduje się też cover „Maiden Voyage” – który należy do Herbie’go Hancocka. Aranżacja tego numeru była inspirowana również piosenką Radiohead „Everything in Its Right Place”. Na krążku gościnnie pojawia się Bilal.

Stadtmusik Festival 2011 - Artist Special: The Robert Glasper Experiment
Drugi album to duży krok w karierze Roberta, mając 27 lat wydał krążek w legendarnym Blue Note. Album nosi nazwę „Canvas” i ukazał się w 2005 roku. Ta płyta znowu głównie zawiera kompozycje autorstwa Glaspera, W zasadzie, to tyko jeden kawałek – „Riot” został napisany przez Herbiego Hancocka. Wokalnie również udziela się tutaj przyjaciel Roberta – Bilal.

Dwa lata później Glasper znowu wydaje album w Blue Note. Krążek nosi nazwę „In My Element” i ma kilka ważnych elementów, które odróżniają nieco tę płytę od wcześniejszych dokonań Roberta. Głównie chodzi tutaj o hołdy składane matce „Tribute”, oraz Jay Dee w genialnym „J Dillalude”. Ponadto Robert wraca do ponownej reinterpretacji Hancockowego „Maiden Voyage” – rozciągając go aż do 9-ciu minut. Skład Glaspera ewidentnie zaczyna ciągnąć w hip-hopowe rejony.

W 2009 roku, wychodzi trzecia płyta Glaspera dla Blue Note i jak do tej pory ostatnia. Najbardziej nowatorska i jak sama nazwa wskazuje eksperymentalna. Krążek podzielony jest na dwie części. Pierwsza, to klasyczne akustyczne trio Glaspera z Vincente’m Archerem na bassie i z Chrisem Dave’m na perkusji. W tej części na szczególną uwagę zasługuje numer „Think Of One” – napisany przez Theloniousa Monka. Glasper „cytuje” w nim fragment „Swahililand” Ahmanda Jamala, ale nie dlatego że jest to ciekawy fragment utworu pojawiający się w jego 7-mej minucie, ale dlatego, że J Dilla wykorzystał go w klasycznym numerze De La Soul z 1996 roku „Stakes Is High”. Druga część płyty to projekt Robert Glasper Experiment, w którym również występuje Chris Daddy Dave na perkusji, natomiast za bassem staje Derrick Hodge, a do tego wszystkiego Casey Benjamin używa vocodera i gra na altowym saksofonie. Glasper też więcej gra na Rhodesie. Na części Experiment gościnnie pojawia się Mos Def, wprowadzając do kolejnego covera Herbie'go Hancocka w „Butterfly”. Nie da się ukryć że Hancock wywarł duże wrażenie na podejściu Glaspera do muzyki w ogóle, ale zapytany o to, dlaczego na każdej z jego płyt pojawia się jakiś utwór Hancock’a, odpowiada: „Nie robię tego specjalnie, po prostu są zajebiste!”. Na krążku w dwóch utworach znowu pojawia się Bilal, tym razem nie przeszły one bez echa. Utwór „All Mater” w aranżacji Glaspera spowodował, że w 2010 roku, Bilal został nominowany w kategori Best Urban/Alternative Performance do nagrody Grammy. Nic dziwnego. Ten numer to arcydzieło czasów w których przyszło nam żyć. Dzięki takim kompozycjom, nie muszę z nostalgią patrzeć w jazzową przeszłość.

Robert Glasper i Blue Note Records ogłosili niedawno, że 28 lutego, ukaże się nowa, 5-ta płyta pianisty. Z zapowiedzi wynika, iż Robert nie będzie wracał tam do koncepcji znanej z tria, ani też nie będzie robił mieszanki spotykanej na „Double Booked”. Tym razem od początku do końca będziemy mieli do czynienia z poszukiwaniem nowego, rewolucyjnego brzmienia, które będzie wzbogacone o gościnne wokalne i instrumentalne udziały takich ludzi jak: Erykah Badu, Bilal, Lupe Fiasco, Lalah Hathaway, Shafiq Husayn, King, Ledisi, Chrisette Michele, Mos Def, Musiq Soulchild,Meshell Ndegeocello oraz Stokley Williams. Brzmi groźnie. Gilles Peterson już zdążył uchybić rąbka tajemnicy w BBC… i zdaje się, że „Black Radio” będzie jednym z najważniejszych wydawnictw przyszłego roku.

The Robert Glasper Experiment cover Little Dragon's "Twice"
Zaczęliśmy od rozważań, na temat drogi rozwoju jazzu również na tym zakończmy. Kiedy zapytano Glaspera o to co dzieje się z jazzową sceną odpowiedział tak: „Scena w tej chwili jest bardzo „Europejska”, a co za tym idzie zmieniło się brzmienie jazzu i brakuje w nim elementów soulowych, które od zawsze były w jazzie. Ponadto każdy chce być klonem kogoś. Nikt nie chce być sobą. Każdy brzmi jak ktoś inny, albo stara się brzmieć jak określony czas w jazzie. Wielu ludzi utkwiło w latach 60-tych, więc grają w tym określonym stylu. Potem masz muzyków którzy wciąż chcą grać stare rzeczy Brandforda. Ja bym chciał żeby ludzie bardziej skupili się na tym co jest teraz, żeby inspirowali się muzyką naszej generacji, to jest to co ja robię i kocham. Jednak możesz to robić tylko wtedy, gdy naprawdę to kochasz. […] Jeśli wszyscy byliby szczerzy i staraliby się być sobą, mielibyśmy lepszą muzykę, bo ludzie przestaliby próbować brzmieć jak ktoś inny.” Co zatem młodzi muzycy powinni zrobić? „Powinni robić to co czują. Powinni nauczyć się podstaw a potem szukać zupełnie nowych dźwięków. Powinni zacząć grać swoje kompozycje. Powinni zacząć grać piosenki które lubią i które idą z duchem generacji. Później, reszta przyjdzie sama. Jeśli będą patrzeć w tył, będzie im bardzo trudno odnaleźć swoją tożsamość. To właśnie staram się robić. Starajmy się robić muzykę nowoczesną, pasującą do naszych czasów.”.

Jeśli chcecie przekonać się empirycznie co Robert Glasper ma na myśli – wpadnijcie do Kalisza 26 listopada na wyżej wspominany festiwal. To doskonały czas, żeby Polska publiczność już teraz przekonała się o przyszłości jazzu, który nie ukrywajmy staje się coraz bardziej skostniały przez nic nie wnoszące, dobrze znane akty, znane z afiszów w Waszych miastach. No… chyba że chcecie kolejny raz posłuchać Pata Matheny’ego?

DDC Radio Purple Haze

2011-10-29T18:43:00.000+02:00

Jakiś czas temu szalony Ajs motherfuckin Kej, znany bardziej jako Icek postanowił zmotywować nas do złożenia kolejnej kompilacji naszych pirackich audycji DDC. Ostatnie wydanie specjalne, promujące Odd Future pojawiło się już ponad 3 miesiące temu, więc tym bardziej należało wpierdolić w net coś nowego. dadopecorner.com.

Za selekcje odpowiada Sly Ston, Tony B€jmy oraz Seb♥ we własnej osobie. Oczywiście gramy wszystko co lubimy. Nie interesuje nas podział na gatunki i jak zwykle nie dostarczamy tracklisty. Sorry. Audycja głównie skierowana dla obrzydliwie bogatych. Jeśli chodzi o cover, nie pytajcie... To tylko nasze chore głowy.

DDC Radio Purple Haze

Rozmowa sprzed lat: Aloe Blacc, śpiewający poeta

2011-10-27T20:27:00.000+02:00

Aż łezka w oku się kręci, kiedy pomyśli się ile czasu musiało minąć od mojego pierwszego kontaktu z twórczością Aloe Blacc'a aż do możliwości jej doświadczenia na żywo. Nie chcę tutaj się rozpisywać o 2002 roku i premierze EPki duetu Emanon pt. "Anon & On". Było to prawie dekadę temu i widzę ten okres jak przez mgłę. Dużo lepiej pamiętam rok 2005 i wspólny album długogrający Exile'a i Egberta Nathaniela Dawkinsa pt. "Waiting Room", który wyszedł w Shaman Work. Pracowaliśmy już wtedy nad portalem wersalka.com i promowaliśmy w Polsce hip-hopowy wajb wydobywający się z ciepłej Kalifornii. Wtedy nikt z nas nie wiedział nic o przyszłości web 2.0, ale wszyscy mieliśmy konta na myspace.com i nawiązywaliśmy kontakt z kim się dało. Aloe w 2005 roku był praktycznie nie znany na świecie, a ci co go kojarzyli znali go głównie z rapowania. W czasie, gdy Aloe dopiero zaczynał śpiewać, w Polsce znała go zaledwie garstka zapaleńców. Nie mieliśmy pojęcia, że jeszcze przed wydaniem drugiego solowego krążka, cały świat będzie podziwiał tego gościa za przebój "I Need A Dollar". Mieliśmy nosa, szczególnie Paweł Głogowski, który wtedy nawiązał kontakt z Nathanielem. Wymyśliliśmy pytania aktualne jak na przełom 2005 i 2006 roku i oto co nam wtedy Aloe powiedział.

Rozmowa z Aloe Blacciem, śpiewającym poetą...

W zeszłym roku, nakładem Shaman Work, pojawiła się płyta duetu Emanon pod tytułem „The Waiting Room”. Została przyjęta przez słuchaczy bardzo pozytywnie. Jak podchodzisz do niej dziś?

Aloe: Właśnie przesłuchałem „The Waiting Room” i ponownie stwierdzam, że wciąż lubię ją taką jaka jest. Exile i ja dojrzeliśmy przez te wszystkie lata, robiąc razem muzykę i długo czekaliśmy na wydanie pełnego albumu. Wydanie “The Waiting Room” było w tamtym czasie najlepszym sposobem na zaprezentowanie naszej muzyki, która ukazuje naszą przeszłość i przyszłość.

Czy tytuł ma oznaczać, że jest to produkcja leniwa, do odpoczynku?

Aloe: Tytuł „The Waiting Room” odnosi się do życia, które jest poczekalnią do kolejnych etapów, mających nadejść. Muzyka na tej płycie odzwierciedla rzeczy, które robimy w czasie naszego życia, czekając na nadejście kolejnych celów: miłości, świętowania, filozofii itd. Tytuł krążka został zaczerpnięty z nazwy jednego z utworów na albumie, który, tak jak wspomniałeś, ukazuje odprężające, gładkie brzmienie duetu Emanon.

Emanon - Six Million Ways

Nagraliście dobrą płytę, gracie razem koncerty, ale jak doszło do Waszej współpracy? Od jak dawna tworzycie razem muzykę?

Aloe: Spotkaliśmy się w 1995 roku. Exile był członkiem grupy grafficiarzy, do której należało kilku moich znajomych. Zapoznali mnie oni z Exilem, a że tworzył on właśnie swój mixtape i szukał do projektu mc, to nawiązaliśmy trwalszy kontakt. Od tego czasu do dnia dzisiejszego tworzymy razem muzykę.

Jak związaliście się z wytwórnią Shaman Work?

Aloe: Parę lat temu spotkałem Merlina, współzałożyciela Shaman Work. Nagraliśmy razem kilka utworów. Kiedy rozpoczął budowę wytwórni, stwierdziłem, że dobrze by było wydać pierwszy album Emanon właśnie tam. Wynikało to przede wszystkim z dobrych kontaktów osobistych między mną a właścicielami.

Przedtem nagrywaliście niezależnie, nie byliście związani z żadną wytwórnią. Dlaczego?

Aloe: Exile i ja zawsze nagrywaliśmy muzykę niezależnie, bo tylko tak wiedzieliśmy, jak to robić. Sami płaciliśmy za wszystkie koszty związane z wydawnictwem. Pochodzimy z terenów gdzie nie było wytwórni a na Zachodnim Wybrzeżu wydawanie muzyki niezależnie to pewna tradycja.

Szykujecie kolejny wspólny album czy jesteście pochłonięci własnymi, solowymi produkcjami?

Aloe: Oboje skończyliśmy własne solowe albumy. Mój został wydany przez Stones Throw i nazywa się „Shine Trough”. Krążek Exile’a natomiast nosi tytuł „Dirty Science” i ukazał się dzięki Sound In Color. Niedługo zaczynamy pracę nad nowym albumem Emanon. Exile ma mnóstwo świetnych bitów, a ja wiele ciekawych pomysłów na słowa.

Aloe Blacc - Arrive

No właśnie, Aloe wydałeś właśnie swój solowy album, który nosi tytuł „Shine Through”. Większość muzyki wyprodukowałeś sam, ale pojawiły się także bity od Madliba, Oh No i J.Rawlsa. W jakim klimacie, w takim razie, jest utrzymany ten krążek?

Aloe: Produkuję muzykę odkąd poznałem Exile’a. Nigdy jednak nie dzieliłem się nią aż do 2003 i 2004, czyli czasu wydania mojej solowej Ep-ki. „Shine Trough” to eklektyczny mix gatunków i dźwięków z różnych stron moich inspiracji i muzycznych podstaw.

Łatwo zauważyć, że odchodzisz od typowego rapowania, na rzecz śpiewu. Która forma jest Tobie bliższa?

Aloe: Na dzień dzisiejszy, większą radość sprawia mi śpiewanie. Jest dla mnie bardzo interesującym, to iż mogę, dzięki śpiewaniu wyrazić o wiele więcej i łatwiej w porównaniu do rymowania. Obecnie, moje ulubione utwory, to te, które posiadają silny przekaz, piękną melodię i świetne instrumentarium. Uwielbiam śpiewać, większość kawałków, które stanowią dla mnie jakąś inspirację są bardzo melodyczne.

Poruszasz często temat kobiet. Jak dużą rolę odgrywają one w Twoim życiu? Są one źródłem Twoich inspiracji?

Aloe: Nagrałem bardzo wiele utworów – około 500. W dużej części poruszany jest temat kobiet, ale nie we wszystkich opowiadam o płci pięknej. Zaledwie kilka kawałków z repertuaru Emanon dotyczy kobiet. Z pewnością na „Shine Trough” znajdziecie pozycje poruszające tematykę, dotyczącą związków. Kobiety na pewno są dla mnie inspiracją, ale nie najważniejszą. Inspiracje przychodzą z naprawdę wielu stron. Może to być śpiew ptaka, ale także płacz dziecka. Równie dobrze może to być dźwięk samochodów na autostradzie, jak i po prostu świecące słońce. Moim celem jest poruszanie jak największej ilości tematów w muzyce, którą tworzę.

Jak wspominasz współpracę z Jazz Liberators? Czy jest szansa, że jeszcze kiedyś pojawisz się na bitach francuskich producentów? Czy kawałek, który razem nagraliście został wykonany w stylu Foreign Exchange, czyli na odległość?

Aloe: Byłem na trasie koncertowej w Europie, a mój dobry kolega Eastoar pomógł mi w nawiązaniu kontaktu z Jazz Liberators. Poszedłem do ich studia, gdzie napisałem swoje słowa i razem nagraliśmy materiał. Było to wspaniałe przeżycie. Są to bardzo utalentowani i skromni ludzie. Byłoby miło nagrać w przyszłości coś więcej z tymi muzykami.

Pytanie w sumie do Exile’a, ale może i Tobie uda się na nie odpowiedzieć. A mianowicie, jak dobrze wiesz, Exile wyprodukował kawałek na nowy album Mobb Deepa. Polscy słuchacze odbierają przyłączenie się nowojorczyków do G-Unit jako „zdradę” prawdziwego hip hopu. Jak postrzegają to amerykańscy słuchacze?

Aloe: W niektórych przypadkach niezależna scena hip hopowa uważa to za coś strasznego, ale ja uważam, że to dobry znak, iż komercyjni wykonawcy zaczynają zwracać uwagę i szanować bardziej podziemne produkcje. Jeżeli nadal będą tak robić, to może za kilka lat uda im się przywrócić najlepszy hip hop, jak ten z lat ’90.

Jak odbierasz zachodzące w hip hopie zmiany? Nie denerwuje Cię, że to już nie zajawka lecz przemysł?

Aloe: Hip hop rośnie. Część pozostanie komercyjną bestią, a część rozwinie się w inne, nowe formy ekspresji i dźwięki. W jakimś stopniu wielki biznes sprawia, iż niezależna scena umacnia się i staje się lepsza. Byłoby kłamstwem mówienie, że nie jesteśmy w jakimś stopniu zaangażowani w wielki biznes. Ale to nie zmienia faktu, iż bardziej skupiamy się na samej muzyce niż na pieniądzach jakiego z tego wynikają.

Na koniec powiedz, kiedy będziemy mogli Was zobaczyć w Europie?

Aloe: Postaramy się przyjechać w drugiej połowie 2006 roku. Ja będę promował swój solowy album „Shine Trough” a Exile swój – „Dirty Science”.

Ostatnie słowa…

Aloe: Dziękuję wszystkim słuchaczom, którzy zawsze wspierali Emanon. Zaczynamy iść w nowe ekscytujące kierunki, także bądźcie z nami w czasie gdy my będziemy się rozwijać. Sprawdźcie nasze strony internetowe i bądźcie w kontakcie. Będę dodawał co jakiś czas nowe utwory. Sprawdźcie - www.aloeblacc.com i www.djexile.com

Wielkie dzięki!

Miguel Atwood-Ferguson Ensemble - "Deliver the Word" feat. Aloe Blacc

Nie pozostaje mi nic innego jak tylko zaprosić Was do Palladium 9-tego listopada, bowiem za sprawą agencji Good Music Nathaniel zagra w Polsce. Musicie tam być. Widziałem zaledwie improwizującego Aloe w Berlinie na Do-Over i powoli zaczynam sobie wyobrażać co stanie się w Warszawie. Będzie ogień!

Warsoul weekend z Na Stare Million w tle

2011-10-24T19:20:00.000+02:00

Seb♥: Jestem hardcorem i potem przegrywam z melanżem. To zdanie w pełni opisuje moją chęć celebrowania urodzin. Tak… Pojechałem na pierwszą, jesienną odsłonę Warsoul już w piątek, bo tak się złożyło, że ekipa Na Stare Milion obchodziła drugi rok swojej działalności. Niestety jestem pazerny na siano. Zawsze oszczędzam urlop i nigdy nie jeżdżę Intercity. To oczywiście ma swoje minusy. Działając w ten sposób przy piątku, zawsze można się liczyć z wycieczką przy kiblu, ale w tym przypadku akurat mi się udało. Dostawili trzy wagony, kiedy pozostałe były już totalnie wypełnione. Gdyby tego nie zrobili, pewnie jechałbym na dachu, jak na tym legendarnym zdjęciu z Indii. Na szczęście mój brak zaangażowania w walkę o miejsca siedzące w tym przypadku się opłacił, bo dzięki zachowanemu spokojowi jechałem jak panisko - na siedząco. To zazwyczaj się nie zdarza. Drugim minusem jest jak zawsze zbyt szybko upływający czas. Wyruszając po robocie, dotarłem do Warszawy po dziewiątej wieczorem. Mogłem zapomnieć o prysznicu na Kabatach. Spotkałem Buszkersa pod stacją metra w Centrum i wbiliśmy się od razu do Powiększenia.Na miejscu było już całkiem sporo ludzi, a najfajniejsze było to, że ten wieczór to takie małe, nieoficjalne “diggin party”, co sprowadziło całkiem liczną grupę znajomych z różnych zakątków Polski. Nawet mimo głośnego i popularnego Unsound w Krakowie. Takie spotkania sprzyjają rozmowom, a konwersacje najlepiej prowadzi się z drinem. Zresztą, znacie to z autopsji to co tu będę ględził o rzeczach oczywistych. Najpierw wypiłem piwo, a potem miałem szklankę. Za chwilę szklanka wypełniła się J-Sonowym whisky i wchodziłem na coraz wyższy szczebel melanżu. Zanim jednak nastąpiła apokalipsa w mojej głowie, to pogadałem o tym co w życiu innych pasjonatów muzyki. Najdłużej natomiast pogadałem z Kasią, z którą ustaliliśmy, że warto napisać wspólnie relację, skoro widzimy się w obydwa wieczory. Prawda?

Kasia: To było tak:
Sebol: Siema! Jak tam? Kasia: Bywało lepiej. Zdziwiona mina Sebola. To jedna z tych chwili gdy potrzebujesz aparatu. Kasia: Aaaaa Ci chodzi o imprezę? No chłopaki miło grają. Sebol: bla bla bla, napiszmy razem relacje. Kasia: Chyba żartujesz. No ok. W ten oto sposób Sebol przestaje być niezależnym korespondentem. Coś na kształt fuzji, ale nie do końca, bo każdy jednak ceni swoją niezależność. Aha. Witam wszystkich i pozdrawiam mamę.
Seb♥: Hehe. Tak... A pamiętasz, że podobne perypetie życiowe zdecydowały o tym, że musimy iść przynajmniej na 12 randek? Także generalnie nieźle. Kiedy to wszystko się działo, za deckami byli Buszek i Mentos, grając B2B, wymieniając się co 5 tracków. Fajnie grali. Pamiętam, że rozstrzał stylistyczny był szeroki. Mikołaj nie bał się nawet rozgrzewać imprezy Thundercatem, a takie zabiegi zawsze doceniam i w ogóle nie mam ochoty słuchać pieprzenia na temat tego, czy to się nadaje do klubu czy nie. No nie?
Kasia: Jestem tego samego zdania, zwłaszcza, że Thundercat i “Golden Age of Apocalypse” to płyta, która towarzyszyła mi przez ostatnie kilka tygodni dość intensywnie, co prawda nie było to “For Love I Come” - mój niekwestionowany faworyt (klimatem raczej nie pasujący do imprezy), ale miłe zaskoczenie i tak się pojawiło...
Seb♥: Ment natomiast śmiało ciągnie motyw grania nowego rapu, co było świetnie słychać i widać, bo chłopakom fajnie udało się rozkręcić parkiet.

Kasia: Ja tam jeszcze słyszałam soul (John Legend!), starszy hip hop (Common), trochę Francji (Hocus Pocus) i hity słodkich czasów podstawówki m.in - Nana “Lonely“. Tak! Taka trochę “30 ton lista lista przebojów”, brakowało tylko Heyo Captain Jack! Absencje tego numeru rekompensowały skutecznie odbiorniki telewizyjne ustawione przed sceną, a w których na przemian leciały reklamy proszku do prania, tirów(?) i oda do kondora w wykonaniu Lubelskiego Fulla. Wiecie o czym mówię. Ludzie dali się ponieść emocjom, były tańce godowe, tańce towarzyskie, wszystkie rodzaje tańca.

Seb♥: Dokładnie. Propsy dla Bartka Szymkiewicza. Jego pomysły na oprawy wizualne imprez NSM są niesamowite! Gdy zaczynał J-Son, w mojej krwi płynęło już dużo whisky. Nie wytrzymałem do headlinera wieczoru Cuthead'a. Dlatego wybaczcie, ale nie zrelacjonuję tego, bo byłem zbyt nastukany żeby zostać dłużej.
Kasia: Ja też nie jestem w stanie, wsiadłam w taksówkę i z piskiem opon odjechałam spod Powiększenia, tzn. Pan taksówkarz tak poprowadził auto. W tym miejscu oddajemy głos Wam, ukochani czytelnicy, tzw. “Byłeś? Napisz relacje!”. Najlepsze 3 prace wygrywają. Żartuję, my też robimy wolontariat.
Seb♥: WTF?! Wolontariat? Sami jesteśmy swoimi szefami! Wczesny wake-up, praca, podróż pociągiem, z którego trafiłem prosto do klubu, a potem łycha – to dla mnie zbyt wiele. Przegrałem z melanżem, ale pragnę dodać, że walczyłem dzielnie. Pozdrawiam wszystkich których spotkałem i z którymi nie przybiłem piątki na dowidzenia.
Kasia: Również pozdrawiam wszystkie napotkane osoby, m.in. Miłosza, który próbował uczyć mnie, jak puszcza się oczko. Ćwiczyłam na tych telewizorach. Nie. Cały czas nie umiem.

Seb♥: O transcendencjo! Chwała Tobie za te coraz chłodniejsze wieczory, dzięki którym człowiek wracając do domu trzeźwieje. Buszek, Tobie dzięki za te smażone pierogi o 2giej w nocy! Prysznic wyjaśnił całe zamieszanie, ale ostatniego kenta już nie dopaliłem.
Kasia: Ja ze swojej strony tylko dodam, że to nie ten etap bym uzewnętrzniała się, aż tak bardzo i pisała o tym co zjadłam na śniadanie, co wypiłam do kolacji i jak trafiłam tam, a nie tu, więc pozwólcie, że skupię się wyłącznie na muzyce. Sebol szybciej.
Seb♥: Już, już. Spoko. Poranek był ciężki. Mikołaj zrobił pobudkę Stalley’em, głowa napierdalała mnie niemiłosiernie i nie było tabletek na ten stan. Dopaliłem wąsa zapijając go herbatą. Prysznic, śniadanie i samotna wycieczka po stolicy doprowadziły mnie do ładu i składu. Zrobiłem biznesy w Side One i pojechałem na Saską Kępę do Maceo, który wcześniej odebrał Taylora z lotniska. Chłopak był masakrycznie wymęczony po koncercie w Dublinie, z którego pojechał bezpośrednio na lotnisko. Daliśmy mu wypocząć i sami ładowaliśmy baterie przed resztą dnia. Maciek grał dwie imprezy poprzedniego wieczora, więc sam niewiele spał. W międzyczasie wymyślaliśmy pytania dla naszego gościa, na które niebawem zobaczycie odpowiedzi w TVP2, w programie Poziom 2.0, który ogarnia Agata Całkowska. Warsoul goes to TV baby! Zabraliśmy Taylora jeszcze na kolację, żeby chłopak miał więcej siły na występ. Pogadaliśmy o tym co tam kombinuje. Okazało się, że plany płytowe nieco się zmieniły. Nie będzie to tak jak opisywałem w “zapowiedzi”. Otóż płyta “Early Riser” ukażę się w Brainfeeder, tak jak było mówione. Przewidziana data to luty 2012. Zero gości. 100% Tayora McFerrina. Producentowi zależy na tym, żeby jego debiut to była w pełni jego płyta ukazująca jego kunszt. Kawałki z Coco i Jose Jamesem prawdopodobnie pojawią się później na EPce, która będzie zawierała kolaboracje Taylora z innymi artystami. Zaraz po jedzeniu, odbył się soundcheck. Jego fragmenty zarejestrował Maceo i możecie go sprawdzić tutaj:

W międzyczasie ja i Łukasz Zabłocki rozmawialiśmy sobie z Taylorem, o tym co będzie się działo podczas występu. Okazało się, że młody McFerrin nigdy nie wie, ile jego showcase będzie trwał. Wszystko jest magią wieczoru, więc jeśli idzie nieźle, to i występ jest dłuższy. Zdziwił nas fakt, że Taylor nie ma przygotowanego live-actu, całe jego granie, to jedna wielka improwizacja. Posługuje się instrumentami, bankiem sampli które programuje na żywo, beatboxem, śpiewem, a jeśli czuje taką potrzebę to nawet rapuje. Powiedziałem mu wtedy, że mimo bardzo nowoczesnego zestawu, to idea nadal wpisuje się w jazz. Przyznał mi rację. Doszliśmy do tego, że Brainfeeder, mimo że przez wielu określany jako oficyna nowo-beatowa, czy też powiązana z elektroniką – kontynuuje tradycję jazzową w bardzo futurystycznej formie. Czy konserwatywni krytycy uznają to za jazz za 10-15 lat – dziś nie za bardzo mnie to obchodzi. Wierzcie mi – to jest jazz. Od 21:00 parkiet rozgrzewał Envee. Ależ on jest w formie. Selekcja, miks, poruszanie się za konsoletą. Masakra.
Kasia: Potwierdzam. Ekspresyjność to jego drugie imię. Wszystko bez zadyszki. Tylko my musieliśmy brać głęboki oddech, by nadążyć za tym co serwował i w jaki sposób to robił. Ile on ma lat?
Seb♥: Kasiu… co to za myśl?! Envee to młody duch. Każdy Ci to powie. W błyskawicznym tempie rozgrzał publikę grając sztos za sztosem. SBTRKT, reinterpretacje Odd Future wykonane przez Amp Live and The Jazz Mafia, a także remiksy swoich utworów czy kolegów z U Know Me. W międzyczasie wypiliśmy z Taylorem jeszcze kilka piw i pogadaliśmy o grach komputerowych, NBA na którym się kompletnie nie znam, o jego siostrze, która jest dobrze zapowiadającą się młodą dziennikarką muzyczną. Wymieniliśmy się linkami na You Tube. Totalnie rozwalił mnie filmik Spike’a Jonze’a, prezentujący piorunujące umiejętności młodego tancerza z LA: Lil Buck’a. Jako że Taylor jest wkęcony w rap, a ponadto jest z Nowego Jorku, to pokazałem mu ASAP Rocky’ego i Smoke DZA. Dowiedziałem się dzięki temu, że z Brooklynu można dojechać do Harlemu w godzinę. Oprócz tego, przetoczyliśmy wagon beki z nowego klipu Taylera pt. “Bitch Suck Dick”. Po tym ostatnim, Taylor był już gotowy do występu. Tutaj oddam głos Kasi, bo jako, że jest kobietą docenia nie tylko dobrze brzmienie, ale też zwraca uwagę na walory estetyczne.
Kasia: Nareszcie. It’s my turn! Jak Sebol trafnie zauważył cenię piękno. To wewnętrzne i zewnętrzne. Tak jestem wzrokowcem. Taki mój urok. Dlatego moja relacja przybiera taką właśnie formę:
Dzień drugi w Powiększeniu to Warsoul Sessions i sztuka uwodzenia według Taylora Mcferrin'a. Muszę to powiedzieć: Panowie?! Patrzcie i uczcie się, jak w niecałe 2 godziny zdobyć kobietę (w niecałe, bo większa część damskiej publiczności została zniewolona przez młodego Mcferrina już po kilku minutach, ba, niektóre były jego, zanim zdążył wejść na scenę. Nie pytajcie...pozdrawiam w tym miejscu wszystkie Kasie, które były wtedy ze mną). Prostota, skromność, urok osobisty, pasja i masz mnie.

Live act rozpoczął się krótko po godzinie 23. Pierwsze dźwięki i już wiesz, że jest to odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu. To już tradycja, że na Warsoul Sessions swoje popisy muzyczne prezentują artyści z górnej półki, z tego działu "dla koneserów wyłącznie". Taylor zaczął spokojnie, wprowadzając słuchaczy w swoisty trans, który miał trwać już do końca. Pełna improwizacja, interpretacja dowolna. Jesteś Ty, Twoje zmysły i Taylor, który za pomocą swoich dłoni i ust, przenosi Cię do innego wymiaru przyjemności.
Tak jak było podkreślane przed jego występem, to zdecydowanie jednoosobowa orkiestra, zespół jednego muzyka, którego śmiało porównać można do bandu jazzowego.
Popatrzcie jak to działa. Klasyczna sceneria - zadymiony lokal, okrągłe stoliki z różą w wazonie, przy stolikach on i ona, czasami ktoś trzeci, innym razem ktoś czwarty, kelner rozlewa whiskey (Sebol, ale Ty już nie pij! Embargo na alkohol). Zespół wchodzi na scenę. Brawa. Zaczyna się przedstawienie. Jazz. W pewnej chwili trąbka wymyka się spod kontroli, chce grać pierwsze skrzypce, zdezorientowana reszta zespołu krzyczy "halo trąbka, a Ty gdzie?", Zaczyna się pościg. Biegnie fortepian, druga trąbka. Początkowy chaos spowodowany przez niepohamowane zapędy tej pierwszej, przeistacza się w jedną całość, improwizowaną, ale jednak już całość. Na tym polega ta zabawa. Taylor zna reguły tej gry i postanowił nam ją przybliżyć podczas swojego występu. Zmieniła się tylko scenografia. Nie było stolików, kwiatów tym bardziej, cygara zostały zastąpione papierosami, a żywe instrumenty nowoczesnymi zabawkami i umiejętnościami beatboxingowymi artysty. Takie czasy, to nie Mo' Better Blues. No i w swoim zespole był tylko on, ale to już ustaliliśmy, Taylor nie potrzebuje do tej rozgrywki nikogo innego. Sam wychodzi poza konwenanse, odbiega od schematu, by zaraz powrócić, dogonić samego siebie. Wszystko płynie, toczy się swoim tempem, są chwile, że nic nie pasuje, ale w ostatecznym rozrachunku wygląda/brzmi jak szyte na miarę. Improwizacja! Taylor pokazał nam nowy wymiar jazzu, który można było zinterpretować na tyle sposobów na ile zapragniesz. Jedyną granicą była Twoja wyobraźnia.
Seb♥: Bardzo się cieszę, że Kaśka odebrała koncert Taylora jako “nowy wymiar jazzu”, o którym zresztą już napisałem wcześniej! To bardzo ważne. Ale uwaga! Nowy wymiar muzyki jazzowej nie powinien być tutaj odbierany dosłownie, nie oznacza to, że Taylor “zagrał” cały koncert grając wolne, organiczne motywy przywodzące skojarzenia o muzyce którą znajdziecie w sklepie z półką z muzyką Gil’a Evansa, czy McCoy’a Taynera.
Kasia: Oczywiście, że nie. Moja wizja książkowego koncertu jazzowego, to wszystko dlatego, że bardzo lubię ten film “Mo’ Better Blues” i poniosła mnie wyobraźnia, ale jak podkreśliłam, sceneria się zmieniła, tylko zamysł improwizacji ciągle ten sam. Rozumiemy się!
Seb♥: Taaak… Były piękne wolniejsze momenty, które niektórzy, mniej cierpliwi mogli uznać za “zamulanie”, ale było też klubowe pierdolnięcie, typowo Brainfeederowe – mocniejsze, bardzo taneczne, ocierające się o bardzo różne style i gatunki.
Kasia: Było. W pewnym momencie, wyszłam na zewnątrz, wracam, a tu zupełnie inny klimat. Kasia? Weszłaś w nie te drzwi? O tym mówiłam. Widzicie? Improwizacja. Jest spokojnie, a zaraz spada na Ciebie kaskada dźwięków, które trudno już nazwać powolnymi, jak byś był na imprezie techno. Prawie. Bo Taylor to nie techno, przecież wiecie.
Seb♥: Nie mogłem uwierzyć, że to nie było wcześniej przygotowane. Zdolność do wymyślania chwytliwych melodyjek tego gościa jest porażająca. Jeśli to nie trick, to Taylor w Powiększeniu przygotował kilka niezłych bangerów na poczekaniu. Robert M, ze swoim filmikiem w którym robi hita w 10 minut, powinien zapaść się pod ziemię widząc tego gościa w akcji. W 15 minut, to Taylor zrobił ze 4ry hity. Do tego jeszcze freestyle, beatbox i śpiewana końcówka. Oj bracia i siostry jaka to była końcówka! Ten śpiew, oparty na bardzo prostym, w zasadzie jednym wersie rozjebał wszystko. Byłem w szoku. Spojrzałem na zegarek, a ten wskazuje, że Taylor gra już dwie godziny. Klimat Powiększenia znowu pozytywnie mnie zaskoczył, artysta też musiał czuć się świetnie przyjęty, bo mimo że zagrał prawdziwy maraton, to jeszcze wrócił na bis, co chyba zaskoczyło wszystkich…

Kasia: …ale Taylor wchodził na scenę ze szczerym uśmiechem i ten bis… ten bis był tak dobry, że stałam jak rażona piorunem, nie dowierzając, że jeden człowiek może stworzyć coś tak pięknego. Magia, magia i jeszcze raz magia, nawet jak teraz to piszę, przypominając sobie ten koniec, mam ciarki na całym ciele. MAGIA! Kasia W. Ty wiesz o czym mówię! Odbieramy muzykę w ten sam sposób i na tej końcówce leciały już niecenzuralne określenia, których nie mogę tu przytoczyć, bo moja mama to przeczyta, a które miały wyrażać nasz zachwyt nad jego osobą, zarówno jako muzyka, jak i obrzydliwie uroczego, przystojnego młodzieńca plasującego się wysoko ponad średnią krajową - zagraniczną krajową? Tak. Wysoko jest! Uhm emocje puściły.
Seb♥: Do tego zero gwiazdorstwa, rozmowy ze słuchaczami, chęć zabawy przy secie Niewinnych. Po prostu bomba. Taylor udzielił jeszcze wywiadu Calakowi i Raqowi, więc pewnie jego ciekawe wypowiedzi znajdziecie jeszcze w necie. Naszego gościa odwiozłem do hotelu około 3ciej albo 4tej w nocy. Szaleństwo na parkiecie skończyło się w okolicach 6-tej. Maciek i Maciek pokazali klasę, bawiąc się nawet w konferansjerkę – do czego bardzo mocno namawiałem Envee’go. Spać poszedłem po 7-mej rano. Wstałem o 10-tej. Mimo że byłem roztrzęsiony, na nogi postawiło mnie śniadanie w My’o’My. Ich hamburgery i kawa z dripa to kanon klasyki.
Kasia: Biedak. Hamburgery na śniadanie? To może przemilczę co ja jadłam. WIĘC! Kasiu W! Ciągle myślę o tych wieloskładnikowych kanapkach, serach pleśniowych, kabanosach, OLIWKACH! I prawie soku z pomarańczy. Z jednej pomarańczy nie zaspokoi się pragnienia. No nie.
Seb♥: Haha. Biedak? To najwyraźniej jeszcze nie byłaś w tej knajpie! Randka? Ehh… Szkoda tylko, że spierdolił mi Interregio, a następny pociąg spóźnił się 45 minut.
Kasia: Wszystkie pociągi na Centralnej jechały jak by chciały, a nie mogły. Mój też nieplanowo. PKP for life!
Seb♥: Ehh… Myślałem, że będę w domu błyskawicznie, a wszystko się przeciągało i czułem, że się rozpadam. Jeszcze taxi drajwer w Poznaniu, mimo że był miłym dziadkiem, wykasował mnie 27 PLN, że nawet nie miałem za co zamówić obiadu. Mimo tego, ten weekend był przezajebisty! Najważniejsze jest to, że Warsoul nie zwalnia i do końca roku jeszcze dużo się wydarzy. Już nie mogę się doczekać!
Kasia: Zaskoczenia nie będzie, jeśli napiszę, że ja też. Warsoul to dobra marka, za każdym razem podkreślająca coraz bardziej swoją klasę. Więc, z wypiekami na twarzy czekam na kolejną odsłonę.
Co Sebol jakoś poszło. Ha?
Seb♥: Mówiłem, że się uda!

Footprints #19 Masters Voice - Original Jazz Compositions

2011-10-19T18:47:00.001+02:00

Teoretycznie tego miksu miało nie być. Jestem zaskoczony tak jak i Wy. Otrzymując maila zgotową kompilacją nawet trochę kręciłem nosem. Nie spodziewałem się, że niecały miesiącpo publikacji woluminu osiemnastego, będziemy publikować następną część. Chciałempremierę odłożyć w czasie - tradycją było udostępniać Footprints raz na pół roku alborzadziej. Jednak gdy odpaliłem „Original Jazz Compositions”, zupełnie zapomniałem o tym, żebyodkładać premierę drugiego Footprints autorstwa Marcina Lisowskiego, znanego bliżej jakoMaster’s Voice. Twórca wyselekcjonował utwory sugerując się tym, co widać za oknem:

„Przeprowadziłem się właśnie do Warszawy i stwierdziłem, że przydałby mi się jakaś ścieżkadźwiękowa ilustrująca moje nowe otoczenie. Kompilacja raczej nie zawiera fajerwerkówjazzowych związanych z eksperymentami w tym gatunku. Jest to miks nadający się doprzemierzania niezliczonych ulic i zakamarków dużego miasta jesienną i wieczorową porą.Stąd też Pałac Kultury na okładce stworzonej przez Mr. Jayesa.”

Kompilacja zawiera 27 minut muzyki. Autorzy wypisani w poniższej trackliście to legendy inazwiska doskonale znane wszystkim fanom instrumentów dętych. Z jednym wyjątkiem- Mattia Cigalinim - młodym, obiecującym, Włoskim saksofonistą, który urodził się w 1989roku. Warto zwrócić na niego uwagę już teraz. Nie sugerujcie się rocznikami utworów w liście utworów,gdyż są to daty reedycji.

Footprints #19 Master’s Voice - Original Jazz Compositions (Download) (Cover)
(Październik 2011)

Jan Ptaszyn Wróblewski - The Opener (Muza, 2011)
Soul 4 introducing Mattia Cigalini - Arriving Soon (DejaVu, 2009)
Kenny Dorham - Sunset (Blue Note, 2000)
Donald Byrd - The Loner (Blue Note, 2009)
Bill Evans Trio - Re: Person I Knew (Riverside, 2009)
Krzysztof Komeda - Po Katastrofie (PolJazz, 1989)
Novi - Trzeba Wracać (Muza, 2009)
Jazz Chorał & Tomasz Szukalski Quartet - Hymn Dla Słońca (Muza, 2011)

Tak sobie teraz myślę... o Brainfeeder

2011-10-13T19:05:00.001+02:00

Tak sobie teraz myślę, że chyba już jesteśmy gotowi na Brainfeeder. Ostatnie dwa latauświadczyły w tym nie tylko mnie, Was, ale pewnie nawet Flying Lotusa, który będącw Katowicach na do tej pory jedynym showcasie, stwierdził, że scena w Polsce nie jest jeszczewystarczająco przygotowana na przyjęcie innych przedstawicieli tej oficyny. Miał wtedyabsolutną rację, a ja niepotrzebnie się zastanawiałem o co mu chodziło. W 2009 rokujeszcze nie mówiło się dużo o możliwości zaistnienia new-beats w klubach, a promotorzynie mieli odwagi zaryzykować swoich pieniędzy inwestując w artystów z Los Angeles.Paradoksalnie, było już Polsce multum ludzi, którzy słuchali tego co wydobywało się z Kalifornii za pomocą szybkich transferów internetowych, wzaciszu swoich własnych lub wynajętych mieszkań. Dzięki twórcom festiwalu Tauron NowaMuzyka, przez ostatnie trzy festiwale przewinęli się Flying Lotus, Gaslamp Killer, Ras G,Lorn, Teebs i Jaremiah Jae. Dwóch ostatnich zresztą, gościł też Tomek Hoax na imprezach zcyklu Coast2Coast. Wcześniej hostował też Daedelusa na festiwalu Transvisualia. Na Warsoulniebawem wystąpi Taylor McFerrin, a w ramach Przeglądu Form Muzycznych „Kwadrat”z live-actem przybędzie Tokimonsta. Po dwóch latach od występu założyciela Brainfeederdoświadczyliśmy w Polsce prawie wszystkich „core-members”. Teraz przyjdzie tylko czekaćna jazzowe odjazdy Thundercata czy Austina Peralty, chociaż „Grzomotokot” odczuł już stannaszych dróg na trasie z Eryką Badu: „Jestem w Polsce. Tutaj jest tyle dziur w drogach! Czujesię jakbym jechał z Indianą Jonesem do Świątyni Zagłady. Moje nery zostały gwałtowniewytrzęsione.”. Także możemy sobie pogratulować. Jesteśmy społecznie i mentalnie gotowina Brainfeeder, nie tylko w teorii ale i w praktyce. O Taylorze wiecie już sporo, dlatego skupmy się na listopadowym lineupie festiwalu "Kwadrat".

Chciałbym Wam przybliżyć nieco bardziej postać Tokimonsta, pierwszej i ostatniejjak dotąd dziewczyny zrzeszonej w Brainfeeder. Chociaż... Przedzierając się przez kilkanaściewywiadów, wiem że nie powinienem tego podkreślać. Zdaje się, że ona strasznie tegonie lubi. Jeszcze kilka lat temu środowisko hip-hopowe w Los Angeles była bardzo specyficzne,nie wspominając już o scenie beats. Gdy Toki zaczynała chodzić na imprezy, trzymała sięściśle męskiego towarzystwa. Zdawało jej się że była jedyną dziewczyną zainteresowanątym nurtem. Sama przyznaje, że z czasem do tego przywykła. Kiedy wkręciła się w produkowanie bitów,na imprezach ciągle widziała te same twarze. To dodawało jej odwagi i przestawała czuć się niepewnie. Scena wtedy dopiero raczkowała, a w towarzystwie grających była jedyną kobietąi nie zanosiło się na to, żeby coś w tym kierunku się zmieniło. Odkąd Flying Lotus na łamach strony wytwórni nazwałToki „the first lady of Brainfeeder”, media i promotorzy zaczęlinagminnie to wykorzystywać, chociaż bycie kobietą nie miało żadnego wpływu na toże Steve zaproponował jej współpracę. Od początku zależało jej, żeby ludzie przykładaliwiększą wagę do samej muzyki, a nie do twarzy czy płci. Dlatego kiedy zaczynała wykorzystywała logotypy i nie posługiwała się żadną notką biograficzną. Nie chciała zdradzać swojejtożsamości.

Naprawdę nazywa się Jennifer Lee. Urodziła się i wychowała w Torrance pod Los Angeles.Jest Koreanko-Amerykaną, więc nie mylcie jej z Japonką – co podobno często się zdarza,gdyż ludzie kojarzą Toki z Tokyo. Toki to po Koreańsku królik. Monstato oczywiście potwór. Jennifer tłumaczyła zmianę pisowni tego słowa w jednym z wywiadów: „Monsta tototalnie głupkowaty sposób w jaki zdecydowałam się zapisać słowo „Monster”, kiedy byłamjeszcze w szkole średniej. Będąc szczerą, to był to mój nick w AOL’u kiedy byłam młodsza.Kiedy zaczęłam robić muzykę, postanowiłam zostać przy tej ksywce.”. Od tego czasuTokimonsta oznacza coś więcej… Jak ustaliliśmy Toki - to królik, który oznacza coś słodkiegoi niewinnego. W połączeniu z Monsta, czyli z potworem, oznaczającym coś strasznego i złego,dochodzimy do filozofii muzyki artystki. Jak twierdzi: „Ta nazwa opisuje mój gustmuzyczny. To jest jak yin i yang, gdzie coś może być czymś naprawdę odprężającym,by za chwilę stało się czymś bardzo wybuchowym.”.

Jennifer od najmłodszych lat chodziła nalekcje pianina i klarnetu, a później sama nauczyła się grać na gitarze i perkusji. Jaktwierdzi, nigdy nie stała się mistrzynią żadnego z tych instrumentów, ale dzięki nim wyrobiłasobie „ucho” i muzyczne wyczucie.Do pianina namówiła ją mama, tak samo jak do tego, żeby skończyć dobrą szkołę. Możnawięc powiedzieć że robi muzykę dzięki rodzicom, bo za produkcję wzięła się dopiero nastudiach. Kiedy jednak Toki ukończyła uczelnie i zaczęła pracę jako pracownik ds. rozwojubiznesu w firmie rozwijającej gry komputerowe, zrozumiała że to nie dla niej. Czuła się tam zbędna,nie wykorzystując swojego potencjału. Kiedy postanowiła zaryzykować i rzuciła pracę,musiała dużo się nasłuchać od swojej matki, która kontynuowała rodzinną tradycję byciadobrze zarabiającym inżynierem czy profesorem. Zresztą, Jennifer musiała też jakoś uporaćz kwestią porównywania do siostry, która jest prawnikiem. Dopiero gdy okazało się żewydawnictwa Toki zbierają pozytywne recenzje na całym świecie i jej mama miała dowódtego, że córka radzi sobie całkiem nieźle, przestała jej zawracać głowę karierą businesswoman.

J. Lee debiutowała w 2008 roku nakładem Foreign Family, EPką pt. „Bedtime Lullabies”. Byłto świetny, 15 minutowy showcase prezentujący umiejętności młodej mieszkanki LA. Niebył to jeszcze czas na większy rozgłos za oceanem, w każdym razie warto wrócić do tychkompozycji z dwóch ważnych względów: Po pierwsze muzyka jest zajebista, a po drugie- Tokimonsta rozpoczęła wtedy jeden ważny koncept, który ciągnie się po dziś dzień. Chodzioczywiście o motyw marzeń sennych, koszmarów czy w ogóle tematów związanych z nocą.W 2010 roku Jennifer wydała EPkę nakładem Ramp Recordings pt. „Cosmic Intoxication” ipierwszy album długogrający „Midnight Menu” w wytwórni Listen Up / Art Union. „Chciałamżeby każda z tych płyt była krokiem naprzód, w kontekście tego jak rozwijam się technicznie,emocjonalnie i personalnie” - wspomina Jen. Jednak „Midnight Menu” nie było spójne koncepcyjnie. Mimotego iż Toki była dumna z tej płyty, to czuła że jest to tylko pewna antologia jej twórczości,ocierająca się często o cięższe brzmienie („Lucid Waking”, „Cheese Smoothie”). Stąd, zupełnieinne podejście do pierwszej EPki wydanej w Brainfeeder. Na „Creature Dreams” artystkaużyła więcej żywych instrumentów, takich jak pianino, gitara czy perkusja. Dzięki temu,ostatnia płyta Tokimonsty w kontekście całej wytwórni należy do jednych z "najłatwiejszych" w odbiorze, w dobrym tegosłowa znaczeniu. Jest po prostu piękna. Ponadto zawiera wokale utalentowanej wokalistki,tancerki i aktorki Gavin Turek, która niestety Polskich korzeni nie posiada, ale jest po trochuamerykanką i czechosłowaczką, co jest jeszcze bardziej rare, gdyż jak wiemy z lekcji historiii geografii, ten kraj przestał istnieć w 93 roku. Jennifer powoli krystalizuje swoje specyficznebrzmienie twierdząc, że jej melodyjność bierze się z faktu tworzenia muzyki w środku nocy,kiedy jest odcięta od całego świata. Wtedy może eksplorować swoje najdziwniejsze myśli.Komentując „Creature Dreams” mówi tak: „Myślę, że to wydawnictwo jest bardzo osobiste.Wszystkie kawałki uosabiają moje sny, mętne i abstrakcyjne noce w które je tworzyłam.Większość z nich zostało stworzonych po drugiej w nocy.”. Najwytrwalszych diggerówodsyłam też do 10” wydanych w All City (wspólnie z Mike’m Gao) oraz w Team Acre (zBlue Daisy). Na uwagę zasługuje również współpraca z Suzi Analogue, z którą przygotowały kawałek na "Brownswood Bubblers" Gillesa Petersona w 2010. Od trzech miesięcynumer jest w necie i dosłuchano go ponad 17 tysięcy razy. Nic dziwnego. To banger.

Analogue Monsta - NXT MSG (Deletion mix)

Więcej o tej kolaboracji poczytacie na stronie Kenny’ego Fresha.Zatem do zobaczenia na Przegladzie Form Muzycznych „Kwadrat”, podobno wleci jeszcze Oddisee,wielokrotnie wspierany w moich "pirate-radioshows" promujących nowych graczy w rap biznesie. Alestop! Unno momento… Nie powiedziałem jeszcze kiedy spotkałem się z twórczością Jenniferpo raz pierwszy. Usłyszałem o niej w 2009 roku, kiedy to okazało się że jest jedną z uczestniczekRed Bull Music Academy w Londynie (2010). Podczas tamtejszych sesji Toki zrobiła numerz Andreyą Trianą i z Oddisee właśnie! Słyszeliście track „Jackin4Beats”, który ukazał się na"Various Assets"? Nie?! To posłuchajcie:

TOKIMONSTA feat. Andreya Triana & Oddisee - Jackin4Beats Pt.4

Może zagrają go wspólnie w Warszawie. Can’t wait! Aha! Koniecznie podpytajcie Toki o jakieś przepisy na placek. Podobno zajebiste piecze ciasta!

Ment XXL presents She Needs Rap$

2011-10-04T21:17:00.002+02:00

Niedawno odbywały się głośne urodziny wytwórni U Know Me. Szeroki lineup robił wrażenie już na samym plakacie. Dużo live-actów, premierowe koncerty, możliwość nabycia nowych wydawnictw. Śledziłem przygotowania do tej imprezy i z przyjemnością obserwowałem dodawanie kolejnych gości przez Groha. Jednym z nich był Ment XXL - producent z rozchwytywanego Rasmentalism i dj z bardzo ciekawego kolektywu Gram-O-Phonics. Wcześniej myślałem że Mentos jak zwykle będzie grał warm-up w stylu znanym mi z tego, kiedy spotkaliśmy się w Poznaniu, gdy puszczał boogie-funk i soul po koncercie z Rasem, a ja spontanicznie gadałem między kawałkami. Tymczasem wszystko się zmieniło. Ment zaprosił wszystkich na swój set, namawiając ludzi do zabawy przy muzyce przedstawicieli nowej fali raperów. To była chyba pierwsza impreza w Polsce o jakiej wiem, że miała miejsce, gdzie można było posłuchać Curren$y'ego, Kendricka Lamara czy Pac Div. Chujowo się czułem odpuszczając jedną z najfajniejszych imprez nadchodzącej jesieni. Podejrzewam, że nie tylko ja... Dlatego zagadałem z Mentem i po starej znajomości postanowiłem wydębić od niego zapis setu rozgrzewającego publiczność w Cafe Kulturalna. Tylko u SebLovera, prosto z otchłani dysku Menta XXL - ekskluzywny live miks, z fajną panną na okładce. Od nas dla Was. A wszystko dlatego, że mamy misję: Uwielbiamy rap i kochamy dziewczęta, chcemy żeby te dwa byty szły a raczej grały ze sobą w parze. Tracklista oczywiście niedostępna.

A teraz trochę wolnych myśli. Cały czas słucham rapu. Zresztą... to żadna nowość. Jeśli zaglądacie regularnie na ten blog, to natknęliście się zapewne na cykl wpisów poświęconych tym, którzy odmłodzili hip-hop i sprawili że poczułem się jakbym słuchał ulubionych płyt z lat 90-tych, mimo że ich brzmienie w niczym nie przypomina złotej ery. Kilka miesięcy temu przeczytałem mądre słowa Calaka, który stwierdził że "golden era" to nie przedział czasowy, ale doświadczalna, wysoka jakość w muzyce, wpisująca krążki z różnych okresów w kanon klasyków czy kamieni milowych danego gatunku. Być może moja parafraza nie oddaje w 100% tego co chciał wtedy przekazać Andrzej, ale zdaje się, że może to być równie dobrze moja filozofia złotej ery. Osses znany w pewnych kręgach jako Król Disco, pewnie by się z tym nie zgodził i przypierdolił by nową łatkę, która jawiłaby się jako "NuGolden Era" o ile w ogóle taki twór może mieć miejsce. W każdym razie, dzięki nowej fali zajebistych nawijaczy od Odd Future przez Wiza Khalifę, Big K.R.I.Ta, podwodny rap z Alabamy, gangsterkę z Nowego Jorku, brodacza z Ohio czy kontrowersyjnego przedstawiciela Young Money z Kanady - Drake'a, mamy do czynienia z prawdziwym renesansem w gatunku. Nowe pomysły i kreatywne rozwiązania powodują że czasami nie wierzę w to co słyszę. Stany Zjednoczone znowu tętnią rapowym życiem... być może to "platynowa era"?

Przez ostatni rok przygotowałem kilka "programów" promujących młodych raperów na których powinniście zwrócić uwagę. Było rapowe podsumowanie roku w audycji A'freego, potem DDC6, następnie show o Odd Future, a niedawno gościłem w "Betonowym Lansie" u Łukasza Kowalki, o czym czytaliście niedawno. Dużo nowego hip-hopu przewija się przez ściany na portalach społecznościowych. Jeśli nie udostępniam ich ja, to wrzucacie je Wy lub Wasi znajomi. To zajebiście! Musimy walczyć o zapotrzebowanie na tego typu muzykę, żeby zdołać zapraszać jej twórców do Polski. Niestety bardzo mało ludzi gra nowy rap w klubach i to nie jest dobre. Ludzie nie łapią nowych trendów i nie potrafią się do tego bawić. DJ'e jedynie "starają się" przemycać elementy tej stylistyki do swoich setów, sprawdzając tylko czy aby coś zadziała na parkiecie... Oczywiście nie liczę skurwysynów grających "Black and Yellow" Wiz'a, bo to oczywista oczywistość, że Krysia i Wanda znają to z Eski i chętnie powrzeszczą wspólnie refren na densflorze. Liczę na to że to się zmieni, a drogę wskaże Ment XXL.

Jesień z Taylorem McFerrinem w ramach Warsoul Sessions

2011-09-27T18:27:00.000+02:00

Nie pamiętam dokładnie przedziałów czasowych w których po raz pierwszy natknąłem się na twórczość Taylora McFerrina. Pamiętam natomiast, że zaczarował mnie utworem “Awake To You”, który promował nieustannie Benji B w swoich audycjach, jeszcze gdy pracował w BBC 1Xtra. Ten numer jest krótki, ma niecałe trzy minuty, ale wkręcił się Benkowi tak mocno, że potrafił go puszczać dwa razy z rzędu podczas jednego show. Później, Taylor wrzucił na swojego soundclouda “Early Riser Preview”. Kto śledził młodego McFerrina już wtedy, zapewne ma jeszcze w czeluściach dysku twardego nie tylko wspomniany wyżej numer, ale też kapitalny “Done For” oraz wzruszający “Place In My Heart” z gościnnym udziałem Ryat. Od tego czasu sporo w karierze Taylora się zmieniło, ale zacznijmy od początku.

Po raz pierwszy zabłysnął na światowej scenie future-soulowej w 2006 roku, za sprawą swojej debiutanckiej ep-ki "Broken Vibes", która znalazła się w ścisłej czołówce regularnej rotacji tak renomowanych dj'ów jak Gilles Peterson, wymienianego wcześniej Benjiego B, czy u Gartha Trinidada. Krążek zawierał tylko cztery numery i ukazał się w ilości 900 sztuk nakładem Rude Records. Jednym z utworów promujących to wydawnictwo był inspirowany Brazylią - “The Song I Promised You”.

Taylor McFerrin - "The Song I Promised You"

Dziś ta 12” to niezła gratka dla kolekcjonerów. Dwa lata później dzięki Bonzai Sound Exchange EPka ukazała się ponownie, niestety tylko w wersji cyfrowej, natomiast z dodatkowym remiksem od Karizmy i bonusowym, niesamowicie tanecznym kawałkiem “Celebrity” z gościnnym udziałem TK Wonder.

Z jego talentu producerskiego korzystali m.in. Cinematic Orchestra, Amp Fiddler i Corinne Bailey Rae, a także Jose James i raper Ty. Przez ostatnie kilka lat Taylor podróżował po całym globie jako jednoosobowa orkiestra, goszcząc na tak znakomitych festiwalach jak Lollapalooza, Glastonbury, The Big Chill, czy Worldwide Festival Gilles'a Petersona. W rodzinnym Nowym Jorku ma na koncie koncerty w najbardziej legendarnych klubach, wśród nich Blue Note, The Apollo, Radio City Music Hall i Lincoln Jazz Center. Miał okazję występować przed takimi artystami jak Erykah Badu, The Roots, Nas, Talib kweli czy J*Davey. Jego styl jest inspirowany zarówno legendami soulu lat 60'tych i 70tych, jak i współczesnymi producentami nowej sceny beatowej. W jego domu słuchało się Stevie Wondera, Jamesa Browna czy The Beatles, jednak jego zawsze ciągnęło do słuchania rapu. Uwielbiał Wu Tang, Outkast i wszystko czego dotknął się Dj Premier. Później zafascynowała go instrumentalna strona hip-hopu. Tacy ludzie jak Rza, Preemo czy Dilla i Madlib byli dla niego ikonami. Później od Pink Floydów i Radiohead czerpał inspiracje brzmienia syntezatorów. Nie uważa się za wielkiego kolekcjonera płyt, raczej wydaje pieniądze na nowy sprzęt, którym nieustannie wzbogaca swoją muzykę. Na swoich płytach sam obsługuje wszystkie instrumenty, z kolei podczas live actów używa głównie swojego głosu, który sampluje i tnie na żywo. Krytycy zgodnie twierdzą, że udało mu się odnaleźć brzmienie, które łączy w sobie klasykę i nowoczesność.

Wracając do nadchodzącego wielkimi krokami debiutanckiego krążka “Early Riser”… Kiedy Benji B grał już regularnie wspominany wcześniej “Awake To You”, Taylor nie był nawet na etapie wykańczania płyty. Chciał ją wydać własnymi siłami, więc nie miał żadnego deadline’u ze strony wytwórni. Znał się od dłuższego czasu ze Stevem Ellisonem. Wpadali na siebie kilkukrotnie w różnych miejscach na ziemi. Ludzie z NuBlu Festivalu, poprosili McFerrina o pomoc w bookingu Flying Lotusa, ale ich facebookowa konwersacja doprowadziła do wymiany materiału nad którym pracował Taylor. W ręcę FlyLo wpadł dopiero co skończony klip do “A Place In My Heart”.

Taylor McFerrin feat. RYAT - "Place in My Heart"

Steve był tak zaskoczony tym numerem, że od razu zaproponował wydanie płyty długogrającej w Brainfeeder. McFerrin przyznaje że współpraca z wytwórnią układa mu się znakomicie. Ma pełną swobodę i żadnego ciśnienia. Również inspirują go ludzie którzy go otaczają i z którymi może w każdej chwili kolaborować i jammować. Widzieliście wspólne granie z Austinem Peraltą?

Taylor McFerrin and Austin Peralta Live

Czego zatem możemy się spodziewać po “Early Riser”? Taylor w wywiadzie dla Nu-Soul Mag mówi tak: “Na ten krążek przygotowalem utwór z Jose Jamesem i Coco z zespołu Quadron. […] W zasadzie ta płyta będzie podzielona na trzy części. Jedna trzecia będzie w pełni instrumentalna, później będą numery na których sam śpiewam, a trzecia część to wymienieni wcześniej goście.”. Jak sami widzicie jest na co czekać i choć w swoich materiałach promocyjnych nie korzysta ze sławy swojego ojca, to nie ma co ukrywać, że tak, jest on w istocie synem Bobby'ego McFerrina.

Na koniec mam dość ważną i chyba pozytywną informację dla Wszystkich, którzy tak jak Ja, czekają na nadchodzącą płytę Taylora McFerrina – Otóż wystąpi on na dwóch koncertach w Polsce. Pierwszy odbędzie się w ramach Warsoul Sessions w odnowionym warszawskim Powiększeniu (15.10.2011), a drugi w Jazz Clubie Hipnoza (16.10.2011) w Katowicach. How cool is that?! Więcej informacji tutaj.

Nie zapraszajcie mnie do audycji bo Was zdejmą z anteny

2011-09-26T20:30:00.000+02:00

Cieszę się że piszę "na swoim". Jestem sam sobie szefem w tym temacie i żaden lamus "z góry" mi się nie wpierdala ze swoimi koncepcjami w to co mam do powiedzenia. Liczę po cichu na to, że za 5-10 lat internet i autorskie podcasty wyprzedzą zainteresowaniem radiowe playlisty, a teksty specjalistów na odpowiednich stronach będą generować taki ruch, jaki możemy już dziś obserwować na blogach z przepisami na dobry obiad, czy z radami dziewcząt, które rzekomo wiedzą jak inne panny powinny się ubierać.

Staram się być przygotowany na nadejście nowych czasów, kiedy to dostęp do sieci będzie dostępny wszędzie i zupełnie za darmo. Wtedy jadąc w tramwaju, autobusie czy w samochodzie przypomnicie sobie że jeszcze nie słyszeliście nowego odcinka DDC, a polecała go Wam Wasza koleżanka. Zanim jednak ta wielka sława i kolosalne wpływy na konto wejdą w życie, trzeba kręcić się po mieście i wpadać do audycji znajomych. Na początku września, przytrafiła się całkiem sympatyczna, bardzo słoneczna sobota. Aż żal było nie wsiąść na rower i nie podjechać w południe do HQ radia "Afera" znajdującego się w grzeczniejszej czeluści Rataj, tym bardziej że dzień wcześniej Łukasz Kowalka zaproponował mi spontaniczne pogranie rapu. Była to końcówka wakacji, więc studenckim radiem nie bardzo szefostwo się interesowało, a "Betonowy Lans" w ramówce utrzymuje się od dłuższego czasu, więc tutaj była spokojna głowa. Łukasz nie musiał się przejmować, że go zaraz wypierdolą z radiostacji. Graliśmy fajne tracki, zresztą możecie to sprawdzić poniżej. Nie chcę być nie skromny, bo do zajebistego hosta mi jeszcze daleko, ale i tak była to pewnie najlepsza audycja jaką to radio widziało od dawna. Jakieś cieniasy, co prowadzili audycję reggae przed nami, nie tylko nie dotarli do studia, to jeszcze ktoś puścił płytę Damiena Marley'a od deski do deski. Pojebało? Dostajesz czas antenowy, możesz umilić komuś stanie w korku, a Ty dajesz odsłuch całej płyty jednego artysty? Człowieku - jeśli to przypadkiem czytasz... weź rozpęd i pierdolnij się głową ścianę.

Betonowy Lans - DDC Takeover with SebLove

W ubiegłym tygodniu w Poznańskiej "Aferze" pojawiłem się ponownie. Tym razem w całkiem sympatycznej, w zasadzie nowej audycji "Czekając Na Sobotę", której prowadzącym był Szymon A'free. No właśnie był. Ciężko mi powiedzieć jak bardzo ograniczonym trzeba być, żeby zdjąć z anteny akurat tę audycję. Dlaczego? "Afera" powinna służyć środowisku studenckiemu, szlifować swój (być może) przyszły fach. Ćwiczy się dykcję, poprawną polszczyznę na antenie, prezentuje się muzykę, która powinna być pasją prowadzącego. Moja dykcja pozostawia wiele do życzenia, a prof. Miodek skopałby mi poślady za publiczne kaleczenie języka, ale to nie o mnie tutaj chodziło. Chętnych do prowadzenia własnej, autorskiej audycji z pewnością nie brakuje, ale chyba kurewsko ciężko jest znaleźć kogoś, kto zrobi to w miarę dobrze. Przynajmniej na tyle dobrze, że nie przyjdzie z jedną płytą Damiana Marley'a (z całym szacunkiem dla tego artysty). Szymon, żeby było śmieszniej, nie tylko jest jeszcze studentem, ale oprócz przygotowania merytorycznego, jeszcze poświęcał czas, żeby audycje wcześniej zmiksować. Tak, żeby nie było przerw, wejść na bitach, czy "sauté" bez żadnego podkładu. Audycję w miksie, to radio chyba ostatni raz widziało za króla Ćwieczka. Jaka muzyka była prezentowana w audycji, dowiecie się poniżej lub pod tym adresem, gdzie jest ich archiwum.

Czekając Na Sobotę - DDC Takeover with SebLove

Dwa dni po emisji powyższej audycji, A'free poinformował, że "CNS" schodzi z anteny, co spotkało się z małą dyskusją na fejsiku.

Jeśli fragment maila, który zacytował Szymon jest prawdziwy, to na serio nie wiem co napisać. Jak radio studenckie, może być tylko o rockowym profilu? Czy to czasami nie ogranicza wolności studentów do słuchania różnej muzyki? No i co to kurwa znaczy: "tworzyć byt ponad miarę"? Ukończyłem filozofię, ale za nic w świecie nie jestem na tyle elokwentny żeby skumać tę treść. Pod statusem A'free'go znalazły się takie komentarze: "Jak komuś się nie podoba, słuchać nie musi. Gorzej, że teraz nie będą mogli posłuchać także Ci, którym się podoba. Afera unlike." Mentalcut celnie zauważył: "Uczelniana stacja powinna być otwarta na różną muzykę, w końcu Politechnika nie jest rockową uczelnią. No dobra, jest." Dość zabawnie skomentował to Invent: "Jest otwarta na różną muzykę: progressive rock, indie rock, classic rock, polski rock.". Pozdrawiam także słuchaczy z innych miast, którzy udostępniali link do audycji ze swoimi komentarzami. Oto wpis Szymona Marcinkowskiego z Wrocławia, który nawet nie ma dostępu do rozgłośni w klasyczny sposób: "Duży znicz dla STUDENCKIEGO "Radio Afera" i dla wszystkich którzy się przyczynili do zdjęcia audycji "Czekając na Sobotę" z ramówki. Ludzie nie wiedzą co jest dobre, ludzie nie wiedzą co jest złe.". Jeśli ta cała "afera" wyszła przez mój gościnny udział, to sorry Szymon. Czas zacząć walkę ze skostniałymi, konserwatywnymi rozgłośniami, które będą umierać powoli w ogromnych mękach generując coraz to niższe wyniki słuchalności, bo i Pidżamy Porno studenci Politechniki będą słuchali ze swoich laptopów w akademikach. Fuck you, pocałujcie nas w dupę!

Footprints #18 Joteff presents Wandering Constellations

2011-09-20T20:27:00.001+02:00

W połowie lipca napisał do mnie Joteff, pytając czy nadal zajmuję się Footprints. Oczywiście było to pytanie retoryczne, seria nadal żyje i ma się całkiem dobrze. Miesiąc później, dostałem informację że wszystko będzie gotowe na wrzesień. Kilka dni temu odebrałem gotową paczkę z miksem i wszystkie niezbędne informacje. Byłem w szoku z jakim rozmachem Joteff zabrał się za #18 wolumin Footprints!

Miks został nagrany w 100% z płyt winylowych. Jest również dostępny w ładnie wydanej, limitowanej do 50 sztuk wersji CD. Autorem okładki tej kompilacji jest współpracujący ze Stones Throw Records Radek Drutis. Mix zarówno w wersji cyfrowej, jak i CD jest darmowy "For promotional use only, not for sale". Przy składaniu zamówień na CD będzie brana kolejność zgłoszeń. Aby dostać swoją kopię piszcie na: joteff@jazzmentalism.com

„Wędrujące Konstelacje” to podróż głównie przez muzykę lat 70-tych. Jacek Furtak zgrabnie połączył Polską muzykę jazzową i około-funkową z brzmieniem spotykanym w różnych zakątkach Europy. W to wszystko wplątał nowe numery z wytwórni Strut czy Now-Again. Na koniec jeszcze kilka słów o autorze: Joteff to promotor, kolekcjoner płyt oraz DJ. Kiedyś współprowadzący projekt Basementalism Poland. Pisywał do kilku gazet m. in. Klan Magazyn, Hiro, Hip Hop Magazyn, Polska The Times. Prowadził także przez chwilę audycję autorską w warszawskim Jazz Radio. Obecnie jest zaangażowany w projekt muzyczno-towarzyski Jazzmentalism. Jacek zostawił Wam krótką instrukcję obsługi do miksu:

"Proponuję usiąść wygonie po północy w fotelu, otworzyć butelkę czerwonego wina i słuchać..."

Od siebie proponuję jeszczę porcję dobrego kushu i jesteście gotowi odlecieć w swoim fotelu w podróż przez konstelację.

Footprints #18 Joteff presents Wandering Constellations(download)
(Wrzesień 2011)
Tracklista:

01. Jerzy Milian - Never More (Muzyka Baletowa i Filmowa, Muza 1973 LP)
02. MRR-ADM - Untitled (Untitled, Not On Label 2008 10")
03. The Heliocentrics - Joyride (Out There, Now-Again 2007 LP)
04. Csaba Deseő Jazz Quintet & Friends - Message (Ultraviola, Pepita 1977 LP)
05. Stringtronics - Ballata (Mindbender, Peer International Library
Limited 1972 RE, LP)
06. Arp-Life - Baby Bump (Jumbo Jet, Muza, 1977 LP)
07. Laboratorium - Przejazd (Quasimodo, Muza 1979 LP)
08. Milan Svoboda & Polish-Czech Big Band - Tribute To G.E. (Interjazz
5, Suprahon 1986 LP)
09. Piotr Figiel Ensemble - Agent 008 (Gdzies Kiedys..., Pronit 1979 LP)
10. Marc Moulin - Tohubohu - Part I (Sam Suffy, CBS 1975 LP)
11. Mulatu Astatke And The Heliocentrics - An Epic Story (Inspiration
Information, Strut 2009 LP)
12. Hydroponic Sound System - Delirium (Alternate Take Music, ?? 7")
13. Dzamble - Swieto Strachow (Wolanie O Slonce Nad Swiatem, Muza 1971 LP)
14. Endaf Emlyn - Dawns y Pair (??, ?? LP)
15. Heavy Metal Sextet - Prosze Natychmiast Przestac Padac (Heavy
Metal Sextet, PolJazz 1984 LP)
16. The Natural Yogurt Band - Soft Cheese (Away With Melancholy,
Jazzman/Now-Again 2009 10")

What'cha wanna do? Do-over!

2011-09-15T22:54:00.000+02:00

Kiedy latem w klubach nie bardzo się dzieję, imprezy przenoszą się na ogródki, skwery, plaże i coraz modniejsze kontenery. W Poznaniu jeszcze za dobrze w tym stylu się nie bawiłem. Wrocław wygrał imprezami na dachu Renomy, a przynajmniej tak słyszałem. W Warszawie jest całkiem zajebiście w CUDzie i wiele dobrego mówi się o Placu Zabaw, ale tam akurat nie byłem. Zazdrościłem też Krakowowi, bo dwa lata z rzędu zajebiste pikniki urządziły Natalia i Kasia z MISBHV. Imprezy na świeżym powietrzu, to w Polsce nowość. Przynajmniej te, które mogłyby interesować podobnych ludzi do mnie. Nie mówię przecież o pikniku country w Mrągowie, ani o dyskotece w Post Dali Plaża. Gdy rozmawiałem ze znajomymi promotorami czy dj'ami chcącymi zrobić coś na własną rękę, zawsze słyszałem zdanie w stylu: "chcemy zrobić coś na kształt Do-Over". Nie można się temu dziwić. Imprezy sygnowane nazwą Do-Over są legendarne - potwierdzi to każdy kto ma o nich w ogóle pojęcie. Zresztą potwierdza to choćby laurka od magazynu Fader, która zamyka istotę tego wydarzenia w jednym zdaniu: "Top 5 Summer Parties in the US". Moja świadomość ogródkowych balang z tego cyklu zrodziła się dzięki Stones Throw. Nie pamiętam kiedy, ale to nie jest ważne. Istotnym było kiedyś tam się zjawić.

Jak widać na powyższym flayerze, Do-Over obchodzi w tym roku 7 lat działalności w LA. Dzięki popularności jaką cieszą się te imprezy na całym świecie - organizatorzy poszli na rękę tym, którzy nie mogą tak po prostu wpaść do Los Angeles czy innych miast w Stanach, takich jak Miami, San Francisco czy Portland. Tym sposobem Do-Over odbyło się w Tokyo, Londynie czy ostatnio w Berlinie. Krótko przed weekendem w który miały odbyć się niedzielne pląsy, odwiedził mnie Paweł z Sylwią i rzucił że wybiera się do Berlina na to kultowe party. Akurat wychodziłem z psem, więc trochę mnie tym zaskoczył, bo Buba ciągnęła mnie żeby obsikać trawnik. Mówię: "Kurwa! Stop, wróć. Jak na Do-Over? Kiedy, gdzie i za ile?!" Na co on do mnie: "No do Berlina, teraz w niedzielę - jak będzie pogoda. Hostem będzie Aloe Blacc". Mówię Wam - zwariowałem! Myślę sobie... pociągnę temat: "Stary, jebać pogodę, jak to jest tak blisko to trzeba jechać bez względu na wszystko. Ile potrzeba siana?" Paweł na to: "W sumie to niewiele, ja jadę z żoną. Załatw jeszcze kogoś do auta, to podzielimy koszty. Fura jest na gaz z japońskimi wtryskami, to wyjdą śrubki, a wjazd na imprezę i tak jest za free, więc tylko musisz się zarejestrować na stronie". W tym momencie już wszystko było klepnięte. Pochwaliłem się swoim zamiarem wyjazdu na fejsie, ale jakoś nie było odzewu. Napisałem więc do Raka, to człowiek melanż, więc wiedziałem że zaraz obniżymy koszty podróży. Po 20-stu minutach, plan wycieczki był gotowy. Wyruszaliśmy o 10-tej, lecieliśmy przez Słubice z przystankiem na kawę u Dawida i postoju na dość imponującym kebabie na dworcu we Frankfurcie.

Pogoda była udana. Niebo w ogniu, atmosfera wyjebista. Po prostu miód malina zakończenie weekendu. I to jest piękne w idei Do-Over. Imprezy zawsze są w niedziele i zawsze od południa do wieczora. To doskonały pomysł - bo można się wyszumieć, wrócić do domu i jeszcze się wyspać przed poniedziałkowym powrotem do kołchozu. Oprócz tego, można korzystać z uroków pięknej, skąpanej w słońcu pogody, co jest świetną alternatywą do wydarzeń nocnych, do których już przywykliśmy. Jadąc do Berlina nie mieliśmy pojęcia kim będą tym razem "secret guests". Wiedzieliśmy tyle, że nakręcać do melanżu będzie Aloe. Gdy dojechaliśmy do Picknick na Dorotheenstrasse to barbeque już pachniało w bramie kamienicy. Wchodząc głębiej, minęliśmy klub i przeszliśmy do kameralnego ogródka na którym przygotowano małą konsoletę z palet i parasola, gdzie grał już Dj San Gabriel a Aloe Blacc zapraszał wszystkich do wspólnej zabawy. Kupiliśmy browary, skręciliśmy kenta i rozłożyliśmy się na trawie w akompaniamencie słonecznego funku, soulu i hip-hopu. Aloe często freestyle'ował, podśpiewywał i wychwalał piękną aurę niedzielnego popołudnia. Byliśmy w niebie.

Gdy czerpaliśmy przyjemność z chwili, dołączyli do nas Jerry i Marta. Ja i Raku nie mogliśmy już wytrzymać, więc poszliśmy po więcej piw i uderzyliśmy na brukowy parkiet. Wtedy pojawił się pierwszy gość, był nim fenomenalny trębacz El Congo z grupy Machete Horns. Ależ on kapitalnie improwizował do numerów granych przez Gabriela. Akustyka Picknick'a dawała instrumentowi jeszcze większego pierdolnięcia dzięki otaczającym nas murom.

Po secie Dja związanego z Niemieckim Hip Hop Don't Stop, Aloe zapowiedział swojego ziomka z Kalifornii - Dja Daya. Być może i jest kojarzony ze sceną hip-hopową, może nawet bardziej beatową i z rozpierdalaniem MPC w stylu Exile'a, ale tym razem grał wszystko co może umilić ogródkowe chlanie i tańczenie. Był rap, soul przez funk aż po house. Razem z nim pojammował jeszcze El Congo, którego widzicie na powyższym zdjęciu, rozmawiającego z Aloe. Dj Day konkretnie rozgrzał publikę i już mało kto zasiadał na trawie. W pewnym momencie dziewczęta zaczęły tańczyć synchronicznie, wciągając do swojego układu coraz więcej osób. A. Blacc zarządził kółko, w którym spontanicznie wygłupiali się ludzie w rytm setu Daya. Zresztą sprawdźcie sami:

Nieźle nie? W międzyczasie pogoda zaczęła się pierdolić. Zubilewicz, Omena a nawet Kret zapowiadali starcie dwóch frontów atmosferycznych i burze. Przyciągnęły nad Berlin wielkie chmury i deszcz wisiał w powietrzu. Dołączył do nas Mati, którego imię przewijało się w poprzednich wpisach wielokrotnie. Akurat był w Berlinie na urlopie. Zapytał mnie czy ludzie z którymi jestem są mu znani, odparłem że raczej nie ma szans. Okazało się znowu że świat jest mały. Ślósarek doskonale znał Jerrego i Martę.

W tłumie kręciła się Yarah Bravo, która też koniecznie chciała wpaść na Do-Over z tego co przeczytałem później na twitterze. Ona to chyba mnie śledzi w tym roku, najpierw widziałem ją w Szczecinie na Boogie Brain, potem w Hradec na Hip Hop Kempie a teraz w Berlinie na ogródku przy Dorotheenstrasse. Jak zwykle wyglądała odjazdowo.

Ja dojrzałem jeszcze jednego znajomego. Był to Jonathan Kim, manager Exile'a i House Shoesa, który przyjechał z nimi do Warszawy na Warsoul Sessions. Okazało się, że tym razem jest w Europie razem z Djem Day. Zaczęło grzmieć, więc organizatorzy przytargali trochę większy namiot żeby w ekstremalnych wypadkach pogodowych sprzęt nie ucierpiał. Zapytałem Jonathana kto jeszcze został zaproszony jako "tajny gość"? Powiedział z luzem, że Benji B i Waajeed. Dałbym 100PLN żeby zobaczyć wtedy swoją minę. Powiedziałem mu, żeby sobie takich jaj nie robił, bo nie uwierzę dopóki nie zobaczę. Nie kłamał. Waajeeda widzicie już na powyższym zdjęciu.

Ludzie się nie oszczędzali. Po Dju Day, za decki wskoczył Benji. Nie grał z Serato jak poprzednicy, tylko podpiął CDki. W końcu, po tylu latach słuchania i nie odpuszczania żadnej audycji udało mi się załapać na jego set na żywo. Myślałem że pogra bliżej tego co prezentuje w BBC, ale tego wieczora nie miał zamiaru tego robić. Grał rap, soul, R&B i dosłownie kilka utworów klubowych. Randomowo, ale raczej bez odjazdów i eksperymentów. Gdy grzmiało, ludzie darli japy w niebo głosy, krzycząc kolektywnie "Łoooooooo!". Nie robiąc sobie nic z tego, że zaraz jebnie naprawdę rzęsisty deszcz. W końcu lunęło. Trochę ludzi schowało się pod kondygnację kamienicy, ale wielu dostało parasole i tańczyli dalej. Ja też nie odpuszczałem. Kilka browarów zrobiło swoje i wariowałem w pełnej ulewie. Benji grał mimo tego że woda chapała na sprzęt.

Benkowi musiało się podobać, bo nadmienił kilka zdań o tym wydarzeniu w ostatniej audycji. Najgorętszy moment dla niego to puszczenie Lucy Pearl - "Don’t Mess With My Man" i dokładnie tak było. Panny nieźle leciały z refrenem. Zresztą, to tak chwytliwy numer, że sam sobie nieśmiało śpiewałem. No homo. W czasie gdy na dworze rozpętał się prawdziwy armagedon, w klubie już podłączał się Waajeed. Na jego set cieszyłem się najbardziej. Jestem od samego początku fanem PPP oraz Bling47. Wiadomo, to tylko dj set, ale wir już był włączony, a Jeedo jest z Detroit. Zagrał przekozacki set! Było wszystko od techno, przez house, rap by zakończyć na R&B. Lubicie Quasimioto? Był. Zasłuchiwaliście się kiedyś przy Detroit Experiment? Też było. Przez zamieszanie z deszczem, Benji chyba się nie wyszumiał za deckami. Dlatego przez ostatnią godzinę wieczoru, grali back2back z Waajeedem. Głównie R&B. Chyba wiedzieli, że przeważająca ilość dziewcząt dobrze się nakręca na słodkie piosenki. W międzyczasie skumałem się z Jonathanem i Dayem. Wspominaliśmy Warszawskie ekscesy i Dj Day potwierdził że plotkuje się o tym nawet w Los Angeles. Później Kim zdradził że nowy Emanon jest już gotowy i powinien ukazać się jeszcze w tym roku! Zajebiście. Spotkanie w Picknick kończyło się o 22. Aż żal było wychodzić, bo krótko przed końcem, nikt nie miał zamiaru opuszczać klubu. Pełny parkiet i klasyczna impreza. Na koniec, Aloe zaśpiewał swój największy hit, co bardziej słychać niż widać na poniższym filmiku.

Kurde. Naprawdę nie wiem jak ja to wszystko pamiętam. Wydawałoby się po tych wszystkich relacjach że prowadzę rockendrolowe życie, a nadal pamiętam szczegóły. Chyba po prostu mocno to kocham!

Na koniec powiem jedną prawdę którą uznamy za aksjomat, jeden niezbity fakt i obalę jeden mit. Do-Over jest legendarne i na zawsze tak pozostanie. Niemcy nadal są drogie w kontekście życia w Polsce a Niemki nie są wcale brzydkie, przynajmniej nie te z niedzielnych baletów - albo to nie były Niemki. Zakochałem się z 7 razy.

Galus - Futura, będziemy z tego dumni!

2011-09-08T22:33:00.000+02:00

Krótko po wydaniu szesnastego woluminu Footprints, mój kontakt z Galusem się urwał. Po jakimś czasie, chyba podczas mojej majowej wizyty w Warszawie (drugie urodziny Warsoul Sessions), spotkałem się z Mateuszem - autorem okładki "Futury" i "Footprints #16". Pamiętam, że rozmawialiśmy o tym jaki świat jest mały... Otóż kiedy miks już leżał na moim dysku, ja szukałem kogoś, kto zrobi do niego okładkę. Mati już wcześniej oferował mi swoją pomoc, a ja zwróciłem się do niego dopiero z kompilacją "Diggin Europe: The Mission 60-80". Zupełnie przez przypadek okazało się że Galus i Mateusz znają się od lat. Efekt tej kolaboracji odtworzono na samym soundcloudzie blisko 3000 razy - co było do tej pory największym sukcesem całej serii. Tego majowego wieczora, o którym wspominałem wcześniej, Mateusz zadzwonił do Rafała aby ustawić się na jakiś weekend w jego stronach, w celu wspólnej inspiracji przy tworzeniu strony wizualnej krążka "Futura". Wtedy wydało się, że Galus zniknął z portali społecznościowych - bo zabierały mu zbyt dużo czasu. Już wtedy mówiło się dużo o tym, jak mocne ma to być wydawnictwo. Chwalił Groh, podniecał się Buszkers... Potem zapewniał mnie jeszcze raz Mateusz, gdy spotkaliśmy się w Szczecinie na Boogie Brain.

Ja nadal nie miałem swojego zdania i nie słyszałem żadnych próbek. Dopiero niecałe trzy tygodnie temu, label U Know Me udostępnił tytułowy utwór otwierający LP "Futura".

Galus - Futura

Ten singiel skutecznie rozbudził apetyty słuchaczy i odbił się dość dużym echem w internecie. Głównie dlatego, że Rafał po prostu wszystkich zaskoczył. Po wydaniu świetnie przyjętych "Retro Lyrics" i "100206" spodziewałem się kontynuacji bardziej klasycznego brzmienia beatów (w rozumieniu vibe'u LA, a nie hip-hopowego beatmakingu "w ogóle"), takiego, do jakiego przyzwyczaił nas późny Dilla czy Madlib we wcieleniu w Beat Konducta. Ciepłe sample - cięte ze świetną intuicją, raczej zapętlone, bez przesadnego rozbudowywania koncepcji. Krótkie, wyjebiste, grube beaty. Numer "Futura" już na wstępie pokazuje, że Galus chciał pójść krok dalej i wejść w erę nowoczesnego nurtu post-dillowskiego inspirowanego kosmosem i wyimaginowanymi światami z nieznanego człowiekowi układu słonecznego. Dwa dni po premierze pierwszego singla, otrzymałem maila od Galusa: "Siema, Co myślisz jakbym Footprintsa zrobił, "Rok po Digging Europe"? Daj znać." Odpowiedziałem błyskawicznie, zgadzając się bez wahania. Wymieniliśmy kilka maili, dostałem cały krążek i teaser nadchodzącego jesienią Footprints.

Galus - Footprints vol. ? - snippet

Po następnych trzydziestu minutach nie wiedziałem co mam powiedzieć. Odsłuchałem najciekawszą płytę z całego katalogu U Know Me. Jedno co mi przychodziło wtedy do głowy, to krótka myśl którą wylałem na fejsie: "31 minut od Galusa zabije wszystkich w tym roku.". Nie tylko ja ograniczałem się do minimum. Calak (strzelam że pod wpływem "Futury") napisał: "U Know Me Records - duma. koniec, kropka.", porównując później tę wytwórnię do starego BEE, wczesnego Stones Throw, czy Rawkus w latach świetności. Jeszcze wcześniej czytałem zachwyty Envee'go nad tym krążkiem: "Galus - Woooooooow!", "SZTOS ALERT! GALUS!", "Powtarzam! GALUS! to jest piękne, it's beautiful!", i wiecie co? To wszystko prawda. Nie ma w tym żadnej przesady. Dla mnie jest to połączenie fascynacji Madliba Brazylią ("Aquarius"), lekko zahaczającą o "Faune" Jneiro Jarela ("Purple Rain"), kąpiącą się w odjazdach Fly Lo z czasów albumu "1983" ("Sicking Suite"). Pobrzmiewa mi też tam "Ardour" Teebsa ("Valium"), a najlepsze jest to, że patronat nad krążkiem objął duch Sun Ra ("Spaceway"). Galus ma takie ucho do sampli że to się w pale nie mieści. Zresztą... udowodnił to już dużo wcześniej, ale sposób rozbudowania instrumentalnych opowieści przerósł moje najśmielsze oczekiwania i mimo porównań które zastosowałem wyżej, należy wspomnieć, że to nie jest jakaś marna próba kopiowania - tylko oryginalne brzmienie, romansujące z tym co wyprawia się na zachodnim wybrzeżu USA. Kilka dni temu maila ze swoimi przemyśleniami napisał mi Dworak, jego recenzja była tak celna, że pozwoliłem sobie zacytować ją w całości: "Galus rozpierdalus! Świetny jest ten album! Łączy w sobie to co najlepsze z dwóch światów hip hopowej produkcji. Z jednej strony mamy klasyczne budowanie bitów gdzie podstawę stanowią kozackie jazzowe sample, styl jaki pamiętam jeszcze z lat 90ch, gdy skrupulatny crate diggin i godziny na poszukiwaniu sampli szły w parze z umiejętnościami projektowania bitów, z drugiej zaś strony mamy nu-beats naładowany współczesną technologią. Dożyliśmy czasów gdzie zakup gotowego pakietu sampli i efektów jest normą, większość nowych producentów nie spędza czasu i energii na poszukiwaniu dźwięków, kojarzy mi się to z sytuacją gdzie zapalony grzybiarz zamiast do lasu drałowałby do supermarketu na zbieranie prawdziwków. Przez tą wszech-dostępność większość młodych kotów brzmi bardzo podobnie, nie spędzają oni czasu na przekopywaniu stosów plastiku w poszukiwaniu oryginalnego brzmienia, który w jakimś stopniu definiowałby ich styl. Galus natomiast pomiędzy światem analogowego trzasku woskowej płyty a kosmicznym brzmieniem jakie dostarczają współczesne programy do produkcji muzyki, znalazł pomost który określa charakter jego produkcji. Nie ma tutaj przesadnie powykręcanych efektów ani zbyt wiele woblującego basu a dźwięki z gier komputerowych są wykorzystane w odpowiednich proporcjach co czyni że ten projekt brzmi naprawdę świeżo i współcześnie. Zdecydowanie mamy czym pochwalić się na ulicach Cali i jestem przekonany, że niejeden zachodni raper miałby ochotę nawinąć do części z tych bangerów nasiąkniętych hip hopowym ciężarem. Ponadto dzięki temu, że Galus wykorzystał wiele ciekawych rozwiązań, całość brzmi różnorodnie nie pozostawiając wrażenia niespójności. I nie będę się rozpisywał nad tym, że czuć inspiracje Dillą, bo przez tą oczywistość brzmiałbym jakbym cytował jedną ze złotych myśli Paolo Coehlo. Jeśli miałbym wybrać mój ulubiony utwór to byłby nim, "Spaceway", gdzie pomiędzy blaszanymi werblami przeplata się wysamplowany głos niepowtarzalnej June Tyson. Komiksowo kosmiczny klimat pasowałby do odcinka Scooby Doo, w którym Shaggy leci na wielkim bongu w stronę Saturna, aby dostarczyć swym kompanom Scooby snaki na zaspokojenie gastro fazy. Jedynym negatywnym aspektem jest to, że po przesłuchaniu tego 31 minutowego materiału, pozostaje głód na więcej beat-rzemiosła Galusa." - Sorry Grzesiu, nie ująłbym tego lepiej. Od siebie dodam tylko tyle, że cieszę się że Rafał nie przesadził z długością krążka. "Futura" wciąga tak mocno, że nie wiesz że to już jej koniec, nerwowo szukając guzika "play", uruchamiającego kolejną podróż z Galusem. Osobisty faworyt? Chyba ta genialna końcówka z numerem "Odyssey". Kosmiczny boom-bap nakurwiacz, przez który Wasz sąsiad będzie pizgał w grzejnik żebyście ściszyli.

Galus - Spaceway

Jak już pewnie wiecie, U Know Me zapowiedziało imprezę hajpującą dwa najnowsze wydawnictwa z katalogu ("Futura" Galusa i "Kali" Envee'go). Event odbędzie się w Cafe Kulturalna 24.09.2011. Zapytałem Rafała, żeby zdradził nieco jak będzie wyglądał jego showcase: "Live-act będzie się opierał głównie o "Future" i moje poprzednie płyty. Przyjedzie ze mną Dj Krug, który będzie grał też kawałki innych artystów i miksował to z moimi rzeczami, a do tego będzie też zgrywał wizual ze wszystkim. Ja na MPC on na adapterach." Już teraz żałuję że stracę to słuchowisko, ale raczej nie dam rady przedostać się wtedy do Warszawy. Oprócz tego, Groh planuje jeszcze jedną niespodziankę tego wieczora. Powinien ukazać się wtedy długo oczekiwany "U Know Me Showcase II", wiele osób (w tym ja) myślało że ten miks ukaże się w internecie na dniach. Tak się jednak nie stanie. Otóż UKM weszło w kolaboracje z Turbokolorem, dzięki czemu wyjdzie limitowana edycja koszulek promujących label (100 sztuk), a do nich będzie dołączona fizyczna kopia miksu zawierającego w większości niewydane jeszcze numery ze stajni wytwórni. Wśród nich znajduje się kawałek Lower Entrance z gościnnym udziałem Raashana Ahmada pt. "Take It Easy". Zapewniam Was, że w obliczu takiego brzmienia Raashana jeszcze nie słyszeliście. Piszę o tym nieprzypadkowo, bo żeby ekskluzywnych informacji było jeszcze więcej, zapowiem coś co wydarzy się w Poznaniu - 20 Października, za sprawą Tasa i Czarnego. Albo nie! Nie będę zapowiadał, niech sam się zapowie:

Raashan Ahmad - In Love With Wax

Katowickie święto Nowej Muzyki w moim życiu po raz trzeci...

2011-09-01T16:28:00.001+02:00

Łooooo... ostatnie dwa tygodnie mnie nie oszczędzały. Ledwo wróciłem z Czech, o czym czytaliście niżej, a już w piątek znowu wypisywałem wniosek urlopowy, by po raz drugi ruszyć na południe. Tym razem miało być krócej i intensywniej. Głównie dlatego, że nie opłacało się tracić wolnego od pracy dnia by potem spędzić pół doby w pociągu i finalnie posłuchać tylko Lamb na koncercie inauguracyjnym. Nie wiem czy to kwestia sztywnych dat bookingów, czy chęć wydłużenia festiwalu do czterech dni... ale wydaje mi się, że otwarcie festiwalu trzema zajebistymi koncertami, z genialnym sobotnim zakończeniem odbiło by się szerszym echem i pozytywniejszymi recenzjami. Gdy dziś przypomniałem sobie poniższy plakat na facebookowym fanpage'u festiwalu, to trochę się do siebie uśmiechnąłem tworząc wstęp do tej relacji. Dlaczego?

Amon Tobin? Oglądałem przez dwadzieścia minut. Jamie Woon? Nie słuchałem, musiałem wracać do pracy. Lamb? Jak wspomniałem wyżej, ominąłem ze względów organizacyjnych. Battles? Chyba wylecieli z lineup'u, bo nie widziałem ich nawet w harmonogramie koncertów. Little Dragon? W moim przypadku nie mogli wygrać z Rasem G, nawet z genialną Yukimi, która była już z ekipą na Warsoul. No i Ras jest w Europie zbyt rzadko. Mary Anne Hobbs? Wirowałem z Maceo, Kasią, Bartozzim i Aszim w Novotelu, ale słyszałem że urządziła niezły remont. Modeselektor? Apparat Band Live? Ci, którzy na nich liczyli, pewnie dobrze się bawili... Mnie oczywiście zabrakło. Gold Panda? Podobnie jak Battles wypadł i jego akurat mi szkoda. Chociażby ze względu na ten sztos:

Gold Panda - Marriage

Bonaparte? Sorry - człowiek nie może znać wszystkiego. Superpitcher? Nie znam. Wiem tylko tyle, że przenieśli ich do jakiegoś klubu, bo była kiepska pogoda... Rodzi się pytanie: Coś Ty Sebol tam w ogóle robił? Ano jak co? Genialnie się bawiłem! Wróćmy do początku, żeby wprowadzić jakiś ład chronologiczny w całym tym szaleństwie.

PIĄTEK:
Z przemiłymi postaciami z powyższego zdjęcia mojego autorstwa umówiłem się wcześniej. Afree i Monika zaproponowali dość wczesny pociąg, ale to dawało nam dużo czasu operacyjnego na "łakocie i witaminy" w Katowicach. Wiadomo, prysznic i porządny biforek musiał wejść w grę, bo bez tego to kiepsko. Cały przedział był dla nas. W Lesznie dosiadały się do nas jeszcze Ala i Madzia i już było super. Towarzyszyła nam jeszcze starsza Pani, która cichaczem podśmiechiwała się z naszych "obrzydliwych żartów, które ranią". Nie skrzywiła się nawet kiedy zrobiliśmy wspólnie symboliczną wiśniówkę. Strasznie bawiło ją parodiowanie "Trudnych Spraw" i gdy na na przystanku w Katowicach opuszczaliśmy pociąg oraz żegnaliśmy podróżniczkę, powiedziała nam, że nie musimy się przejmować ostrym językiem i obleśnymi kawałami o ślinie i więzieniu, bo spotykały ją gorsze rzeczy. Odkryłem nową zabawę w swoim życiu. Okazało się że uwielbiam rozśmieszać nieznanych mi bliżej starszych ludzi. Na miejscu poczekaliśmy jeszcze na Raka, który przemierzał trasę z Częstochowy. Tak, tak... Tauron Nowa Muzyka to od trzech lat muzyczna Mekka dla najbliższych znajomych. Nasza szóstka, to tylko początek natłoku spotkań towarzyskich. Reszta ekipy dopiero spływała z innych części Polski by ostatecznie spotkać się w legendarnym hostelu na ul. Klimczoka. To miejsce dostarczyło nam tony zabawy przed i pofestiwalowej - na ubiegłorocznej edycji Nowej Muzyki. Nie ominąłem Biedronki zaopatrując się w rum, po czym uderzyłem z Dawidem do świetnej jadłodajni "Hit", która znajdowała się pod klubem "Relax". Według miejscowych, nie jest to podobno najbezpieczniejsza część Katowic, ale właściciel imprezowni potrafił wyrazić się jasno, ustawiając tabliczkę taką obok sracza:

"Co to za relaks?" - ktoś później ripostował... Nieważne. W każdym razie porządny schabowy z ziemniakami i kapustą smażoną zrobił genialny podkład pod dalszą walkę z wydarzeniami wieczoru. Przed szóstą dojechali Groh i Buszek. Podkręciliśmy tempo, zamówiliśmy taksówkę i błyskawicznie pojawiliśmy się na terenie festiwalu, tak żeby zdążyć na Kwintet Wojtka Mazolewskiego i Niewinnych Czarodziei. Wpadamy dosłownie na styk, a tam ogromna kolejka do stoiska VIP/GUEST/PRESS. Stoję i słyszę co odpierdala się na "Main Stage" i już mnie szlag trafia że mnie nie ma pod sceną. Czekałem na ten projekt od dłuższego czasu, tym bardziej że zespół Wojtka przegapiłem na Maltańskiej Scenie Muzycznej, bo wtedy akurat byłem w Szczecinie na Boogie Brain. Kwitnę dalej, słyszę saksofon Mareka Pospieszalskiego i krew mnie zalewa. Załatwiając co trzeba słuchałem z oddali echa numerów "Night" Bengi i Cokiego i "Chase The Devil" Maxa Romeo. Piekielnie dobre covery. Namiastkę można zobaczyć na You Tube, bo kręcił wszystko Bartek:

Mazolewski Quintet vs Niewinni Czarodzieje Live @ Tauron Nowa Muzyka 2011

Musiała być miazga na żywo. Mam nadzieję że chłopaki to jeszcze kiedyś powtórzą. Brak mojej osoby na tym koncercie to połowicznie moja wina, ale też nic by się nie stało gdyby akurat to granie było trochę później. Nie tylko ja to przegapiłem. Zdążyłem załapać się na Teielte, a raczej na potężne problemy techniczne, które przysłoniły pierwszą część setu Pawła. Byłem poirytowany tym spóźnieniem i dalej nic w line-upie mnie szczególnie nie interesowało. Coś takiego nie miało miejsca na ubiegłorocznej edycji wcale. Kręciłem się po terenie festiwalu z ekipą głównie w okolicach plażowych leżaków, bo tam można było bez skrępowania pić browary i gadać. Sobotnia noc była bardzo ciepła, więc sprzyjało to siedzeniu w szerokim gronie na piachu przy chmurce. Twórcy festiwalu w tym czasie trafili w gusta nieco innych słuchaczy, bo lineup mijał się to z moimi upodobaniami dość mocno. Byłem przerażony, bo to co tego dnia szczególnie mnie interesowało, zamykało piątkową odsłonę festiwalu. Świetnie bawiłem się na secie Eltrona Johna, chociaż nie potrafię nazwać niczego, co tego wieczora zagrał. W jednym zdaniu to była potężna dawka solidnej hałsery. Nie chcę wprowadzić nikogo w błąd, bo specjalistą tematu nie jestem... a Markowi w tym gatunku nie dorastam do pięt, ale zdaje się że wiksa leciała w tym stylu:

Jackname Trouble - Orangeade (Eltron John Dub)

Pamiętam ten moment doskonale, gdyż Jonkpa nie mógł się doczekać i mówił: "stary, jak to jebnie to wszyscy polecimy". Rzeczywiście tak było. Moje układy taneczne były tak złożone, że dotarły w moim kierunku pozdrowienia zza konsolety. Jedynym minusem dość dobrze brzmiącej "Red Bull Music Academy Stage" była fosa oddzielająca artystów od publiczności. Marek później dopierdalał do pieca na autobusie, za co zbierał jeszcze lepsze recenzje niż za podstawowy set rozpisany w festiwalowej tabelce. Żałuję że nie byłem. Pod koniec seta Eltrona, przeniosłem się z Rakiem i Grohem na "Mainstage" gdzie w zasadzie tego dnia debiutowałem jako widz i słuchacz (jak się później okazało pierwszy i ostatni raz). Wszyscy byliśmy ciekawi "głośnej" instalacji Amona Tobina. Gdy doszliśmy pod scenę, trwała jeszcze kalibracja systemu wizualnego, więc trzeba było spalić wąsa.

Muszę przyznać, że po paleniu to wszystko robiło niezłe wrażenie. Bardziej odbierałem ten występ jako przedstawienie, w którym część wizualna przysłaniała muzykę. Mam wrażenie że jestem fanem ciężkiej muzyki... ale czy krążek z najnowszą twórczością Amona miałby szansę u mnie w domu? Raczej nie. Muzyka jest tutaj raczej przygotowana stricte pod live-act i robi wrażenie tylko i wyłącznie na żywo. W połowie pić mi się zachciało. Wnieść nic nie było można (fail), więc poszedłem po jakąś wodę. Usiadłem dość zmarnowany i pomyślałem że jak mam walczyć z innymi słuchaczami koncertu o miejsce w drodze powrotnej, to wolę wrócić do hostelu. Byłem strasznie niezadowolony. Najbardziej tego dnia interesował mnie Machinedrum, Jeremiah Jae i Teebs. Przez całe to ułożenie timetable, wynudziłem się i dałem za wygraną odpuszczając przedstawicieli Brainfeeder Crew po raz drugi w Polsce. W pokoju byłem po drugiej i położyłem się spać. Tutaj zaczyna się piękno wspólnego, festiwalowego wirowania. O 5:30 dostałem już relacje z tego co się działo gdy mnie zabrakło. Pierwsze zdania które zamienił ze mną Jonkpa wyglądały mniej więcej tak:
- Siema Sebol, nie przeszkadzamy, nie? Pijesz?
Przetarłem oko... i lekko zdezorientowany mówię:
- No piję. Jasne że pije.
Z Pająkiem wbił jeszcze Olo i Kuba Majzel, a potem się jeszcze okazało, że pod oknem czekają dziewczyny z wiśniówką, ale muszą czekać do 6-tej rano, aż zaczną wpuszczać gości.

Długie polaków rozmowy trwały do dziewiątej, w oparach czyjeś trawy i Gorzkiej Żołądkowej z mineralką. Znacie nowoczesne przysłowie "piłeś, nie pisz"? Oto efekt niestosowania się do niego:

Po tym wszystkim już niewiele pamiętam. Chyba były dywagacje między wycieczką po następną flaszkę a spaniem. Oczywiście wygrało to drugie.

SOBOTA:
Nie pamiętam drugiej pobudki... ale chyba uruchomił wszystkich Groh żeby ruszyć dupska i nie zamulać, bo w klubie 50x50 odbywała się kolejna infosesja Red Bull Music Academy. Tam po raz pierwszy podczas festiwalu udało mi się złapać Maceo, omówiliśmy na szybko kilka kwestii i ustawiliśmy się na wieczór. Wtedy lato nie dawało o sobie jeszcze zapomnieć, więc większą część infosesji spędziłem przed wejściem na rozmowach o przyszłości muzyki z Bartozzim, gdzie większą część poświęciliśmy Thudercatowi. Po obiedzie i dość pokaźnym spacerze po Katowicach, wróciliśmy na Klimczoka podładować baterię krótką drzemką. Miała nam ona wystarczyć na tyle, żeby wytrzymać całą noc. Nie wiem czy tylko ja odniosłem takie wrażenie, ale stary dobry Tauron dał o sobie znać dopiero w sobotę.

Chwilę przed godziną 20:00, byłem już w pierwszym rzędzie na showcasie Rasa G. Na początku zrobiło się bardzo przykro, kiedy po Boxcutterze scena Mary Anne Hobbs praktycznie opustoszała, bo wszyscy polecieli na rozchwytywany Little Dragon. Pomyślałem wtedy że będzie strasznie chujowo, jeśli Ras na swoim pierwszym występie w Polsce, zagra dla garstki publiczności. Ci którzy byli tam od początku wiedzieli czym trudni się Ras. Wśród słuchaczy zaczęły pojawiać się komentarze, że kosmita z SP-404 najzgrabniej wykorzystuje ten sampler i w ogóle jest fenomenalny technicznie. Producentem nie jestem i ciężko mi było też dostrzec co on tam klika, ale jego godzinny set sprawił że zapomniałem o nie najlepszym piątku (Właśnie! następnym razem powinno być widać co dzieje się na stole, szczególnie podczas live-actów). W końcu rozbrzmiały syreny i trademark przybysza z South Cental "Ohhhhh Raaaaaaaas". Set Rasa to podróż przez brzmienie z Los Angeles. Grał nie tylko swoje kompozycje, te bardziej eksperymentalne okraszone grubym basem, ale też te nowsze znane z ostatniej płyty "Down 2 Earth". W to wszystko wmiksował utwory swoich ziomków z Kaliforni. Pamiętam doskonale "Kali" od Co.Fee'ego, beaty Flying Lotusa, czy utwory z Madvillain, takie jak "Rainbows" czy "Shadows of Tomorrow" (ten ostatni chyba też w reinterpretacji FlyLo znanej z epki "Shhh!"). Między tym wszystkim, błąkał się Gaslampowy jingiel "Los Angeles is in this fuckin' building". Publiczności z każdą minutą było więcej, Ras rozpalił grubego wąsa i wyraźnie był szczęśliwy z odbioru jego muzyki. Pod koniec rzucił zaklęcie na publiczność i zagrał tribute dla Sun Ra. Byłem pewny, że na "Cieniach Jutra" się nie zatrzyma. Kozacki set. Zajebisty booking. Ciekawe jak ludzie bawili się w Amsterdamie, Genewie czy w Hadze... w każdym razie Ras Katowice rozjebał i nie sądzę że łatwo będzie mi znaleźć kogoś kto się nie zgodzi.

Po secie złapałem Rasa na krótką pogawędkę. Zdaje się że szedł na strefę VIP, ale przedstawiłem się i okazało się że pamięta mnie z naszych internetowych korespondencji oraz wspólnego zainteresowania Sun Ra. Powiedziałem mu że nie ma co zamulać, tylko trzeba iść na Lunice'a na Red Bull Tour Bus. Przyznał mi rację, że chętnie sprawdzi tego małolata. Groh wyposażył mnie w kilka sztuk albumu En2ak'a i poprosił mnie żebym porozdawał ludziom. Dałem kilka sztuk Rasowi i zaproponowałem wspólne jaranie, po czym zapytał mnie:
- Jasne, a czy masz już skręconego?
Odparłem:
- Wiadomo, wieje w chuj, wszystko już zrolowane...
- Ale wy palicie z tytoniem, prawda?
Odparłem: Oczywiście.
- Stary, nie obraź się ale my w LA palimy blunty a nie jakieś papieroski.
Po czym przybił mi żółwika, wyciągnął połówkę dżointa która została mu po live-acie i poprosił mnie o ognia. Kurwa, z ziomeczkami z Kalifornii zawsze ten sam problem. Mają słabszy i tańszy kush, to się przyzwyczaili... Zawsze gadka wygląda tak samo. Niezłe jaja. Później przypomniało mi się, że Ras przyleciał zajebistym krążownikiem, o czym napisałem mu po festiwalu:

Podczas showcase'u Lunice'a zaczęła poważnie pierdolić się pogoda. Rozbuchało się wietrzysko, ale to nikomu nie przeszkadzało. Ledwo pozbierałem się po poprzednim secie, by znowu zbierać szczenę z piasku pod autobusem. Kanadyjczyk zagrał najlepszy rapowy set jaki słyszałem od czasu wizyty Andrew Mezy. Jeśli ktoś jara się Lil Wayne'm, Drake'm, Rickiem Rossem, Odd Future, Wiz Khalifą, Gucci Mane, Waka Flocką, Trey Songz'em, nowymi kawałkami Busty Rhymes'a czy Kanye i Jaya ... to musiał tam lecieć jak pojebany. Tutaj namiastka:

Lunice @ Tauron Nowa Muzyka 2011

Wrzeszczałem, skakałem i dziwnie tańczyłem przez cały set. Lunice podkręcał atmosferę wchodząc w interakcje z publicznością i tańcząc przed sprzętem. Była to świetna odskocznia od wypełnionego elektroniką line-upu. Liczna publiczność zebrana na piachu pokazała, że jest duże zapotrzebowanie na nowy rap. Lunice zrobił sobie świetną reklamę i jestem przekonany że prędzej czy później wróci do Polski. Zero gwiazdorki, po swoim występie wirował długo na terenie festiwalu... można go było spotkać do samego końca pod sceną podczas setów Roski, Lorna i Ramadanmana. Po tym secie, łaziłem z Aszim, zagadaliśmy się i zgubiliśmy się z Bartozzim, Maceo i Kasią. Odnaleźliśmy się na Darkstarze. Byliśmy bardzo luźno ubrani, pogoda spierdoliła się już na dobre, więc uciekliśmy na aftero-bifor na miejscówkę Maceo. Rozgrzaliśmy się Jackiem i wiśniówką, przyszły nam do głowy głupoty związane z Jamą Zła. W tym klimacie zabijaliśmy czas w oczekiwaniu na Roskę. Bartek, Maceo i Kasia już się z hotelu nie wydostali, a Aszi i ja, jako Warsoul journalists, uderzyliśmy eksplorować festiwal dalej. Lało niesamowicie, więc Bartozzi podrzucił nas taryfą pod samą bramę festiwalu. Zdążyliśmy akurat na początek setu. Ależ Roska urządził dyskotekę! Ciężko mi przypomnieć sobie poszczególne tracki, ale było wszystko czego każdy fan Rinse.fm może zapragnąć. Od Katy B, przez Ms. Dynamite i autorskie utwory, aż po remix ATB ("You're Not Alone" - WTF?!). To ostatnie trochę szydera, ale nikt nie zwracał na to uwagi. Roska był często wspomagany przez swojego hypemana, który podkręcał tańczących jeszcze bardziej. Aż ciekawy jestem jak wyglądało to w Boiler Room, bo cały namiot, dosłownie cały namiot tańczył. Roska wdrapywał się na stół i rozkładał szeroko ręce - mając w głowie jedno zdanie... "ale dojebałem". Zresztą zobaczcie filmik Asziego:

Roska @ Tauron Nowa Muzyka 2011

Zaraz po nim Lorn. Kompletna zmiana klimatu. Live act w klimacie futurystycznej psychozy Hitchcocka. Takie odniosłem wrażenie. Zresztą słuchając "Nothing Else" czy "Self Confidence", można było się spodziewać mrocznego setu. Lorn był bardzo pogodny w przeciwieństwie do muzyki wydobywającej się z głośników. Był ubrany na czarno, upodabniając się do brzmienia, ale robił teatralne miny, wpadając w spazmy czy pokazując przerażenie na twarzy, przez które cały czas było widać uśmiech. Dało się odczuć, że robi to z wielką przyjemnością i że świetnie grało mu się przed Katowicką publiką. Live act Lorna osiągnął punkt wrzenia, kiedy zagrał przebój Jai Paula pt. "BTSTU". Osobiście liczyłem na wersję z Drake'm, ale nie można mieć wszystkiego. W pewnym momencie na scenę wbił Lunice i tanczył jak wariat podkręcając publikę do jeszcze większego szaleństwa. Widać to na poniższym video:

Lorn @ Tauron Nowa Muzyka 2011

Szkoda tylko, że nie pojawiły się jego remiksy Grubego. W każdym razie, był to już 4-ty wyjebisty set tego wieczora. Najwytrwalsi zostali do końca, żeby posłuchać Pearson Sound'a znanego mniej lub bardziej jako Ramadanman. Nie mogłem w siebie uwierzyć. Było już po piątej rano, a ja nie przestawałem tańczyć. Zresztą od trzech godzin nie odpuszczał też Good Paul. Wypaliliśmy masę kentów i wytańczyliśmy się za wszystkie czasy. Pearson Sound rozpoczął delikatnie, stopniowo budując atmosferę lecąc przez porządną hałsówę i zajebiste garaże. Za deckami skromny chłopak, a tak rozpierdolił że euforii nie było końca. Tańcząc i wariując trzy godziny, na koniec złapał mnie skurcz stopy! Mimo że ludzi było już dużo mniej niż wcześniej, to miałem wrażenie że zaraz rozpierdzieli się scena Mary Anne Hobbs. Fragmenty zobaczycie poniżej:

Pearson Sound aka Ramadanman @ Tauron Nowa Muzyka 2011

Genialny dzień. Jeśli mogę mieć jakieś zastrzeżenia, to tylko do Mary... bo jako kuratorka, powinna przejąć rolę przedstawiania artystów na swojej scenie. A gdy gadałem z Rasem, to powiedział mi że do 22 godziny nawet jej nie spotkał... Ale to i tak w szerszym kontekście jest nieważne. Strasznie bym żałował gdybym po nie wrócił na trzy ostatnie sety tej nocy. Miazga! Gdy dotarłem na Klimczoka zrobiło się już jasno. Nic dziwnego, było jakoś przed 7-mą rano. Dziękuje organizatorom z całego serca. Mimo słabszego pierwszego dnia, drugi oddał mi wrażeń z nawiązką. 100% satysfakcji. Gruba balanga. Jak ktoś nie był... to jest czego żałować. Tauron 4 life. PS: Ludzie którzy przybywają na ten festiwal, są najlepszymi odbiorcami jakich artyści mogą sobie wyobrazić. Daliście radę maksymalnie!

Epilog

party&bullshit&party&bullshit

2011-08-24T22:54:00.000+02:00

Wróciłem. Przetrwać było ciężko, ale jestem. Gdybyście spotkali mnie na ulicy, to nie byłem na Szeszelach ani w Marakeszu, nie jestem też obywatelem wschodniej Bułgarii. Opaliłem się nad jeziorem w Czechach i nie mam korzeni Ormiańskich. Pogoda spokoju nie dawała. W końcu poczułem lato w tym roku. Nie wiem jak ludzie sobie radzili pod namiotami na Heinekenie albo na Woodstoku (podejrzewam że sobie nie radzili), ale Hip Hop Kemp też nie jest skierowany dla osób o miękkich nerwach. Oj nie jest. Jest to festiwal na którym trzeba umieć sobie radzić w ciężkich warunkach jak Bear Brylls, albo znać kogoś kto był na kilku edycjach i powie Ci jak wygląda życie na polu namiotowym. Na szczęście ja jechałem już drugi raz i byłem w towarzystwie kogoś, kto był w Hradec Kralove po raz siódmy. Ponadto widziałem powtórki "Szkoły Przetrwania" na Discovery więc byłem gotowy na wszystko.

Co to znaczy być "gotowym na wszystko" wyjaśnię niżej, a teraz wrócę do samego początku. Pierwsza rzecz, to ten jebany strajk. Zazwyczaj nie interesuje mnie polityka. Rozumiem że ludziom jest ciężko i chcą czerpać większy hajs. Mam to samo. Jednak zaczynasz się wkurwiać jak jeździsz gdzieś rzadko, a strajk zgotują akurat wtedy, gdy kilka tysięcy Polaków chce dostać się do Kudowy Zdrój. Kiedyś zdarzyło mi się w relacjach z różnych wyjazdów narzekać na PKP, jak się trafiła podróż obok kibla w korytarzu, albo w towarzystwie spoconej starej baby która napierdala o bzdurach z sąsiadką. Uwierzcie mi - PKS jest gorszy. Gdy wróciłem z pracy, spakowałem się i poszedłem jeszcze na browar i dżoja, starając się w międzyczasie wbić na dzika do jakiegoś auta. Niestety spotkałem się z szarą rzeczywistością, jednak znam już coraz mniej osób bezpośrednio zainteresowanych stricte hip-hopowymi imprezami. Także, po ciężkich bojach przegrałem i byłem zmuszony jechać o 0:45 PKSem do Kłodzka. Jadąc autobusem na dworzec, pocieszałem się że na bank nie będzie tak źle... W końcu kto jeździ z wtorku na środę w nocy? Okazuje się że ktoś jeździ, a ja jako ostatni wypełniłem wolne siedzenia w tym "czymś". Warunki w jakich przyszło mi jechać stłamsiły moje pozytywne nastawienie. Nie byłem pijany, lubię wygodę, a autokar jechał ze Szczecina więc o luksusie nie było mowy. Bilet kosztował 50PLN. Na szczęście przy dopłacie za bagaż, kierowca zajebał się w akcji i wydał mi za dużo siana, dzięki czemu jechałem praktycznie za friko... ale nie byłem tego dnia na tyle miły żeby wyprowadzić z błędu drajwera. Przyszło mi siedzieć obok gościa wprost wyciągniętego z Manieczek. Blondyn, włosy na żel, srebrny łańcuch i Nasza-Klasa w komórce. Nudziło mi się w chuj. Z tego wszystkiego zerkałem (wiem, to chamskie), na to, co on tak klika w ten telefon. Okazało się, że nie pisał smsa do swojej dupeczki, tylko wybierał sobie secik na podróż. Dzięki niemu poznałem Dj'a Adamexa. Chłopaczyna nie tylko zajmuje się doskonałą selekcją eurodance'u, ale też zrobił fajny remix Ryśka. Sprawdźcie to. Na szczęście mój sąsiad wysiadł w Lesznie, dzięki czemu miałem dwa siedzenia dla siebie. Niby trochę pospałem, ale co to za spanie... Gorąco, duszno, brak klimatyzacji, jebie wyziewem alkoholowym, połączonym z rzygiem, klockiem i potem. Dojechaliśmy do Kłodzka po szóstej. Potem przesiedliśmy się na następny PKS, który miał dowieźć nas do Kudowy Zdrój. Tam już było lepiej, nawet przy rozłożonych siedzeniach było sporo miejsca i co najważniejsze nie waliło tak szlamicą jak w poprzednim autobusie. Godzinna podróż kosztowała tylko 9PLN. W Kudowie złapaliśmy grupowo taryfę, która za 25PLN od łebka zawiozła nas na teren festiwalu. Na miejscu byłem po ósmej rano. Przez cały ten strajk, wiele osób pojechało do Hradec dzień wcześniej, urządzając "bifor przed warm-upem". Luca, mój wierny kompan opisał to tak: "Planowany "Bifor Bifora" był dość dobrze przyjęty na fejsbuku i ze wsparciem PKP i ich strajkiem liczyłem na dużą grupę nad Kempowym jeziorem. Zaraz po dojeździe byłem w szoku, że tak sporo ludzi było już nad wodą. Myślę, że mogło być grubo ponad 200 osób. Jeziorko, alkohol, sen nie w swoim namiocie, starzy i nowi znajomi. Napierdalający ghettoblaster, który już drugi rok robił furorę, leżenie w burakach, policja nawet nas odwiedziła... Melanż klasyczny."

Oto co zastałem na miejscu. Prawdziwy krajobraz po bitwie. Siedzieliśmy tam chyba do 11, pijąc co było pod ręką. Nikt już nie miał zioła, albo nie chciał się podzielić i było smutno. Na pole namiotowe wpuszczali od 12:00. Oczywiście, tylko z wymienionym biletem na opaskę... byłem w niezłej dupie. Nie spałem już jakieś 30 godzin, chciałem rozbić namiot, wykąpać się i iść spać a akredytacje wydawali dopiero od 14:00. Straciliśmy kilka ładnych godzin bezproduktywnie tracąc czas na siedzeniu na walizkach w słońcu.

W końcu dostaliśmy co było potrzeba żeby wejść na pole. Całe to zamieszanie z wymienianiem najpierw biletów na opaski totalnie pogubiło mnie z resztą ludzi z Poznania. Luca, w tym roku też miał akredytacje prasową, dzięki czemu cały czas przy załatwianiu formalności byliśmy razem. W zasadzie to zabawne. Bo poznaliśmy się w 2009 roku, w pociągu w drodze na Kemp. Łukasz wtedy nie miał namiotu, więc zaproponowałem mu kimę w moim, bo w zasadzie też jechałem sam, bez żadnych znajomych. Rozbiliśmy obóz i utworzyła się ekipa. Luca przyjechał z kolegami z Koła i okolic, z Robertem (Zwierzak), Kubą (Mazi), Przemkiem (Lewy) oraz z dwoma przybyszami z UK z Filipem i z Rafałem (którego nazywaliśmy Dobry Ziomek, bo nikt wcześniej go nie poznał). Okazało się że była to festiwalowa ekipa nie do wyjebania.

Tego dnia było takie słońce, że ogień w szopie normalnie. Po rozbiciu namiotu, myślałem już tylko o tym, jak schronić się przed słońcem. Chłopaki przywieźli z miasta 13 rumów i kratę browarów. Poleciałem jeszcze do Czechów po jakieś jaranie i byłem gotowy do odpoczynku. Nie miałem w ogóle parcia na warm-up. To, że pojechałem na festiwal w środę, wyszło tylko dlatego, żeby nie być w podróży w najważniejszy dla mnie dzień Kempu - w czwartek. Chciałem pójść zobaczyć się z WENĄ, bo grali tego dnia z Tetrisem, ale od tego słońca tak rozbolała mnie głowa, że wypiłem kilka drinków, spaliłem kilka kentów, pobiegałem po polu namiotowym w poszukiwaniu czegoś przeciwbólowego i poszedłem spać.

W nocy obudziła mnie Ada, która jechała ze mną PKSem z Poznania. Chciała rozkładać namiot po nocy, bo nie zrobiła tego wcześniej. Powiedziałem jej, że nie ma sensu w ciemnościach tego robić i że może przekimać u mnie. Zdrzemnęła się dwie godziny i nie widziałem jej przez kolejne dwa dni, chociaż bagaż leżał u mnie. Już pierwszego dnia cieszyłem się jak dziecko, że przy tych tłumach mogę korzystać z przywilejów wejściówek prasowych. Małe kolejki albo ich brak do darmowych pryszniców to był luksus. Na polu namiotowym prysznice kosztowały 30 koron i doczekać się kąpieli to też był nie lada wyczyn. Bardziej wygodni kąpali się w pobliskim jeziorze, ale to jednak nadal nie to samo co normalne mycie, nawet w chłodnej wodzie. Najgorzej było z kupą. Tutaj pomysłowość nie znała granic. Klocki można było spotkać w chaszczach w drodze nad jezioro, albo w burakach nad samym jeziorem. Ten Czeski rolnik, chyba wyhoduje największego burola w tym roku, nawożonego ludzkim kałem i moczem. Na terenie festiwalu nie dało się znaleźć niczego lepszego do Toi Toi'a. Te na polu nie nadawały się do niczego. Tylko nasrać i uciec. Ludzie którzy rąbali "na Małysza" często obsrali wszystko dookoła nie trafiając w dziurę, a inni bardziej pomysłowi kucali na najwyższej kondygnacji kibla i srali siedząc na piętach. Takie przynajmniej chodziły rady, chociaż i ten ruch wydawał się ryzykowny. Tutaj przychodzą instynkty władcy przetrwania, o których mówiłem wcześniej. Trzeba było uważać co się je, żeby czasami sraczki nie dostać, bo wtedy to już kaplica kompletna, a najlepiej było jeść tyle, żeby robić jednego, porządnego klocka w mieście. Nasz system był doskonały. Słońce o 8-mej rano już nie dawało spać pod namiotem, dlatego zazwyczaj pierwszym rzutem jeździliśmy do miasta, wysiadając na ostatnim przystanku. A nie jak lamusy co się nie znają i wysiadają w Kauflandzie na początku trasy autobusu.

Jedliśmy wyjebiste spagetti, wypasione knedliki, albo smażony syr z frytkami, mieszcząc się w granicy 80-100 koron za posiłek z browarem. Po wszystkim dwójka w płatnym kiblu i żyć nie umierać. Knajpa z balkonem i fajnym widokiem na miasto powodowała że siedzieliśmy tam po dwie godziny, czekając aż się w brzuchu wszystko dobrze uleży. Pod nami było Tesco, gdzie kupić się dało flaszkę rumu od 90 Koron. Więc kupowaliśmy tego na skrzynki i taszczyliśmy na pole namiotowe. Wysiłek się odpłacał niskobudżetową najebką nad jeziorem w oczekiwaniu na koncerty. Sztuka jarania u Czechów wahała się w granicach 200-250 koron. Chujowe w smaku, a do tego jeszcze gorsze do kruszenia. Bez grindera nie było co zaczynać tematu. Natomiast dobrze kosiło i młóciło chłopa w połączeniu z browarami albo rumem. Dzięki wejściówkom prasowym, mogliśmy wchodzić bocznymi wejściami bez przeszukania.

Może nie powinienem tego pisać, ale dzięki temu wnosiliśmy swoje flaszki z popitą na teren koncertów i nie musieliśmy bezsensownie tracić kasy na drinki na terenie festiwalu. Dzięki temu systemowi, wytrwałem syto spruty i najedzony za 300PLN przez 4 dni.

Jeśli chodzi o publikę, to Hip Hop Kemp przyciąga specyficznych ludzi. Głównie to zajarani true schoolem kolesie ze swoimi dziewczynami, albo sami bez dziewcząt. Rzadziej spotykało się już laski które organizowały się same. Często były to też koleżanki tych hip-hopowców, które przy okazji też słuchają rapu, a na festiwal przyjechały czysto dla zabawy. Raczej nie spotykałem tam obeznanych w temacie lasek, które przyjechały specjalnie posłuchać Pharoahe Moncha. Przez lata przemieszczałem się w totalnie różnych klimatach i jeździłem po różnych festiwalach i strasznie spodobało mi się towarzystwo ludzi którzy słuchają wszystkiego i robią to z pasją. Muszę powiedzieć, że Kemp przyciąga w większości ludzi, którzy jarają się przede wszystkim polskim rapem, hejtują mainstream, znają się mniej lub bardziej na hip-hopie ze świata, ale już raczej nie wychylają się poza gatunek. Na Kempie rzadziej pogadasz ze statystycznym Janem o Flying Lotusie, o rozwoju nowych bitów, nie wspominając już o wycieczkach w techno czy house, nie zaczynając już rozmowy o historii muzyki w ogóle. Na Kemp przyjeżdża też dużo ignorantów, którzy mają tak naprawdę w dupie muzykę i liczą tylko na dobry melanż - bo bez niczego taki dostaną. Dziwnie też patrzyło mi się na najebane dzieciaki, które ledwo dowody poodbierały, a biegały napierdolne kwasem o 9-tej rano. Nawet dziewczyny. Na Heinekenie, Boogie Brain czy Tauronie jest zupełnie inaczej. Na koncerty przyjeżdżają dużo bardziej świadomi słuchacze, są też starsi i mam wrażenie że fajniej melanżują. Piszę to bo wkurwiałem się na marnych prowokatorów, którzy chcieli majstrować przy Ipodach i Stereo, żeby wyłączyć Mellow Hype - "bo to jakieś techno" i że mam z tym wypierdalać. Po czym mi ziomeczek wyjeżdża z jakimś polskim badziewiem. Zastanawiam się, czy mam się temu dziwić? W zasadzie to gdy miałem dużo mniej lat, robiłem podobnie. Wielu rzeczy jeszcze nie rozumiałem. Z innej mańki podoba mi się podejście organizatorów, bo starają się wciskać składy typu Odd Future, Cool Kids, Pacific Division czy z zupełnie odstrzelony od reszty Mayer Hawthorne. To że Cool Kids ostatecznie wyleciało z line-upu, a Mayer nie dojechał nie zmienia faktu że organizatorzy idą dobrą drogą. Przez dziesięć edycji festiwalu, można powiedzieć że promotorzy wychowali sobie fanów. Od groma ludzi przyjeżdża tam na zasadzie "bo to jest Kemp, hip-hopowe święto". Wiele osób które jara się undergroundem jest wtedy w raju. Jednak szkoda że nie zapraszają tam więcej artystów soulowych, żeby wyważyć trochę klimat. Nie sądzę też, że zobaczymy tam kiedyś kogoś takiego jak Lil Wayne, dla wielu ludzi z targetu Hip-Hop Kempu wstydem jest czegoś takiego słuchać. Trochę inne jest już podejście Niemców czy Angoli, ale Polskie środowisko jest strasznie specyficzne. Raz puszczając album SBTRKTa, jedna dziewczyna - Ewelina z Wrocławia, poruszyła się że coś takiego mogła posłuchać na plaży nad jeziorem... znała nawet teksty, więc było to dla mnie dość spore zaskoczenie. Wielokrotnie przechodziły mnie myśli że już jestem "za stary na Kemp", średnia wieku to na oko 18-21 lat. Nikt starszy (a przynajmniej moi znajomi) nie słucha już tyle rapu co kiedyś, szukają w muzyce czegoś jeszcze i przyciągają ich zupełnie inne festiwale. W pewnym momencie chciałem zostać tylko w czwartek, na Mayera i Odd Future po czym pojechać do domu. Ale po tym jak ogłoszono że Hawthorne'a nie będzie... a do tego chciałem koniecznie zobaczyć Pacific Division oraz Pharoahe Moncha, a na to wszystko Luca powiedział: "nie bądź pojebany, będzie gruby melanż". To się jeszcze raz zastanowiłem i przyznałem mu racje. Teraz się cieszę że nie kapitulowałem, bo to był najlepszy Kemp na jakim byłem i chyba najbardziej wyjebany ze wszystkich które odbyły się w historii tego festiwalu. W generalnym rozrachunku organizatorom wyszedł "festiwal z atmosferą", czyli tak jak chcieli. Czechy to fajny kraj, dodatkowo wszyscy najarani na terenie festiwalu, dzięki temu nie zaobserwowałem żadnych objawów agresji wśród festiwalowiczów. Wszyscy byli tam wyluzowani. Chciałeś tabletkę na głowę? dostałeś. Potrzebowałeś wody, albo zapity? Dostałeś albo odkupiłeś. Bez problemu. Ktoś nie miał dżointa? Częstowałeś, a jak sam nie miałeś, to ktoś inny miał żeby się z Tobą podzielić. Idealnie. Niestety po ostatniej nocy, z soboty na niedziele doszło do kilku incydentów kradzieży i ludziom poginęły jakieś cenne rzeczy albo kasa. Niestety, frajer zawsze się znajdzie w takiej dużej grupie. Przestroga dla tych co nigdy nie tam nie byli, zresztą nie tylko tam ale też na innych festiwalach na pod namiotem - Jeśli nie masz fury, to bierz najpotrzebniejsze i nie koniecznie najlepsze rzeczy. Tam i tak się zgnoisz na kisiel i nikt nie zauważy że masz koszulkę od Gucci. No i oczywista sprawa, aparaty, siano i telefony, zawsze nosić przy sobie. Tyle wolnych myśli... Przejdźmy do najważniejszego, czyli do muzyki.

CZWARTEK:
Na terenie festiwalowym pojawiliśmy się dosyć wcześnie. Wszystko było już zakupione, nad jeziorem długo nie byliśmy. Generalnie chcieliśmy sprawdzić jedzenie lokalne na terenie festiwalu i w ogóle jakoś wszystko wcześniej się zaczynało i kończyło. Mieliśmy alk przy sobie, chillowaliśmy w cieniu na górce i słuchaliśmy co było.

Zazwyczaj nie piszę źle o muzyce. Wolę przemilczeć, ale na otwarciu zagrała grupa Manzele, podobno pierwszy Czeski zespół, który nagrał "niby hip-hopowy" numer. Ja pierdole! Jakie to było złe, słabe, zjebane to nie macie pojęcia. Białasy, bez brzmienia w towarzystwie elektrycznych gitar, nawijające po Czesku. Na świecie nie ma gorszej muzyki. Od tego momentu, po przetoczeniu wagonu beki, wiedzieliśmy już, że nie postanie nasza noga na koncercie żadnej Czeskiej, Słowackiej ani Niemieckiej kapeli. Inne kraje pewnie patrzą podobnie na nasze składy. Także nikt nie może tutaj zaprzeczyć twierdzeniu, że język ma znaczenie. Gural, który wszedł zaraz po nich, zmiażdżył ich nie tylko crowd controlem ale brzmieniem beatów z Djki. Don Guralesko, to bez wątpienia jeden z moich ulubionych raperów w kraju. Patent na koncerty ma opanowany perfekcyjnie. Do tego jest dużo komedii między kawałkami, dużo gadania o głupotach i świetny set składający się z najnowszych bangerów jak i klasyczne tracki, które nagrał przez lata. Mimo wczesnej godziny Polska publika dopisała a Gural z ekipą przyjebali świetny show w zamian.

Nie doczłapaliśmy się pod samą scenę, ale z boku na górce, przy chmurach i rumie świetnie to wjechało. Potem, przez dwie godziny nic nie robiliśmy, zabijaliśmy czas czekając na występ Wildchilda i Baby Boogaloo. Jack Brown jest nadal w formie. Showcase rozpoczął jego sześcioletni syn, który wyglądał jak debiutujący Michael Jackson. Stylówka garnitur i wyczesane afro. Tańczył do funku i soulu, zaczynał bardzo nieśmiało, pewnie wystraszyła go dość spora publika, ale jak na tak młodego dzieciaka wyszedł zajebiście. Bardzo pocieszna postać. Zresztą jak widzieliście klip Aloe Blacc'a to wiecie o czym mówię. Wildchild powiedział potem, że to w zasadzie drugi Hip Hop Kemp Baby Boogaloo, bo w 2004 roku, jak Jack występował tam po raz pierwszy, mały był już w brzuchu mamy. Wildchild zarapował oczekiwane przez wielu klasyki Lootpack min. "Whenimondamic" a oprócz tego, dużo freestyle'ował i grał sporo nowego materiału, który ma ukazać się niebawem. Większość beatów jest od Georgii Anne Muldrow, więc spodziewajcie się petardy. Te bity z Kempa były zajebiste. Najbardziej rozjebał mnie (chyba freestyle) w stylu "co by było gdyby nie Stones Throw", wymieniając po kolei wszystkich zamieszanych w legendarny label z Kalifornii. Po koncercie Wildchilda, nic nas nie interesowało do występu Mayera, ale przez fakt, że jego koncert odwołali, to mieliśmy aż trzy godziny do mojego prywatnego headlinera imprezy Odd Future. Przez ten czas, wiadomo co: "zabawa i bzdury i zabawa i bzdury". W międzyczasie jeszcze spotkałem się z WENĄ na stoisku z Alkopoligamii, gdzie grał Dj Tort i napiliśmy się ciepłego Krupnika z Eldoką. Idąc na koncert, wiedziałem czego mam się spodziewać i czego chcę być częścią. Wiedziałem że będzie szaleństwo, mogą iść łokcie i w ogóle będzie gnój pod sceną. Niemców już słyszałem na polu namiotowym jak szli na koncert skandując "Wolf Gang, Wolf Gang". Zresztą zobaczcie fragment numeru "French".

Tyler, The Creator - French @Hip Hop Kemp 2011

Sydney już na początku musiała nieźle podkurwić true schoolowców pod sceną samym interem. Podobno wiele osób wychodziło już po dwóch kawałach. Syd przyjebała na rozgrzewkę Waka Flocka Flame - "Karma" i zaczął się rozpierdol. Najpierw wybiegł Left Brain w swoim płaszczu ekshibicjonisty, a za nim Hodgy Beats i otwarli show numerem "64". Po tym na scenę wyjechał na rowerku Tyler a za nim wyszło więcej memberów gangu wilków, Mike G i Domo Genesis. Tyler pożartował w swoim stylu, np. witając się z publicznością w 95% białą na przywitanie jebnął: "Whuts up niggas?!". Opowiedział jak rozjebał sobie nogę i dlaczego jest w ortezie i że scena jest spoko, bo jest w kształcie chuja. Nie przedłużając wyjebali publikę w powietrze utworem "Transylvania". Zaczęło się pogo. Moi ludzie poprzecinali języki i wargi i obrywali łokciami. Pierwszy w stage diving poleciał Left Brain a zaraz zanim Hodgy. Tyler w końcu też nie wytrzymał, powiedział: "Jeśli mnie teraz skurwysyny nie złapiecie, to mam przejebane że ja pierdole!" Po czym zdjął but i poleciał. W międzyczasie ludziom udawało się wskoczyć na scenę. Jeden też chciał spróbować stage divingu, ale ludzie się rozsunęli i pierdolnął ze sceny prosto na glebę. Niezła zwała. Tyler przetoczył z niego bękę i przyznał że to co ten ziomek zrobił było "Swag!". Odd Future zagrali jeszcze takie numery jak "Sandwitches", "Tron Cat" czy "Yonkers". Zajebiste było też to, że Tyler nie grał głównych skrzypiec na tym koncercie. Zostawił miejsce dla Domo Genesisa, który zarapował "Rolling Papers", no i naturalnie dla Mike'a G też. Ten z kolei zapierdolił "Forest Green" i coś czego wcześniej nie znałem, na bicie od "The Panties" Mos Defa. Kawałek nosi tytuł "Everything That's Yours". Napierdałem jak szalony, uskuteczniając "nowoczesny taniec", który sobie wymyślili. Zresztą widzieliście już "Hyphy"?

Odd Future - "Hyphy"

Zajebisty jest ten numer "Booty Bounce Bopped By The Pack", szkoda że go nie zagrali. Ważne jest natomiast to, że tańczyli w ten sposób cały koncert i to jest w chuj śmieszne! Nie zagrali "Radicals", ale jak ktoś słusznie zauważył, być może organizatorzy poprosili ich o to żeby nie stracić kontroli nad publiką. Bywało już tak wielokrotnie. Jaram się że mogłem ich zobaczyć w 2011. Na żywo są zajebiści i żaden filmik z You Tube tego nie odda. Oczywiście zdania w Polskim internecie są podzielone. Przeważają opinie że OF byli chujowi. Pewnie myślą tak Ci, którzy nie jarają się twórczością Odd Future, albo po prostu jej nie znają, ograniczając się do popularnego "Yonkers". Oto przykładowe opinie które znalazłem na fejsbuniu: "Odd Future nie znałem... ktoś tam mi polecał to sprawdzić... wiec poszedłem. Ledwo wystałem na 2-3 numerach i poszedłem. Straszne gówno jak dla mnie." albo "Z Odd Future mam to samo, rzygałem hajpem na nich przed Kempem (totalnie nie kumając podjarki strasznie słabymi klipami), więc ich, ehem, "show" jedynie mnie zażenował. Tym bardziej przeraziły mnie pojedyncze zasłyszane komentarze, że ruchanie krzesła na scenie i symulowanie masturbacji mikrofonem jest straszną miazgą - czy to ze mną jest coś nie tak, czy dzisiejszej publice odjebało już totalnie?" lub po prostu "przecież to są jakieś wacki co wpierdalają karaluchy". No chuj. W Polsce nie ma wielu fanów. Wszystko biorą na poważnie i nie słyszą pierdolnięcia i innowacyjności w muzie. Ja jedynie mogę ponarzekać na soundsystem, który w czwartek był strasznie chujowo ogarnięty przez akustyka. Było zbyt głośno i doły nie wytrzymywały bassów... ale chuj z tym i tak był ogień. Moi ludzie to potwierdzają. Po tym wszystkim wyszedłem totalnie rozjebany! Zapomniałem o Homeboy Sandmanie i poszedłem wirować na pole namiotowe. Zanim to nastąpiło, w drodze powrotnej natknąłem się na Baby Boogaloo i Wildchilda przy jakimś stoisku. Mały oglądał, Kempowe odznaczki, takie które przypina się na plecaki, czy ubrania. Tak się złożyło, że kiedyś dostałem kilka takich i jedna z nich była z Quasimoto. Podbiłem i mówię:

-Masz, to dla Ciebie,
Na to Willdchild odpowiada: Patrz mały, kto to jest?
Baby Boogaloo, patrzy i nieśmiało odpowiada: Woooow to Quasimoto, tato...
Na to Jack, reaguje jak przykładny ojciec: Jak się mówi?
-Dzięęękuje proszę Pana!

Dalej brałem narkotyki i nie pamiętam.

PIĄTEK:

Pobudka jak zwykle wcześnie, bo słońce nie dawało spać. Szybkie ogarnięcie i wycieczka do miasta, po znany zestaw: obiad, dwójka, alk w Tesco. Znowu przed wszystkimi, dzięki czemu wcześnie lądowaliśmy z rumem nad jeziorem. Ale zanim to wszystko, jedząc obiad nad Hradec przeleciał przelotny tajfun, po którym znowu szybko się wypogodziło. Nie byliśmy długo nad jeziorem w piątek, bo (nie wiadomo dlaczego) koncert Pac Div był bardzo wcześnie, o 16:40. Przed nimi grał Mes i zdążył przed deszczem, gorzej z jednym z najbardziej oczekiwanych przeze mnie występów. Dosłownie przed ich gigiem przyjebał jeszcze większy monsun niż rano. Skutecznie wygoniło to sporo słuchaczy. Wszystko odwróciło się przeciwko nim. Godzina, pogoda... Chuj by to strzelił. My ustawiliśmy się dobrze pod samą sceną i przeżyliśmy jeden z fajniejszych występów na Kempie.

Jak trzech zajebistych MC's przejmuje mikrofony to jest ogień. Nowoczesne beaty, wyjebiste nawijki i dość fajne "aktorskie" show, z przewracaniem się, dzwonieniem telefonu etc. Grali materiał głównie z dwóch ostatnich mikstejpów: "Don't Mention It" i "Mania!". Można było posłuchać takich numerów jak: "Broccoli", "Anti-Freeze", "Chief Rocka", "Take My High" czy boom bapowe "Fallin". Koniecznie chciałbym ich zobaczyć w klubie, na mniejszym evencie - jestem przekonany że miejsce wydarzenia poszło by z dymem. Pacific Division wraz z muzyką którą grali wywołali słońce, które nie opuściło nas już do końca festiwalu. Po nich słuchaliśmy na naszej górce Phi Life Cypher, ale nie porywali mnie już tak jak w 2000 roku, kiedy to sprawdzałem ich pytę "Millenium Metaphors". Poszliśmy uzupełnić zapasy i zrobić melanż na polu namiotowym, bo w zasadzie nic do Hocus Pocus nas nie interesowało.

Wtedy zbladłem. Okazało się że drugi tajfun zalał mi namiot, śpiwór i ciuchy. Chuj mnie strzelił. Ale byłem podpity więc poszedłem na koncerty i starałem się o tym nie myśleć. O suszeniu o tej porze nie było mowy. Spóźniliśmy się nieco na Hocus Pocus, a grali przyzwoicie. Duże wrażenie robi ich live band. Nigdy nie sprawdziłem bliżej ich studyjnej twórczości, bo nie przepadam za Francuskim rapem, więc nie potrafię powiedzieć co konkretnie zagrali. Po reakcjach na FB moich znajomych, widziałem nawet zdania, że był to najlepszy koncert festiwalu. Jednak ja się pod tym nie podpisuje. Równie fajnie co na Odd Future było dopiero na koncercie Pharoahe Moncha. Ależ on i Showtime razem robią petardę występ. Zresztą zaśpiewki tego wokalisty, świetnie pokazywały to o czym mówiłem wcześniej, jeśli chodzi o powinność rozszerzenia oferty Kempu o soul. Z Pharoahe'a nikt nie wyszedł. To idealny artysta na Hip Hop Kemp, tym bardziej, że był strasznie wyczekiwany, przez nieobecność w lineupie na jednej z wcześniejszych edycji festiwalu. Ten koncert to była mieszanka jego całej twórczości. Niezwykle charyzmatyczna i energiczna, okraszona wojskowym motywem znanym z płyty "W.A.R". Raper przypomniał hip-hopowe klasyki, z różnych stron stanów... zdarzył się nawet tribute dla Nate Dogga. Oprócz tego, Dj Boogie Blind z X-Ecutioners popisywał się swoimi turntablistycznymi rutynami, za co publika odpłacała się genialnym aplauzem. Największy szał był chyba podczas wykonania "Clap (One Day)" i oczywiście przy "Simon Says". Przy "Clap" genialnie wyszła współpraca z publiką, klapy dobrze wychodziły i zajebiście brzmiał moment acapella z akompaniamentem oklasków publiczności. Wyskakaliśmy się i wywrzeszczeliśmy. Wyjebisty koncert zakończyła mi myśl o tym że muszę iść spać w mokrym śpiworze. Olałem M.O.P i Looptroop. Spałem w tej kaszanie, a w nocy było tylko 10 stopni. Trauma towarzyszy mi do dziś. Przebudzałem się, starałem się znaleźć kawałek suchego miejsca, czekałem na poranek. Czekałem aż słońce którego wcześniej miałem już dosyć już wyszło i podgrzało trochę temperaturę.

SOBOTA:
Obudziłem się ziębiony w trzy dupy o 7:30 rano. Zapowiadało się niebo w ogniu. Całe moje crew, jeszcze spało po melanżach w hangarach. Nie zamierzałem nikogo budzić, więc poszedłem szukać patologii na polu namiotowym... a raczej niedobitków którzy nie spali wcale tej nocy. Na jednej ze ścieżek spotkałem ekipę dziewcząt i kolesi. Dosiadłem się na pół godziny na pogawędki o dupie maryny i wypaliliśmy ze trzy wąsy. Zapytali mnie co tu robię, to im powiedziałem. Zapytali czy mam zeszyt to wpiszą mi pozdrowienia które miałem zamieścić na blogu, wpisał mi ziomek coś takiego: "Siema, nie pijcie dużo, bo kurde jest bardzo gorąco. Pozdrawiam serdecznie z nie nad morza w Hradec". Jak to przeczytałem, postanowiłem iść poszukać szczęścia gdzie indziej. Spotkałem moich ludzi i zmotywowałem na kolejną podróż do miasta na zestaw codzienny. Wróciliśmy lekko po 10-tej, więc uderzyliśmy nad jezioro. Pogoda była piękna. Koncerty nas nie interesowały praktycznie do 21:40, więc siedzieliśmy cały dzień nad wodą. Było kapitalnie. Muza, blunty, rum. Pięknoza.

Wszystko tego dnia wysuszyłem. Byłem szczęśliwy. Na koncerty trafiliśmy późno. W zasadzie to na końcówkę Parias, chociaż i tak bardziej przegadaliśmy to na górce, by ostatecznie wejść w tłum na Random Axe. To był kolejny fajny koncert. Oczywiście nie przebił tego co wydarzyło się w Warszawie, kiedy na Warsoul był Black Milk z AB i Daru... ale i tak było zajebiście. Set składał się głównie z kawałków z wspólnej płyty, chociaż później pojawiły się też numery z ostatniego krążka Curtisa Crossa. Publiczności ich uwielbiała. Sean Price i Guilty Simpson też wypadli świetnie, chociaż kiedyś słyszałem głosy zawodu, jeśli chodzi o tego drugiego live. Nic z tych rzeczy. Surowy materiał z prawdziwymi wypierdalaczami majków zawsze robi wrażenie. Przydaliby się jeszcze AB i Daru do wzbogacenia soundu. Kolejny dzień i kolejny koncertowy strzał w dziesiątkę.

Później szukaliśmy rozrywki w hangarach w oczekiwaniu na Metha i Reda. Załapaliśmy się na set Druha Sławka, jak zwykle robił swoją robotę i grał od chuja rzeczy których nawet nie potrafiłbym nazwać, ale było zajebiście. Szkoda że Music Hangar był najbardziej oddalony i było tam bardzo mało ludzi. Natomiast w Jahmusic Station, odbywał się finał Dancehall Queen. Występowała tam Ula "Afro", którą możecie kojarzyć z "Mam Talent", ja dowiedziałem się o niej dopiero po powrocie, chociaż była obok nas często nad jeziorem. Jej skilly ruszania tym co jej mama dała są nie z tej ziemi. Podobno zdobyła nawet drugie miejsce na jakichś lokalnych zawodach na Jamajce, więc możecie sobie wyobrazić co potrafi. Do teraz jestem pod jej wielkim wrażeniem. Miała nawet propsy od Yarah Bravo i całego The Electric. Shit is real. Potem, trochę się pośpieszyliśmy i poszliśmy na Methodmana i Redmana. Niestety nasze zmysły wzroku i słuchu natrafiły na Heavy Metal Kings. Jak miałem 17 lat, to lubiłem Jedi Mind Tricks. Ale teraz jak patrzyłem na Vinnie Paza i Ill Billa, to mi się śmiać chciało. Piosenki o wujku Howie'm który napierdalał herę i crack po czym umarł, nie pozwalały przestać się śmiać. Dzieciaki natomiast leciały niesamowicie. Ludzie jednak jarają się tym shitem, przepełnionym dziwną nienawiścią do rządu, CIA, DEA i FBI. Kurwa, w dupie mam muzę z wczutą na prześladowanie przez rząd czy inne władze. Wolę bardziej bajki o chorych miłosnych spotkaniach nad jeziorem bez happy endu. Tyler z ekipą zjadł tych krzykaczy bez stylu na śniadanie, chociaż nie był tak doceniony na Kempie jak Heavy Metal Kings. Te skurwysyny tak mnie wynudziły, że po dociągnięciu po ciężkich trudach do Metha i Reda, musiałem wyjść po kilku kawałach. Stałem daleko, nie mogłem się wcisnąć w fajne miejsce żeby czerpać radochę z koncertu. Luca podobno zrobił stage diving ze sceny! Szacun. Żałuję że nie wytrzymałem, bo podobno w Warszawie pozamiatali, ale zmęczona publika nie dawała z siebie wszystkiego, co odbiło się podobno na wykonaniu, które mogło nie pozostawiać żadnych wątpliwości, po prostu wyjaśniając. Poszedłem odespać nieco poprzednią "wilgotną noc". Wstałem jako pierwszy i o 8:00 rano byłem gotowy do drogi. Szybko się spakowałem, dobiłem się do busika jadącego do Kudowy z kolesiami z Wrocławia, potem pociąg, drugi pociąg i byłem w domu. Dotrzeć z Czech z dwoma przesiadkami w niecałe w lekko ponad 6 godzin to jakiś rekord. Chyba PKP chciało się odwdzięczyć za ten pierdolony PKS!

Kemp jest zajebisty. Zakładam że już nie pojadę - za stary jestem na namiot i nie wiem co by musiało być w lineupie, żeby mnie przyciągnęło. Ale jak ktoś nigdy nie był to lepiej niech naprawi to na przyszłorocznej edycji.

SebLoverowy przewodnik po Hip Hop Kempie

2011-08-10T21:33:00.001+02:00

Pisząc ten tekst, jeszcze nie wiem czy pojadę na festiwal. Do wyjazdu pozostał tydzień, a ja jeszcze nie dostałem żadnego maila potwierdzającego akredytację. Do jej zdobycia na pewno przyczyniłoby się wygranie jednego z konkursów. Dlatego w tym miejscu powinienem zachęcać Was do głosowania na moją stronę, która pretenduje do tytułu "najlepszego serwisu partnerskiego HHK 2011"... ale po dłuższym zastanowieniu nie zamierzam tego robić (nie podam nawet linka do sondy). Dlaczego? W podobnym zestawieniu brałem udział w 2009 roku i dzięki Wam go wygrałem. Strony (blogi), które brały wtedy udział w konkursie prezentowały wyższy lub niższy poziom, ale miały na celu coś ludziom przekazać i czegoś ich nauczyć. A teraz? Teraz wygrywają facebookowe funpage, które zajmują się produkcją kolejnych sznurków... Nie głosujcie na mnie. Bojkotuje ten konkurs.

Wracając do wyjazdu... Postanowiłem napisać ten autorski przewodnik, bo zauważyłem, że dość dużą popularnością cieszył się wpis dotyczący tego, co warto posłuchać na Boogie Brain. Jednak zanim przejdziemy do kwestii podziału na dni, warto naświetlić jedną ale jakże ważną informację, o której zdecydowanie za mało się mówi. Chodzi oczywiście o kwestię dojazdu do Hradec Kralove. Wszystko byłoby w porządku gdyby nie informacja o strajku w PKP. Jeśli wybieracie się dopiero w czwartek 18.08, to nie powinno być problemu z przewoźnikami regionalnymi... Jeśli chcecie wyjechać już 17.08 to zaczynają się schody... np. z Poznania do Kudowy Zdrój pociągi TLK nie dojeżdżają. Strajk eliminuje możliwość dojazdu innymi spółkami. Pozostaje Kempobus, dogadanie się na trip autem (może ktoś zechce mnie zabrać?!), albo (o zgrozo!) PKS. W każdym razie, lekko nie jest.

ŚRODA, 17.08.2011:
Jeśli jednak po ciężkich trudach, mimo strajków i ścisków w niewygodnych autobusach dojechaliście, to po rozbiciu namiotów przy browarze i wąsach, możecie udać się na warm-up party. "Backspin Hangar" i "Jahmusic Reagge Station" będą dostępne już od 18:00 do 2:00. Wielu z Was pewnie pójdzie na koncert Tetrisa, Dioxa, Piha albo Yarah Bravo... Nie chcę kręcić nosem, pewnie gdzieś będę się tułał... ale to nie dla mnie. Także, jeśli coś ciekawszego spotka mnie na polu namiotowym, to pewnie wybiorę tę właśnie opcję. W środę warto być dlatego, żeby nie spędzić w podróży całego czwartku. Czwartek jest ważny... a dla mnie chyba najważniejszy.

CZWARTEK, 18.08.2011:
Ludzie w większości zaczną się zjeżdżać i rozbijać. Nie zazdroszczę im, bo dojadą późno i będą zjebani po podróży. Inni będą sobie ze spokojem parować po środowym melanżu i odpoczywać przed nadchodzącymi koncertami. Przed 16 wystąpi Gural. Nie przepadam za polskim rapem, ale jego zawsze chętnie posłucham na żywo. Potem, można ze spokojem nic nie robić... a o 18:45 na scenie pojawi się Wildchild z coraz sławniejszym Baby Boogaloo. O Jacku Brownie dawno nic nie było słychać, ale chętnie go sprawdzę z nadzieją powrotu do repertuaru z czasów Lootpack.

Lootpack - Whenimondamic

Od 21:00 zacznie się prawdziwa zabawa. Najlepsze występy zawsze, ale to zawsze są z zespołami. Zwłaszcza na dużych otwartych przestrzeniach, gdzie wielka scena przytłacza zestawienie Dj + raper. W czwartkowy wieczór zaśpiewa Mayer Hawthorne wraz z zespołem. Jestem ciekawy jak publiczność przyjmie tego typu muzykę na festiwalu hip-hopowym. Kemp nigdy nie kojarzył mi się z multigatunkowością, czy z rozległymi poszukiwaniami muzycznymi statystycznego uczestnika tego wydarzenia. Ludzie wpadający do Hradec, to raczej target stricte rapowy. Czy białas śpiewający soul nie będzie dla nich zbyt "pedalski"? Ciężko dziś powiedzieć. W każdym razie Stones Throw to Stones Throw. Czekałem za tym koncertem bardzo długo i w końcu będzie okazja sprawdzić Mayera na żywo.

Mayer Hawthorne - Mr. Blue Sky (Live at KCRW)

Zaraz po tym, kompletna zmiana klimatu. Totalny headliner całego festiwalu. Oczywiście mowa o Odd Future z Tylerem na czele. Pierdolony chodzący paradoks, jak lubi się określać lider grupy, (paradoksalnie) jest podpisany na plakacie mniejszymi literami niż krzykacze z M.O.P, którzy nie wnieśli od dekady nic ciekawego do gatunku... Ale spoko, moje wyobrażenie o hip-hopie różni się nieco od tego, jak wyobrażają sobie go twórcy Hip Hop Kempu. Nazwa M.O.P dla odbiorców hip-hopu w Polsce znaczy dużo więcej, niż debiutujący w 2009 roku skład, który "zachwycił" na dobre dopiero kilka miesięcy temu. W każdym razie, właśnie dlatego... uczulam Was tym bardziej, żebyście nie ominęli tego show - bo jestem przekonany że Tyler, Hodgy i LeftBrain wraz z Syd Tha Kid za deckami wystarczą, żeby rozjebać występ Methodmana i Redmana... Musimy dać im wystarczająco dużo energii, wtedy gwarantuję że oddadzą nam ją z nawiązką. Naprawdę nie wiem, czy w tej chwili jest ktoś większy w hip-hopie. Pisałem o tym tutaj, tutaj, tutaj i tutaj.

Odd Future/MellowHype - 65

Tak na serio, to po tym koncercie mógłbym wracać do Poznania. To główny powód, dla którego chcę odwiedzić w tym roku Hip Hop Kemp. Zwłaszcza, że Cool Kids odwołali Europejską trasę... a na nich też bardzo mocno liczyłem. Tego wieczora jednak emocje jeszcze się nie kończą... Gilles Peterson już rok temu zaraził mnie muzyką Homeboy'a Sandmana. A więc o 23:40 spod głównej sceny przeniosę się do "Backspin Hangaru" posłuchać między innymi tego numeru:

Homeboy Sandman - Parallel Perpendicular

PIĄTEK, 19.08.2011:
W piątek rano, jak dopisze pogoda, nikt nie będzie mógł umierać do 13:00, bo słońce napierdalające w namioty nie da ludziom spać. Pewnie będzie opcja jeziora, melanż i ogólnie powinno być wesoło. O 15:20, wszystkim Polakom radzę posłuchać Mesa. Ten koleś zawsze daje radę - podobnie jak w przypadku Gurala, mimo tego, że nie jestem ultra fanem, to pod sceną mnie nie zabraknie. O 16:40 wystąpią Pac Div. Trio z Kalifornii które debiutowało wraz z innymi grupami wypływającymi w nurcie nowej-fali raperów. Chłopaki są równie ciekawi jak Cool Kids.

Pac Div - Shut Up

Grube co? Lubię takie brzmienie. Swoją drogą ustawiać ich o tak wczesnej porze na scenie głównej, to jakieś nieporozumienie. Lepiej by pasowali w czwartek, przed albo po Mayerze... być może czwartkowa data im nie pasuje, chociaż środek tygodnia na trasie zawsze jest luźniejszy. Szkoda... Publiczność zazwyczaj nie docenia artystów występujących w południe, tak jak powinna. Potem długo, długo nic mnie nie interesuje... No może Hocus Pocus, bo słyszałem dużo dobrego o brzmieniu bandu po Warszawskim koncercie. O północy na głównej scenie pojawi się:

Pharoahe Monch Premieres "Clap" From W.A.R. Album Live In London

Legendarny Pharoahe Monch, (pewnie) razem z Showtime'em. Odkąd pojawił się powyższy filmik w necie, Maceo i ja czekaliśmy z niecierpliwością na krążek "W.A.R". Pharoahe jest jednym z niewielu "weteranów", którzy starają się przepychać bariery formy, pracują nad fajnymi projektami i wydają dobre, solidne krążki, a przy tym cały czas mają coś ważnego do powiedzenia. Nie jestem pewny, czy M.O.P którzy zamkną piątkową noc, przebiją koncert Moncha. Szczerze w to wątpię. Później, o 2:00 w "Music Hangar" zagra Dj Boogie Blind (X-Ecutioners). Z tego co się orientuje, to właśnie on będzie towarzyszył Pharoahe na scenie za konsoletą. Zajebiście będzie melanżować przy jego secie w mniejszym gronie ludzi.

SOBOTA, 20.08.2011:
W sobotę prywatnie mam plaże. Cały dzień. Liczę na fajne historie na polu namiotowym. Dopiero o 21:40 przejdę się na Random Axe. Ciekawe jak ten skład wyjdzie na żywo. Płyta jakoś mnie nie powaliła, a Black Milk z AB i Daru Jones'em tak wysoko podnieśli poprzeczkę występu live (na Warsoul Sessions), że nie wiem czy będą w stanie mnie zaskoczyć, tym bardziej jeśli pojawią się tylko z dj'em. O występ Method Mana i Redmana się nie boje. Pod koniec zeszłego roku podobno roznieśli Warszawską Stodołę. Czy zagrają rzeczy starsze, czy te nowsze... jak "Mrs. International", to i tak będzie zajebiście.

Method Man / Redman - Mrs. International ft. Erick Sermon

Po finałowych koncertach, które jakby nie patrzeć będą powtórką tego, co działo się w polskich klubach jesienią ubiegłego roku, będzie można zaliczyć jeszcze fajne potańcówki w hangarach. O 23:30 zacznie Druh Sławek w "Music Hangarze", więc pewnie wiele osób przegapi jego set, bo w tym samym czasie będzie jeszcze trwał koncert Red'a i Meth'a... A od 1:30 do 4:00 w rap z lat 90-tych zagra ekipa Rap History Berlin. Edycje Warszawskie wypadają zawsze kozacko, zobaczymy jak będzie to na hip-hopowym święcie w Czechach w wykonaniu chłopaków z Niemiec. W każdym razie wtedy już liczy się tylko zabawa w pozytywnej atmosferze, do której zachęcają twórcy festiwalu. Oczywiście się pod tym podpisuje, bo wirować trzeba umieć. Mam nadzieję że widzimy się... o ile mnie akredytują...

DDC Radio 9 - ODD FUTURE SPECIAL

2011-08-04T21:29:00.001+02:00

Już jakoś w maju napisał do mnie Marcin ogarniający tematy dla Radia Rewers i połączonego z nim Hip Hop Kemp Radio. CZM zapytał mnie wtedy, czy nie przygotowalibyśmy specjalnej audycji ukazującej profil kolektywu Odd Future, jako DDC. Bez zastanowienia odpowiedziałem że tak, przecież nie było większych fanów OF od nas... Oto co z tego wyszło:

Teraz kilka zdań tłumaczących dlaczego tak, a nie inaczej. Otóż, odkąd pojawiła się informacja na stronie festiwalu Hip Hop Kemp, o tym, że Odd Future pojawią się wśród artystów tegorocznego line-upu - wiedziałem że muszę tam być. Chociaż na jeden dzień. Tylko po to żeby zobaczyć na żywo jedno z ich show, które zyskały już miano legendarnych na całym globie... mimo tego że można skończyć ze złamanym nosem, czy rozciętym łukiem brwiowym. Totalny rozpierdol i punkowa energia na koncertach musi zbierać żniwo kontuzji. Stage diving, skoki z głośników, pogo w tłumie - to redefinicja rapowego wydarzenia. Zresztą przekonacie się sami/same.
Jakiś czas temu, widziałem ankietę zainteresowania zespołami na tegorocznym Kempie. Odd Future raczej zamykali stawkę. Dziwiłem się i zadawałem sobie pytanie: dlaczego ludzie nie czają fenomenu tej supergrupy? Doszedłem do wniosku, że OF mimo że tworzone przez małolatów, to trafia raczej do starszych odbiorców. To samo potwierdził odbiór powyższej audycji, która spotkała się raczej z krytyką. Padały komentarze: "Karny kutas za selekcje", "Gdzie Odd Future?" (nie mówiąc już o recenzji prowadzącego). To tylko potwierdziło moje obawy. Ludzie kompletnie nie czają tego, czym jest ta ekipa. Wybierając kawałki, staraliśmy się uciekać od tego, co wyświetlało się miliony razy na You Tube. Odd Future to nie tylko Tyler. To także MellowHype czyli Hodgy Beats i Left Brain, Syd Tha Kid (djka i producentka - która rozpierdala setami niekoniecznie hip-hopowymi), Frank Ocean, Mike G, Domo Genesis, duet The Jet Age Of Tomorrow i Earl, który aktualnie przebywa w ośrodku wychowawczym na jakieś wyspie. Odd Future to movement, który trzyma się z różnymi ludźmi. Dlatego docenia ich Pharrell i Tyler robi remiksy dla N*E*R*D albo nagrywa z Pusha T. Kolegują się z Toro Y Moi i wymieniają się koncepcjami muzycznymi... Wpływają swoją twórczością na młodych jazzmanów, dzięki czemu możemy potem obserwować zajebiste sesje Odd Future Trio.

The Odd Future Sessions Pt. 1 - BASTARD

The Odd Future Sessions Pt. 2 - GOBLIN

Dlatego błagam Was... nie każcie mi potem czytać na forach że jestem sezonowcem, gdy piszę recenzję płyty "Bastard" albo "Goblin". O płytach na które nie poświęciliście czasu nie powinniście się wypowiadać, pytając później o brzmienie Odd Future... którego nie słyszycie.

Tworzywo, jak co? Jak dynamit!

2011-08-01T22:21:00.001+02:00

Niedziela dzień cwela. Każdy to wie... Niedziela blokuje działania, nie pozwala hulać duszy jak piątek czy sobota. Niedziela rozkazuje siedzieć spokojnie i nie wariować przed tygodniem roboczym. W niedziele możesz co najwyżej spotkać się z kimś niezobowiązująco, pogadać przy joincie po czym łapa - łapa i do chaty. W niedziele poprawni katolicy chodzą do kościoła, a młodsi niepraktykujący wolą kino. Do kin chodzić nie przepadam, bo zapalić nie można... a o kościele w moim przypadku nie ma mowy. Lubię koncerty. Te sobotnie zawsze wiążą się z grubszym wyjściem i powrotem o świcie. Co innego koncerty niedzielne. Zaczynają się wcześnie, no i kończą się o normalnej godzinie. Od kilku lat, w okresie letnim rusza Maltańska Scena Muzyczna. Czasami można wyłapać prawdziwe sztosy albo pozytywnie się zdziwić.

Gdy byłem w Szczecinie na Boogie Brain, w sobotni wieczór wystąpił Wojtek Mazolewski wraz z zespołem. Podobno ten kwintet na żywo robi piorunujące wrażenie. Żałuję że ominąłem - ale nie odpuszczę sobie na Tauronie, tym bardziej że mają zagrać z Niewinnymi Czarodziejami. Z tego co wiem, ludzie przespali to wydarzenie, bo przy dość pogodnym wieczorze publika stawiła się nielicznie. Ludzie nie wiedzą... ludzie nie znają się... słyszeliście może "Smells Like Tape Spirit"? Z takiego jazzu możemy być dumni w świecie...

Inaczej było już w minioną niedzielę. Przez pół dnia zastanawiałem się czy deszcz spierdoli ostatni dzień weekendu do końca i będą nici z koncertu. Siedziałem do wieczora w domu, bo co tu robić w taką szlamicę? Ok... Skłamałem. Wyszedłem trochę na rewir w poszukiwaniu szczęścia i nie padało, ale tak czy siak, chmury wisiały złowieszczo nad miastem. Przed dziewiątą miał rozpocząć się koncert Fisza i Emade z Tworzywem Sztucznym. Czułem się gotowy na koncert, chociaż cały czas jakby chciało padać a nie mogło. Z nieba leciała niewinna, w zasadzie orzeźwiająca mżawka. Było całkiem ciepło. Wyposażyłem się w mineralkę i ekipą ruszyliśmy w kierunku sceny. Fisz i Emade cieszą się dość sporą popularnością, więc sznur ludzi uderzający tego wieczora na koncert nie budził kontrowersji, chociaż nieco byłem w szoku, że aż tyle ludzi ruszyło się w tak niepewną pogodę. Gdy doszliśmy na miejsce, uderzyła mnie frekwencja. Nigdy nie widziałem na Maltańskiej Scenie Muzycznej takiego tłumu. A ile było dziewcząt?! Pussyland normalnie! Wkroczyłem pod scenę na pierwsze dźwięki utworu "Narkotyk".

To było coś. Lubię jak koncerty zaczynają się od czegoś mocnego... w końcu padły pierwsze frazy "Narkotyki rozpierdoliły (rozpieprzyły) głowy moim znajomym, niektórzy się podnieśli, niektórzy nie...". Dawno nie słyszałem tego numeru. To pierwsze zdanie, spowodowało że przez głowę przebiegli mi ludzie który znam. Ci których zaledwie mijam na ulicy i znam ich historie, często zamienię z nimi słowo, a czasami tylko rzucę zwykłe "cześć". W mojej głowie pojawiły się też osoby które są mi bliższe i bardziej przejęła mnie ich osobista narkotykowa historia. Przypomniałem sobie też związki i relacje ludzi, które burzyły coś w osobowościach jak zażywane dragi. Zupełnie jak w tej piosence. Aranżacja tego numeru nie była tak przejmująca, jak wersja którą doskonale znamy z albumu "Tworzywo Sztuczne". Chłopaki zaczęli w rytmie reggae... żeby później przebrnąć przez wszystkie możliwe gatunki. Nikt nie przejmował się chujowizną spadającą z nieba. Koncert pochłonął publiczność. Było wszystko, co każdy fan twórczości Fisza mógł chcieć... jeśli ktoś lubił "Polepione Dźwięki" - to dostał chociażby "Język Wszechświata" albo "Huragan". Jeśli kogoś najbardziej jarał album "Na Wylot", to mógł posłuchać utworu "30 cm", który mimo tego, że bardzo podobny do wersji płytowej, to bardziej przypominał mi hicior R&B spod ręki Scotta Storcha i Dr'a Dre "Let Me Blow Ya Mind", wylansowany przez Eve i Gwen Stefani. Zajebiście to brzmiało. To skojarzenie nie przyszło mi do głowy bez powodu. Zanim zagrali "30 cm", wjechał utwór "Imitacje", w którym zespół coverował klasyczny kawałek Black Star pt. "Definition". Zajebisty zabieg... tym bardziej, że wczesny styl Fisza zawsze przypominał mi Mos Defa, więc jeśli to był inspiracyjny tribute dla niego, to tym większy szacunek. Cieszyłem się jak dziecko. Jeśli chodzi o album "Piątek 13", to publika dostała więcej numerów z tego krążka. Poleciały takie kawałki jak: "Bla Bla Bla Numer Dwa" czy "Jesteście Gotowi?", który był idealny do interakcji z publicznością. Oczywiście we wszystko były wplecione utwory z albumu "Heavi Metal"... nie mogło zabraknąć numeru tytułowego, a potem "Iron Maiden" czy "666". To tyle, ile pamiętam z setlisty.

Koncert jako całość był świetnie przemyślany... dynamiczny i bardzo dobrze nagłośniony. Fisz strzelił w dziesiątkę z wyborem i kolejnością utworów. Bieganie po dyskografii i zabawa stylami (rock, jazz, hip-hop, dub) tworzyły niespodziankę i napięcie w przejściach pomiędzy kolejnymi utworami. Zabawa flow i nowe podejście do starych kawałków powodowały wrażenie jakbym słuchał czegoś kompletnie nowego. Na pochwałę nie tylko zasługują afiszowani Fisz i Emade. Całe Tworzywo Sztuczne było genialne tego wieczora. Gitarzysta związany z projektem Kim Nowak - Michał Sobolewski pogrywał zajebiste solówki, wypierdalał je tak dobrze że byłem w ciężkim szoku... chyba w którymś momencie zagrał nawet fragment z AC/DC... ewidentnie to on odpowiadał za rockową część koncertu. Mariusz Obijalski i jego delikatne brzmienie klawiszy, momentami przypominało mi bezbłędne granie Briana Jacksona. Ciężko ubrać w słowa to, jak wydobywali z instrumentów jazz wraz z Emade szalejącym na perkusji i Piotrkiem Gajewskim na bassie. Muzycy między słowami Fisza mieli bardzo dużo miejsca na improwizację i popisówy w solówkach. Zamykający podstawową część koncertu utwór "666", został specjalnie zmieniony na potrzeby przedstawienia muzyków tworzących "nowe" Tworzywo Sztuczne. I wiecie co? Ten skład jest wyjebany w kosmos.

Jeśli tylko będziecie mieli okazje, wybierajcie się bez zastanowienia. Dawno nie widziałem tak dobrego koncertu w wykonaniu Polskich muzyków. Pomimo tego, że szedłem na to wydarzenie nastawiony entuzjastycznie, to, to co usłyszałem, przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Ludzie domagali się bisu. Po dość długim aplauzie Tworzywo Sztuczne pojawiło się na scenie ponownie. Publika jeszcze żywiej zareagowała, skacząc i świetnie się bawiąc nie zważając na kurewską pogodę. Świetny ponad godzinny koncert. Jaram się. Kiedy następny raz w Poznaniu?

*Fotografie autorstwa Michała Przybylskiego / Maltańska Scena Muzyczna

DDC Radio 8 + trzy ciekawe EPki

2011-07-28T20:25:00.003+02:00

Już chyba wiem skąd ta chujowa pogoda. Po prostu zwlekaliśmy zbyt długo z udostępnieniem wakacyjnej odsłony DDC Radio. Ósmy odcinek zarejestrowaliśmy z Ickiem ze trzy tygodnie temu: "Zaczęło się od rowerów, piwa i wąsów na Malcie. Słonecznie, wesoło, po prostu zajebiście! Wracając z wycieczki spotkaliśmy z Ajs-Kejem – Rybę, Basię, Profa i Sly Stone’a. Ogarnęliśmy mikrofon i postanowiliśmy na fali dobrych, wakacyjnych wibracji zarejestrować kolejną piracką kompilację. Melanż trwał do rana, a oto jego efekt. Na początku spokojnie, potem jakiś rap a na końcu wixa… Zresztą sprawdźcie sami. Tracklisty nie ma, bo nigdy nie było i już raczej nigdy nie będzie."

Mimo tego, że nie ma tracklisty, opowiem nieco o tym co w "audycji" się znajduje. W zasadzie chciałem wspomnieć konkretnie o trzech EPkach, których często słuchałem w pracy w ostatnim czasie. Większość numerów i tak znacie albo ich tytuły pojawiają się w zapowiedziach...

DDC Radio 8

Także wracając do konkretów... Oto rzeczy które warto sprawdzić, tym bardziej że są zupełnie za friko. Pierwszy krążek, to "The Traveler EP" od Krisa Marsa. Na jego twórczość wpadłem podążając za rekomendacją Marcina Sochy. Gość urodził się w '92 roku, mieszka w Kalifornii, interesuje się sztuką, pisze poezje, śpiewa i rapuje. Z tego co widziałem na jego blogu, to buja się też z Duńskim zespołem związanym z Plug Research - znanym jako Quadron. Jego muzyka nie jest skomplikowana. Jest bardzo melodyjna, piosenki są chwytliwe, mają wpadające w ucho refreny i bardzo fajne teksty. Kris jest jeszcze bardzo młody, ale ma w sobie coś, co łatwo może teleportować go w krótkim czasie do mainstreamu. Jeśli tak się stanie, chciałbym żeby jego muzyka, która powstanie w przyszłości była tak fajna, jak omawiany wyżej "The Traveler EP". Poniżej klip promujący wydawnictwo.

Kris Mars - Meant To Be

Druga rzecz, to skład After The Smoke. Wpadłem na nich za sprawą Dworaka. Pokazał mi ich klip promujący EPkę pt. "White Girls & Red Velvet Cake" i momentalnie się zajarałem. Zresztą sprawdźcie sami:

After The Smoke - UIE

Ciężko powiedzieć o nich coś konkretnego. Wiem że to duet pochodzący z Tallahassee na Florydzie. Jak większość młodych składów, wypisują różne bzdury na swoich kontach typu twitter czy facebook. W każdym razie można wyczytać, że Whuzi i Speek inspirują się sztuką, filozofią, emocjami od miłości po nienawiść, seksem a także rekinami i trójkątami (WTF?!).

Trzecia EPka - to już nie debiut. Jesse Boykins III to od prawie trzech lat, jest jednym z moich ulubionych wokalistów soulowych. Podoba mi się że nieustannie poszukuje. Gdy spotkałem się z jego twórczością po raz pierwszy zimą 2008 roku, nagrywał z dość bogato wyposażonym zespołem. Później produkował sam albo posiłkował się muzyką ciekawych producentów takich jak Melo-X, Afta-1 czy Machine Drum... Ostatni krążek "Way Of A Wayfarer" to większości numery na bitach od Gold Panda, które (jak napisał) były dla niego wielką inspiracją. Oprócz tego, jest też remiks utworu "B4 The Night Is Thru" autorstwa Afta-1. Ja natomiast nie mogę przestać słuchać "I Can't Stay" - piękny kawałek. Sprawdźcie wszystko, zresztą i tak każdy przyzna że EPki to najlepszy format.

Szaleństwo na Boogie Brain

2011-07-27T20:40:00.000+02:00

Niby wróciłem do Poznania w niedzielę, ale myśl o tym jak powinienem podejść do opisania tego festiwalu prześladowała mnie już od zakończenia pierwszego dnia na Boogie Brain. Tyle się działo... i jakże wspaniale się działo! Nie wiem czy każdy uczestnik tego wydarzenia będzie mógł o tym powiedzieć to samo, ale ja już na wstępie powiem, że był to najlepszy festiwal na jakim byłem. Mogę to przyznać z czystym sumieniem, mimo tego, że w pierwszy dzień padało niemiłosiernie, a do tego nie widziałem/słyszałem wszystkiego co chciałem. Momencik, już wyjaśniam skąd ta euforia...

Pominę kwestie organizacyjne mojej wycieczki. Temat podróży do Szczecina po pracy, w przeładowanym pociągu osobowym, bez ani jednej znajomej japy to rzecz straszna i przerażająco nudna. Urlopowicze czy niepracujący olali mnie i pojechali wesołym gronem dużo wcześniej. Ja natomiast (jak już znalazłem wolne miejsce), to musiałem wysłuchiwać dialogów o pobożności nowej narzeczonej najstarszego kawalera we wsi, czy o formie fenomenalnej piosenkarki jaką jest Maryla Rodowicz, no i w ogóle że super że ma wystąpić w Świnoujściu, bo u koleżanek w mieścinie (siedzących obok mnie), to tak kiepsko ją zrobili że było widać wszystkie zmarszczki. Ja pierdole. Nie zamykały się przez równe dwie godziny. Myślałem że pierdolca dostanę. Może wszystko byłoby wporzo, gdyby kobity miały po 60 lat... ale nie - one były w moim wieku. Zresztą to i tak wszystko nie ważne. Gdy dobiłem na Główny w Szczecinie to lało. Wiadomo - Boogie Rain. Odebrał mnie Tomek i dwaj nowo poznani Michałowie. Udaliśmy się po odbiór wejściówek na Zamek Książąt Pomorskich. Było blisko do występu Envee'go z projektem "In Fusion We Trust", ale niestety musiałem odpuścić ten koncert z powodu ogarnięcia higieny i przygotowania się do części klubowej. Z tego samego powodu ominął mnie podobno zajebisty występ Buraka Som Sistema. Zresztą podejrzewałem że tak to będzie wyglądało jeśli nie dostanę urlopu, a ten niestety nie był możliwy. Słyszałem tylko że Maciek wraz z orkiestrami przygotował między innymi reinterpretację hitu Doctora P pt. "Sweet Shop", i że to generalnie robiło wrażenie.

Kiedy to wszystko się działo, ja przemieściłem się w okolicę Placu Grunwaldzkiego i ulicy Śląskiej gdzie miałem stacjonować przez resztę festiwalu (u Adama). Na miejscu już trwał melanż, okazało się że jestem jedynym filozofem wśród bandy prawników. Zacząłem łapać wiedzę na temat miasta, w którym nigdy wcześniej nie miałem okazji się zatrzymać. Dowiedziałem się (i przekonałem na własne oczy), że Szczecin to pięknie zabudowane miasto w centrum, coś na styl Paryski, dużo jest tam placów i bulwarów i wszystko wyglądało bardzo estetycznie. Nie liznąłem getta, bloków też nie widziałem... bo nikt mnie tam nie prowadzał, ale kamienice i inne budynki użytku publicznego robiły na mnie duże wrażenie. Dowiedziałem się też, że Szczecin pije. Dużo. Zresztą przekonałem się o tym doskonale, bo do prysznica byłem już po kilku drinach. Zrobiło się wesoło i zbliżała się północ, więc zaczęliśmy się zbierać na koncert Electric Wire Hustle w Pierwszym miejscu. Wyszło na to, że jestem "hardcore fan", bo nie opuściłem żadnego ich koncertu który miał miejsce w Polsce. Zajebisty występ. Co zresztą było pewne. Chłopaki nie odpierdalają fuszery, tym bardziej że do Polski mają specjalny stosunek.

Występ przypomniał ten, który odbył się kilka tygodni wcześniej na Sonarze w Barcelonie. Przeważał materiał z debiutanckiej płyty, a na koniec znowu wypróbowali kawałek z krążka nad którym obecnie pracują w Niemczech. Na publiczności szczególne wrażenie robił Myele, co nie budzi szczególnych kontrowersji - to proste, jego solówki na perkusji to uczta dla oka i ucha. Po koncercie, głównie siedziałem z Marą TK jedząc kanapki i pijąc browary, rozprawiając o tym co w życiu słychać. W tym czasie Myele i David dawali wywiad. Tak mocno się zagadaliśmy, że przegapiłem występ Vadima i Julio Bashmore'a, który w tym samym czasie grał w City Hall. Poczekałem aż chłopaki skończą się pakować i pomogłem im zabrać się im do samochodu. Żegnając się obiecałem (chyba przede wszystkim sobie) że następnym razem widzimy się w Nowej Zelandii, prosiłem ich żeby poszukali mi żony na miejscu, bo nie będę chciał wracać do Polski. Benny Tones, Myele i Haley wrócili do hotelu. Oni zawsze się oszczędzają. Co innego Taay i Mara. Poszliśmy wspólnie wirować. Zabrałem ich do City Hall, gdzie do końca wieczora napierdalali (oprócz Julio) jeszcze Oneman i Scuba. Julio Bashmore'a - jak wspomniałem wcześniej, również nie jestem w stanie osobiście ocenić, nie zdążyłem. Natomiast wiem, że uczucia są mieszane. Jedni twierdzili że zagrał poprawnie, inni cieszyli się z tego setu ekstatycznie a jeszcze inni nie pozostawili na nim suchej nitki. Komu wierzyć? Zdaje się, że Jonkpa się zna i jemu powinienem wierzyć najbardziej, jeśli chodzi o ten gatunek. Niestety to właśnie "founder" Koh-I-Noor nie oszczędził go w swojej recenzji. Na Onemanie też gdzieś łaziłem, z ludźmi gadałem i chłopaków z Electric Wire Hustle wszystkim przedstawiałem. Byliśmy już mocno wstawieni, ogarnianie muzyki się wyłączyło - liczyły się tylko sprawy towarzyskie. Z zasłyszanych opinii mogę postawić hipotezę że Oneman rozjebał. Ludzie podobno świetnie lecieli na jego secie. Ja pojawiłem się dopiero na secie Scuby, jednak nie mogłem skupić się na tym co grał, pokrzyczeć czy poszaleć, bo co chwilę wpadałem z kimś w rozmowę i spotykałem kolejnych znajomych, na których jeszcze nie wpadłem wcześniej. Podobno było tak dobrze, że Jonkpa i Good Paul tańczyli lepiej od finalistów You Can Dance. W pewnym momencie zostałem porwany do taksówki wraz z Marą i Davidem i pojechaliśmy w bliżej mi nieznane miejsce. Nie pamiętam już nawet jak dałem się na to namówić, zgubiłem przyjaciół u których miałem się zatrzymać na noc i pojechałem na after-party. Wszystkio za sprawą Matiego, prawdziwego imprezowego szatana, który jak się okazało miał wiele dobrych miejscówek w Szczecinie i pokazał mi to i owo. Treść i wydarzenia z tej domówy są tak niewłaściwe, że nie mieszczą się nawet na tego bloga. Bawiłem się rewelacyjnie. Padła mi komóra, na całe szczęście wyjawiłem na głos adres pod którym muszę się zjawić po plecak, no i żeby złapać trochę snu, bo przecież jest jeszcze sobota. Przemiłe dziewczęta zamówiły mi taksówkę i trafiłem pod Whisky Bar na Śląskiej. Mara i Taay zostali walcząc dalej z Polską gościnnością. Najgorsze było to, że miejsce mojego noclegu było za trzema zamkniętymi bramami, nie miałem kluczy, zapomniałem adresu, było już w sumie rano. Nie wiedziałem od której strony jest balkon żeby krzyczeć, aby mi otworzyli. Gdy już dostałem się przed klatkę schodową, udało mi się nie budzić połowy sąsiadów na Śląskiej. Spotkałem Tomka i Michała na klatce. Miałem dużo szczęścia. Okazało się że moje przygody nie były wcale lepsze od ich przygód. Ale o tym też publicznie mówić nie można. Ostatecznie nie mieszkałem nad Whisky Barem, ale w strugach deszczu przemieściliśmy się blisko cmentarza, gdzie dojeżdża 8-ka i jest kwiaciarnia z zajebistym napisem "Kochaś". Tak szybko pakowałem, że z tego wszystkiego zgubiłem koszulkę. A swoją drogą, to ktoś musiał mieć niezłą jazdę w bani, że mając puchę wypierdolił napis "Kochaś". W Polsce, prędzej ktoś napisze na murze "chuj" - a tutaj taka niespodzianka.

Na miejscu, po 8-mej rano miałem siłę tylko paść na mordę. Pospaliśmy grubo do 12-stej. Zacząłem składać wieczór do kupy. Odpaliłem mobilnego fejsa i tylko zobaczyłem wiadomość od Davida. Chyba wychodziłem z mieszkania w którym siedzieliśmy w takim stanie, że się o mnie martwili.

Zrozumiałem fenomen Boogie Brain 2011. Nie mogę niczego powiedzieć niczego o poprzednich edycjach, ale forma klubowa to jednak strzał w 10-tkę. Wiadomo, niby kasy mniej na festiwal, to i w plenerze trudniej było działać. Było dokładnie tak, jak pisałem w "przewodniku". Skrócony do klubów obszar imprez spowodował dość duże podniecenie wśród uczestników. Nie każdy mógł wejść, więc i "tym bardziej" warto było tam być! To wszystko dało zajebistą publikę, która dokładnie wiedziała po co przyszła na daną imprezę. Łatwość wpadania na znajomych była aż przesadzona, częste toasty "za spotkanie" dobrze wprawiały w nastrój wydarzeń, a łatwość do zawierania nowych znajomości przechodziła najśmielsze oczekiwania. Dosłownie wszyscy których spotkałem, którzy zabalowali mocno pierwszego wieczoru z pewnością będą przyznawali mi rację - że była to zabawa legendarna. Boogie Brain po prostu dał festiwalowiczom genialny podkład muzyczny do wieczornego życia w mieście, za którym większość pasjonatów dobrej muzyki tęskni oglądając lineupy w Londyńskich klubach. Tej nocy nikt nie przejmował się że kogoś przegapił, bo wchodząc na następną imprezę znowu uderzało coś zajebistego. Uważam że Boogie Brain połączył i dał okazję spotkać się ludziom, którzy na co dzień robią różne rzeczy w różnych miastach. W Szczecinie spotkała nas pasja i gruby melanż. To było piękne. Gdy się pozbieraliśmy, uderzyliśmy zobaczyć zgliszcza imprezy na Śląskiej a potem udaliśmy się do Public Cafe na ul. Rynek Nowy, który był strategicznym miejscem spotkań występujących na festiwalu artystów. Dołączyliśmy do Pająka, który siedział tam cały dzień, potem wpadł Envee z Justyną, Daniel Drumz, Teielte i Good Paul. Zrobiliśmy reminiscencję poprzedniego wieczora, potwierdzające to, że bez wyjątku każdy bawił się wyśmienicie. Później dołączył też Groh, który powinien za ten weekend otrzymać medal mistrza wiru. W tym miejscu polecam Public Cafe, gdyż dają tam smaczne i świetnie wyglądające jedzenie oraz genialne herbaty. Naleśniki ze szpinakiem uratowały trochę mnie na kacu, bo czułem się fizycznie fatalnie do późnego popołudnia. To chyba apropo picia i gościny w Szczecinie.

Popołudniem niebo zaczęło się przecierać, wyszło nawet słońce i klątwa deszczowego Boogie Brain została pokonana. Wróciliśmy odsapnąć po zwiedzaniu Wałów na kwadrat aż do wieczora.

Wstręt do wódy, wprowadził ideę picia nie tyle po Poznańsku, co dokładniej po Dębiecku. "OG Seblove" driny poszły w ruch. Rum, woda truskawkowa i trochę lodu. Dzięki temu niezalepiającemu, orzeźwiającemu jednak kopytnemu napojowi letniemu, wprowadziliśmy się w idealny stan na sobotnie koncerty w Pierwszym Miejscu. Gdy przyszliśmy akurat rozpoczął Teielte... może nie będę mówił jak to brzmiało, bo w sumie możecie sprawdzić sami:

Teielte @ Boogie Brain Festival 2011

Resztę znajdziecie tutaj. Potem zagrał Dimlite. Piekielnie dobry live-act. W dodatku świetnie przyjęty przez publiczność. Jeszcze nie widziałem żeby w Polsce tak tańczyli do new-beats, tym bardziej - że to co wyprawia za swoimi zabawkami Szwajcar, do łatwej w odbiorze muzyki nie należy. Brzmienie Dimlite'a aż kipiało sceną z Los Angeles.

Na secie pojawił się Ghostpoet i też zdawał się czuć to, co odpierdala Dimlite. Autor showcase'u z kolei, miałem wrażenie że dawno nie grał dla takiej publiczności. Zdawało się, że nie może uwierzyć to co się dzieje z ludźmi pod wpływem jego muzyki. Tak chyba też było, bo wyglądał raczej na skromnego muzyka, stroniącego od aktorstwa. Zaraz po tym występie, na scenie zaczął rozstawiać się Ghostpoet z gitarzystą i perkusistą. Wydawałoby się, że niby skromny band. Byłem bardzo ciekawy jak wypadnie akurat ten koncert. Debiutancka płyta mimo że zajebista, to bardzo melancholijna i stonowana. Ale jakże oni grali live... Jaką oni dostali energię od publiczności... Jak tam kurwa było gorąco... Jak ludzie skakali! Bomba. Gdy zagrali mój ulubiony numer "Survive It", szczena opadła mi do ziemi. Nieco szybszy, nieco inaczej zaaranżowany, z dodatkiem żywej gitary i perkusji to była prawdziwa petarda. Nawet nie chcę psuć sobie wspomnień filmikami z tego koncertu. Zagrali: "Lifes Tough", "Garden Path", "Run Run Run", "Survive It", "Liiines", "Us Against Whatever", "Finished I Ain't", "Cash & Carry Me Home". A później na bisie jeszcze raz: "Survive It". Ghostpoet po koncercie napisał organizatorom: "Hey guys. Thanks so much for looking after us yesterday, and also let the rest of the guys there know how grateful we are. Hopefully see you soon. LOVE POLAND!!!" Jaram się. Chętnie posłuchałbym tego jeszcze raz na żywo. Kto nie widział, niech wie. Ghostpoet jest do zobaczenia obowiązkowo.

Sampha już kręcił się po tłumie, słuchając występu kolegi z UK, by zaraz po nim dać taki show z SBTRKT'em że to się w głowie nie mieści. Ci kolesie mają w zasadzie same hity. Nawet nie mówiąc już o samym LP, to przecież ile jest jeszcze zajebistych singli które wyszły przez ostatnie dwa lata... Mogą wybierać w czym chcą. Sampha to genialny wokalista. Trochę mnie frustruje fakt, że wszędzie mówi się SBTRKT to, SBTRKT tamto. Na końcu jest na plakacie SBTRKT (live). WTF?! Bez Samphy to nie miało by takiego ognia. Jego piosenki są fenomenalne a większość kompozycji z debiutu były robione wspólnie. Na koncercie zagrali większość utworów z płyty, plus jeden z moich ulubionych numerów tego duetu "Living Like I Do". Wiadomo, album jak na tego typu muzykę i tak w naszym kraju jest bestsellerem. Ludzie znali teksty i krzyczeli podczas piosenek. Gdy zagrali "Wildfire" wszyscy poszli w pogo. Zresztą fajnie przedstawili ten numer, bo wpletli w niego zarówno zwrotkę Yukimi Nagano jak i bodajże Drake'a. Na bisie zagrali drugi raz "Right Thing To Do", który oryginalnie jest wykonywany przez Jasse Ware. Szkoda że jeszcze jej nie było - też zajebiście śpiewa i ma wyjebisty utwór z Samphą "Valentine". Myślałem że zakończą moim faworytem z krążka "Never Never" ale się nie doczekałem, trudno. I tak było to wszystko aż zbyt dobre.

Po tym koncercie zrobiło się po czwartej. Po tylu godzinach wrażeń i po drugim dniu nie oszczędzania się byliśmy już mocno zmęczeni. Bez zbędnego przedłużania zawinęliśmy się na chawire. Jak zwykle taryfą za 6 złotych płacąc 10 (to jest zajebiste w Szczecinie). Niebawem powinna pojawić się też moja laurka dla Boogie Brain, którą zostawiłem pomorskiemu oddziałowi TVP. Z tego co pamiętam, wypowiedź jest po pijaku i kilku kentach, ale tragedii być nie powinno.

W niedziele rano myślałem z Tomkiem tylko o porządnym śniadaniu. Szczecin totalnie się wypogodził, poszedłem jeszcze odwiedzić Dom Marynarza, oglądając miasto z 11 piętra. Było wesoło, tym razem z oddziałem Wrocławskim, z którym wracałem do Poznania (pozdro Ala, Magda i Szymon).

Wszystko by było pięknie, gdyby nie wykolejona towarówa pod Wronkami, ale ostatecznie na finał Copa America zdążyłem. Dziękuje Szczecin, dzięki Boogie Brain. Zrobiliście genialny festiwal, trzymajcie tak dalej. Bawiłem się chyba najlepiej w życiu jeśli chodzi o festiwale. Piszę to bez zbędnej przesady.

*Fotografie z wydarzeń są autorstwa Joanny Kurkowskiej / WP